Soms lukt het en soms niet.

En dan is het zomaar ineens 2020.. voelt altijd wel fijn, een nieuw jaar. Alsof ik dan het gedoe van een heel jaar zomaar achter me kan laten en opnieuw kan beginnen. In werkelijkheid is dat natuurlijk onzin, maar toch helpt het wel. Een soort gevoel van, zo dat stuk sluit ik af en ik begin weer met een schone lei. Een stukje is daar helemaal van waar, alleen de dingen waar ik aan moet werken blijven terug komen, die zijn niet ineens weg. Het is zo makkelijk om in oude gewoontes te vervallen dat het geen zin heeft om te zeggen, zo boek dicht en klaar. Nu is het over en kan ik weer verder. Voor eventjes werkt dit wel en dat is precies wat ik dan nodig heb. Even die pauze stand, terug naar af en dan opnieuw beginnen en van daaruit veranderen.

Het is een soort van rust punt, een nieuw beginnetje om weer ergens aan te beginnen. Daarna is het zaak om door te zetten, niet op te geven en een doel voor ogen te hebben.

Waar ik echt aan wil blijven werken is het stukje waarin ik mezelf nog teveel mee laat slepen als ik me niet lekker in m’n vel voel zitten. Ik vecht er gewoon nog teveel tegen als dat zo is en kan het niet altijd gewoon maar even zo laten zijn.

Oud en nieuw, de dag dat alles leuk moet zijn. Dat er gefeest moet worden en iedereen bij elkaar op visite gaat. Wij blijven samen thuis, met de hond. Het is haar eerste oud en nieuw en we weten nog niet hoe ze reageert. Visite in huis is nog moeizaam en stressvol en haar meenemen ook geen optie nog. Tja en dan zou ik nog niet eens goed weten waar naartoe want we hebben geen vrienden waar we gezamenlijk mee afspreken. We hebben daar allebei weinig behoefte aan en gewoon nog geen mensen ontmoet waar we samen mee afspreken. Mijn vriend heeft er helemaal geen behoefte aan en ik heb genoeg vriendinnen en naast dat onderhouden en mijn werk en gezin ook niet de energie om met nog meer mensen af te spreken.

De hele dag ben ik vrolijk, ik heb er zin in en ga lekker op pad om oliebollen te halen en dingetjes nog te doen. Ik voel me uitgelaten en blij en er is gewoon niks aan de hand. De avond begint en we gaan samen gourmetten. Daarna zitten we voor de buis en ik voel me steeds minder lekker. Het wil gewoon niet en ik voel toch druk. Alsof het gewoon echt super stom is om met z’n tweetjes thuis te zitten. Ik kan het gevoel gewoon niet van me afzetten en blijf er lekker in hangen. Het slaat echt nergens op en ik raak er gewoon door gefrustreerd dat ik me zo voel.

Ik verwijt het mezelf, dat ik precies op zo een avond weer niet lekker in m’n vel zit. Ik ben boos op mezelf en wil dat het over is dit hele gezeur. Het stomme is, niemand heeft er last van gehad en mijn vriend heeft het amper gemerkt. Het zat gewoon weer in dat stomme hoofd terwijl het helemaal niet erg was. Voor mijn idee was ik super chagrijnig maar dat was helemaal niet echt zo. Gewoon een beetje ja, maar niet erg.

Ik kijk terug naar begin van het jaar en zie hoe enorm ik vooruit ben gegaan. Hoe ongelooflijk ver ik me toen mee liet slepen als ik zo een bui had. Dagenlang zat ik dan maar te huilen te zielig te zijn. En nu? Ja ik laat me echt wel een beetje meeslepen maar het is niet te vergelijken met een jaar geleden. Ik ben zo ontzettend veel sterker geworden en ja, dan hoort het erbij dat het soms even niet zo erg lukt. Daar zal ik echt de rest van mijn leven mee moeten dealen want dat is menselijk. Ik kan alleen maar leren hoe ermee om te gaan en me niet zo mee laten slepen.

Wat voor mij het meeste helpt is er even over praten, aangeven waar ik mee zit en dan een keuze maken, of ik zoek afleiding of ik ga er gewoon lekker even erin hangen. Het vervelende is gewoon als het op van die dagen gebeurd dat ik juist graag wil dat het goed gaat, maar ja… te graag willen werkt averechts. Juist dan krijg ik stress en hoppa.. dan kan ik erop wachten dat het alleen maar erger word. Het lukt me dan gewoon niet om zelf de juiste beslissingen te nemen en me eruit te trekken.

Ach soms valt het mee en soms valt het tegen. Soms lukt het en soms lukt het niet. Soms ben ik blij en soms niet. Soms ben ik boos en soms niet. Het is wat het is.. meer dan mijn best doen om mezelf niet zo mee te laten slepen kan ik niet en ik doe mijn stinkende best.. en soms ook niet. Tja, ik ben nou eenmaal nog steeds geen superwoman..en nee dat wil ik ook helemaal niet zijn. Mezelf helemaal onder controle hebben is namelijk nog veel saaier. Ik zie al voor me dat ik nooit meer hard lach, nooit meer lekker jank en nooit meer goed boos word. Nee echt niet, daar pas ik voor. Ik wil best een klein beetje dingen controleren maar ik ben geen robot.

Ik zit op mijn werk en als collega’s onder elkaar zitten we lekker te kletsen. Gat zegt de één, ben helemaal klaar met die feestdagen. Ik doe het ook niet meer dat racen naar iedereen toe, volgend jaar blijven we lekker samen thuis. Nou zegt de ander, helemaal mee eens, lekker samen thuis lijkt me heerlijk… tja.. dus dat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s