Onzekerheid wat kun je eraan doen?!

Het was eigenlijk nooit echt een probleem dat ik onzeker was. Ik deed alles gewoon rustig aan, nam de tijd en deed dingen stapje voor stapje. Zo lang ik zelf het tempo mocht bepalen van die stapjes was het eigenlijk nooit echt een probleem, ik heb het altijd aardig kunnen managen.

En dan gebeuren er dingen die die onzekerheid helemaal naar boven brengt en in het daglicht zet. Oei, dan is het echt ineens een stuk lastiger om mee om te gaan. Soms wil iemand gewoon iets wat eigenlijk nog te hoog gegrepen is. Waar eigenlijk gewoon veel meer tijd voor nodig is om daar te komen en dan Boem! Komt die onzekerheid toch even de boel verstoren. Ik zie het om me heen genoeg, een ziekte, een faillissement, ontslag noem t maar op. Allemaal dingen waar je zelf eigenlijk niet altijd veel invloed op hebt of in ieder geval niet verwacht had dat het zo zou zijn. Soms is het alleen ook echt goed als het eens in het daglicht komt, ook als dat in eerste instantie echt niet zo voelt.. dan kan er tenminste wel aan gewerkt worden!

In mijn geval was het de hond die het het allerergst naar boven heeft gebracht. Die me echt totaal uit mijn evenwicht schopte. Niks geen kleine stapjes niks geen rustig aan doen. Pats boem en daar was het.. het nare gevoel dat vanuit m’n tenen omhoog kruipt naar mijn rug, m’n nek, alle spieren vast zet en door stijgt naar mijn hoofd met als gevoel enorme vermoeidheid en hoofdpijn. Nee nooit geweten dat het zo voelde, zo intens, ik heb het nooit zo duidelijk herkent. Of tenminste, misschien wel echt zo duidelijk gevoeld maar geen idee wat ik er mee moest. Nu weet ik het meteen als het weer zover is , ik voel het gewoon kruipen zomaar voor mijn gevoel uit het niets en binnen een minuut voel ik me totaal ellendig. Dat voelt naar en eerst raakte ik daar echt totaal van in paniek. Nu voelt het nog steeds naar maar ik heb geleerd hoe ik ermee om kan gaan. Niet ertegen vechten, niet wegstoppen maar even een plekje voor mezelf zoeken, even flink huilen en daarna erover praten met iemand.

Het is gelukkig al zoveel malen minder geworden, maar nog steeds kan ik er flink van van slag zijn. De aanleiding is vaak maar iets kleins, maar wel iets waar ik me enorm verantwoordelijk over voel. Bijvoorbeeld mijn kinderen of mijn hond of mijn familie. Er hoeft soms maar iets kleins te gebeuren en hoppa, daar is het weer. Waarschijnlijk is dat er al heel lang en moest het eerst erger worden om het echt te voelen zodat ik eraan kon werken. Als iets namelijk alleen maar een beetje op de achtergrond aanwezig is, dan is er niet echt noodzaak om eraan te werken. Pas als het echt in de schijnwerpers staat wordt pas duidelijk waar precies het probleem ligt. En nee, ik hoef niet altijd maar aan alles te werken. Ik wil namelijk helemaal geen superwoman worden, ik ben gewoon tevreden zoals ik ben, maar ik voel me er gewoon veel beter bij en veel rustiger. Die onzekerheid maakt dat ik vaak moe ben thuis en me nergens echt toe kan zetten. Dat vind ik gewoon zonde, want ik wil juist lekker genieten van het leven. Door die vermoeidheid lukt dat alleen niet zoals ik graag zou willen.

Op mijn werk is die onzekerheid er heus ook, maar kan ik er beter mee omgaan, ben ik minder moe en gewoon lekker mezelf. Zo wil ik thuis ook zijn! Dus ja, ik wil er graag nog aan werken zodat ik ook thuis meer energie heb en vrolijker ben. Ik zie al dat ik ongelooflijk veel geleerd heb en dat ik tenminste nu voel als het gebeurd en daar dan op kan reageren. Dan stop ik het tenminste niet weg, maar doe ik er echt iets mee. Door dat te doen merk ik dat ik elke keer weer een stukje zekerder wordt. Als ik het voel opkomen dan kan ik kijken waarom het gebeurd, wat ik zou kunnen doen aan datgene( of niets aan kan doen) ik kan erover praten met mijn partner en samen naar oplossingen zoeken. Ik doe dan tenminste iets en dat voelt zoveel fijner dan het niet voelen en er niets aan kunnen doen.

Op mijn werk voel ik het ook als ik onzeker ben ergens over en dan onderneem ik gelijk actie. Ik uit me, stel vragen, vraag iemand om me te helpen of zoek dingen op. Dan raak ik die onzekerheid vanzelf kwijt en heb ik weer een boel geleerd. Thuis voelde ik het alleen blijkbaar niet en kon ik dus niet verder komen. Nu ik het voel, wat ook echt niet leuk is want het voelt rot, kan ik tenminste het heft in handen nemen en er iets mee doen. Dat voelt echt zoveel fijner. Er is nog een weg te gaan, want ik schrik er nog steeds elke keer van als het gebeurd, pffffff maar goed ik ga tenminste vooruit. Dat is altijd nog een stuk beter dan stil blijven staan en niks doen. En ja, het voelt soms echt niet fijn.. maar het is allemaal voor een goed doel, een fijner relaxter leven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s