Gevoel volgen, klopt dat altijd?

Ik dacht altijd dat als je je gevoel volgt, dat je dan de juiste beslissingen neemt. Denk dan bijvoorbeeld aan het kiezen van de juiste man. Ik dacht al jong de juiste gevonden te hebben maar helaas werkte het toch niet. Ik maakte het uit en ging door met mijn leven. Daarna lukte het maar niet echt meer om de juiste man te vinden en vond ik mezelf heel stom dat ik het toen uit had gemaakt. Ik heb mezelf zo vaak afgevraagd waarom ik toen die beslissing had genomen. Daarna ging het toch elke keer alleen maar fout? Zie je wel, je had het niet uit moeten maken. Ik had zoiets doms gedaan vond ik zelf.

Ik dacht dat ik mijn gevoel niet had gevolgd en daarom de verkeerde beslissing had genomen. Ik werd eigenlijk een beetje bang om beslissingen te nemen doordat ik dacht dat ik eerst moest voelen of het wel oké was wat ik deed. Als ik dat dan niet goed voelde, raakte ik in paniek en wist ik het helemaal niet meer.

Blijkbaar had ik ergens in mijn hoofd gezet dat ik dus had gefaald en niet goed naar mijn gevoel had geluisterd en daarom vond ik het steeds moeilijker om beslissingen te nemen. Ik raakte er gewoon door gestresst.

Nu begrijp ik dat ik juist wel het goede heb gedaan, ik had er helemaal niet zoveel over nagedacht maar ik voelde juist goed aan dat het niet ging werken. Blijkbaar neem ik heel goed de juiste beslissingen en doe juist de dingen die goed voor mij zijn. Ik heb namelijk ongelooflijk veel geleerd van de relaties die erop volgden en ben een veel sterker persoon geworden. Ik ben helemaal niet meer dat onzekere meisje wat ik ooit van binnen misschien was. Door alle ervaringen ben ik enorm gegroeid en heb ik precies de juiste dingen gedaan. Het leek dan misschien niet zo, maar juist door dit ben ik zover gekomen. Elke relatie heeft me dingen geleerd en een persoon met zelfvertrouwen van me gemaakt. Ik geloof het alleen nog niet altijd zo en dat maakt het soms lastig. Ik zie het zelf dan gewoon nog niet altijd, terwijl het wel zo is.

Ik ben nog steeds blijkbaar gewend om mezelf naar beneden te halen en mezelf stom te vinden dat ik de verkeerde beslissingen heb genomen terwijl het juist compleet andersom is. Gek is dat eigenlijk, dat ik dat nu pas zie.

Dat komt denk ik door mijn huidige relatie, die heeft er echt voor gezorgd dat ik met mezelf aan de slag ben gegaan. Ik kreeg eindelijk de tijd om mezelf te vinden en mezelf te zien zoals ik ben en niet zoals ik was. Hij geeft mij alle ruimte en vrijheid om daarnaar op zoek te gaan. Daarvoor zal hij altijd een bijzondere plek bij me krijgen, wat er ook ooit mocht gebeuren, dat hij me die vrijheid heeft kunnen geven is het mooiste cadeau wat hij me heeft kunnen geven. Oké een bos bloemen op Zn tijd is ook best leuk, maar goed.. die koop ik dan zelf wel. Hij is op zijn gevoel afgegaan en heeft veel van mij geleerd en ik heel veel van hem. Hij heeft allang geleerd niet naar de toekomst te kijken maar naar het nu. Nu is dit wat ik nodig heb moet hij hebben gevoeld. Wat later is zien we later wel weer, zo zijn wij er in gestapt. Nog steeds zijn we gelukkig samen en ik hoop dat ook nog lang te blijven, maar de angst gaat steeds meer weg. De angst om weer bang te zijn dat ik verkeerde beslissingen neem, de angst dat het niet goed gaat tussen ons. Ik durf alles steeds meer op zijn beloop te laten en nu te leven. Niet bang te zijn voor de toekomst. Als ik terug kijk weet ik in ieder geval dat ik overal goed aan heb gedaan en heb ik echt nergens spijt van. Ik begrijp nu waarom bepaalde dingen zo gelopen zijn en dat het me altijd ook veel goede dingen heeft gebracht. Prachtige kinderen heb ik gekregen en veel geleerd in mijn huwelijk. Prachtige momenten heb ik beleefd en beleef ik nog steeds in mijn huidige relatie. Het is allemaal goed zoals het is, ook al zal de buitenwereld er misschien heel anders naar kijken. Jammer dan, dat is dan zoals het is. Het is mijn leven en ik heb er tot nu toe uitgehaald wat er in zat voor zover ik dat kon. Dat kan niet iedereen zeggen en ja, er zijn altijd mensen die er meer uit halen en mensen die er minder uit halen.. zo is dat nu eenmaal.

Ik ben tevreden en geniet meer en meer van het nu. En ja, zeker ook momenten dat het me totaal niet lukt en de angst weer even de overhand neemt. Dan zie ik het weer heel anders, maar gelukkig weet ik ondertussen wel dat ik dat dan maar moet negeren. Dat ik die momenten maar even niet mee moet tellen maar moet kijken naar het grote geheel en naar de positieve kanten.. het gaat me steeds beter af. Kleine meisjes worden groot… zal ik eindelijk eens volwassen worden? Naja.. niet altijd hoor, ik vind kind zijn soms ook gewoon heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s