Dat eeuwige gevoel van falen elke keer weer.

Ik lees mijn laatste blog nog eens door en besef dat ik weer doe wat ik altijd doe, ik vind weer dat ik heb gefaald. Ik schrijf dat ik moeilijke situaties altijd uit de weg ga, maar dat is grote onzin. Ik zoek juist moeilijke situaties op en ja, dan kan het wel eens mislukken. Ik ga het helemaal niet uit de weg, alleen als het gewoon echt niet lukt dan moet ik toch helaas een einde eraan maken omdat doormodderen geen zin heeft. Als ik alleen maar naar mijn hond kijk, dan bewijst dat al genoeg. Een hond uit het buitenland nemen als eerste hond is echt wel een uitdaging. Dat is zo simpel nog niet. Soms is de uitdaging echt te groot voor dat moment en Is er gewoon teveel gebeurd om het nog goed te krijgen. Ik ben de uitdaging aangegaan en ja, ik heb zeker momenten gehad dat ik het niet aan kon, dat het niet lukte en ik er mee wilde stoppen. Gelukkig heb ik me steeds kunnen herpakken en heb ik er super veel van geleerd, heb ik mijn altijd maar weer zo erg aanwezige onzekerheid aan kunnen pakken en mijn kennis vergroot, waardoor het nu echt veel beter gaat. Het gaat zelfs zo goed dat ik allemaal complimenten krijg van mensen met een buitenlandse hond dat ze het ongelooflijk vinden dat ze het zo goed doet. Ik roep dan altijd weer meteen, ja buiten wel, maar binnen een stuk minder hoor. Ja so what?! Waarom moet ik mezelf nou toch weer naar beneden halen? Waarom kan ik niet gewoon mezelf een schouderklopje geven en zeggen, je hebt het goed gedaan. Ja zeker is er nog werk aan de winkel, genoeg zelfs, maar je blijft er nu rustig onder. Je hebt je onzekerheid meer onder controle en het gaat echt steeds een beetje beter.

Het blijft maar altijd het stukje dat ik altijd maar vind dat ik het beter moet doen, dat ik het beter had moeten doen. Dat is toch totale onzin? Ik heb gedaan wat ik kon met dat wat ik in mijn rugzak had. Daar misten nog een heleboel dingen, dus dan is het toch logisch dat het buiten mijn macht lag dat het een beetje uit de hand liep? Veel belangrijker is toch dat ik me herpakt heb en dat eruit haal wat er wel in zit?

Ik blijf het lastig vinden, dat altijd maar weer dat stemmetje wat dan roept dat ik het beter had kunnen doen. Altijd maar weer die onzekerheid die toch nog ergens naar boven probeert te komen. Elke keer maar weer voor mijn gevoel opnieuw beginnen. Oefenen oefenen oefenen. Blijven kijken naar wat wel goed gaat is hierbij zo ontzettend belangrijk. Elke keer weer terug kijken en opnoemen welke dingen er allemaal zijn verbeterd.

Ik ga me maar weer eens richten op dat wat ik afgelopen jaar allemaal bereikt heb. De balans opmaken zo aan het einde van het jaar. Daar is het een mooi moment voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s