De draad oppakken, zo doe ik dat.

Al minstens een miljoen keer heb ik het gevoel gehad dat ik ergens in faalde. Al evenzoveel keer heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt en vroeger of later het toch weer opgepakt en ermee aan de slag gegaan. De meeste keren totaal onbewust……en precies dat maakt dat ik het helemaal niet zo goed vind van mezelf. Dat ik mezelf helemaal niet prijs voor de dingen die ik goed heb doe maar het allemaal maar normaal vind. Ik vind gewoon van mezelf blijkbaar dat ik dingen maar gewoon moet kunnen en niet zo moet piepen. Soms is dat ook best oké, ik hoef mezelf echt niet de hele dag schouderklopjes te geven. Dat is ook weer overdreven. Gewoon af en toe eens zeggen, kijk je hebt het wel maar mooi gedaan! Je hebt het gewoon geflikt en je staat nog overeind. Ja zeker, eerst heb je 100 keer het niet gedaan, maar de 101ste keer heb je het wel gedaan en precies daar gaat het om.

Hoe vaak zeg ik het niet tegen vriendinnen of zij tegen mij? Toch lijkt dat niet echt aan te komen. Ik voel me er vaak helemaal niet zo gemakkelijk bij als ze dat zeggen en zij ook niet als ik het zeg. Het komt misschien een klein beetje aan, maar echt geloven.. nee.. pas als ik het mezelf heb laten zien en mezelf complimentjes geef geloof ik het echt. Omdat het echt van binnenuit komt en ik echt bewust ervan ben en zie en voel wat ik ervoor heb gedaan.

Ik doe het nu steeds vaker, mezelf belonen omdat ik iets heb gedaan waar ik tegenop zag. Soms met iets lekkers en soms gewoon door het tegen mezelf te zeggen. Dat klinkt wel een beetje suf, maar het werkt echt. Soms gewoon zoiets simpels als, je gaat nu eerst de vaatwasser legen en de keuken aan kant maken en daarna mag je lekker even een kopje thee drinken met een koekje erbij of even lekker een boekje lezen of op je telefoon. Het klinkt echt stom maar ik geniet er gewoon veel meer van als ik er eerst voor gewerkt heb. Langzaam ben ik dat op gaan bouwen en het lukt me steeds beter. Soms beloon ik mezelf voor iets kleins en soms voor iets groters. Ik spreek gewoon met mezelf af wat ik ervoor moet doen en zorg dat ik het makkelijk kan halen en ook al heb ik misschien nog ineens veel meer zin om verder te gaan, dat doe ik dan echt niet. Ik wil namelijk zorgen dat ik dat ontspannen gevoel blijf voelen en niet weer ongemerkt over mijn grenzen ga en doodmoe ben. Dan onthoud ik dat gevoel namelijk en dat blijft dan hangen. Ik stop op tijd en beloon mezelf en volgende keer maak ik de uitdaging ietsjes groter.

Zo heb ik het afgelopen jaar mijn energie weer langzaam opgebouwd. Daar waar ik na een minuut afstoffen al compleet gaar was en niet meer kon heb ik dat steeds meer opgebouwd en zit ik nu met mijn huishouden ongeveer daar waar ik voor mijn burn out zat. Toen vond ik het huishouden echt vervelend en was het niet mijn sterkste kant. Nu voelt het alleen veel minder zwaar en doe ik hetzelfde als toen, dat is een enorm verschil. Ik probeer mezelf nu steeds uit te dagen en te belonen, uitdagen belonen, uitdagen belonen. Steeds meer opbouwen en niet tot het gaatje gaan maar op tijd stoppen. Niet stoppen als ik geen zin meer heb, maar voor die tijd stoppen. Resultaat; ik ontspan nu steeds meer van het huishouden. Ik zie het steeds minder als stress, maar steeds vaker als ontspanning. Voorheen bezorgde het idee me al stress, de hele dag zat in mijn hoofd dat ik echt wat moest doen in huis. Het voelde zo zwaar en ik had er steeds minder puf voor. Toch wilde ik mijn huis wel graag netjes hebben, maar het kostte me gewoon veel te veel energie omdat ik huishouden alleen maar als iets negatiefs zag.

Eerst heb ik het helemaal laten liggen, deed ik echt amper nog iets. Daardoor gingen de anderen in huis meer doen, want ze gingen zich aan dingen storen. Dat de anderen meer deden gaf mij al rust, het kwam niet allemaal meer op mijn schouders, vanuit die rust kon ik het voor mezelf weer langzaam opbouwen. Het heeft me zoveel gebracht door mezelf steeds te belonen en te zorgen dat ik niet teveel deed. De anderen in huis helpen nu meer en ik zie het huishouden steeds meer als ontspanning dan als iets dat moet gebeuren.

Nee ik ben er nog niet, maar ook hier wel echt op de goede weg. Met ups en downs zoals dat nu eenmaal gaat. Ook hier geldt weer, ik moet mezelf er echt bewust van maken wat er gebeurd. Dan pas kan ik mezelf complimentjes geven en belonen.

Het helpt niet om dat te doen wat een ander zegt of dat te doen wat ik lees van anderen. Alles lukt pas als ik er eerst zelf de rust in vind. Helemaal tot rust komen, het dan loslaten en daarna pas weer opbouwen. Dit geldt gewoon voor alles heb ik gemerkt. En vooral, te snel willen werkt averechts. Liever een lange weg die ook echt ergens toe leid dan een korte weg die dood loopt. Ik moet het zelf zien en zelf geloven en zelf opbouwen. Dan pas blijft het echt hangen en kan ik veranderen. Dan pas heb ik wat aan alle tips die ik heb gelezen of gehoord. Die komen dan vanzelf naar boven en dan kan ik ze goed gebruiken. Dus ja ik ben blij als mensen mij iets willen leren, ik gebruik het alleen op mijn moment als ik eraan toe ben. Dus nee het is niet erg als mensen mij willen helpen met goede adviezen en daaruit denk ik dan maar dat anderen het ook niet erg vinden als ik ze wil helpen en ze adviezen geef.. ik moet alleen zorgen dat ik niet erin doordraaf en geduld hebben en niet verwachten dat ze ook gelijk maar alles gaan doen. Het moment dat ze het oppakken en de adviezen gebruiken komt pas wanneer ze er klaar voor zijn.

Weer die rust.. overal de rust in vinden, niet doordraven, geduld hebben, rustig wachten en zelf verder werken.. het komt vanzelf allemaal dat heb ik ondertussen wel gezien. Ja, de weg is lang maar oh zo de moeite waard!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s