Waarom is vallen en opstaan soms zo moeilijk?

Ineens laait de frustratie hoog op, ben ik het helemaal zat. Wat raar toch dat een dag zo in uitersten kan verlopen. Op het werk zo blij omdat het gewoon lekker liep, ik goede dingen had gedaan en aangevoeld en precies de juiste dingen gezegd. Stress ouders die ik gewoon goed kon aanvoelen en waarbij ik de juiste toon te pakken kreeg. Allemaal op gevoel, ik hoef er niet over na te denken. Ik ga blij naar huis en ben gewoon tevreden over de dag.

En dan kom ik thuis… waar het me gewoon weer zo helemaal niet lukt. Waar het met de hond ineens weer helemaal niet gaat, waar het eerst wel beter leek te gaan. Waar ik ineens het geduld helemaal niet op kan brengen. Eerst kan ik mezelf nog rustig krijgen, je probeert het tenminste zeg ik tegen mezelf. En ja als je probeert dan gaan er soms dingen mis. Ik praat mezelf helemaal weer rustig en zie het weer zitten.. totdat het volgende weer mis gaat en ik uit frustratie gewoon het helemaal zat ben en uit m’n dak ga. Iets wat ik nog maar zelden doe, maar ineens kan ik gewoon geen geduld meer opbrengen, ben ik alles zo totaal zat. Baal ik zo ontzettend dat het me niet lukt om op gevoel het juiste te doen. Dat de angst toch elke keer weer de overhand neemt en ik toch elke keer net niet het juiste doe.

Menigeen had het allang opgegeven en heel even.. heel eventjes dacht ik, het komt niet meer goed, het gaat gewoon niet, ik kan het gewoon niet, het is klaar. Laat allemaal maar het lukt gewoon never nooit niet. En dan is daar mijn grote zoon.. juist degene waarbij het het minst goed gaat met de hond, die me opbeurt en zegt, mama het komt wel goed. Hij heeft alle vertrouwen in mij.. terwijl hij me zo ziet worstelen en de hond zo niet aardig is tegen mij. Juist die persoon heeft net zo veel vertrouwen in mij als ik in zoveel dingen heb. Juist hij is degene die de juiste toon bij mij weet aan te slaan. Die me weer moed geeft en precies het juiste zegt.. wat een kanjer. Zo trots op deze jongen.

Waarom dan niet trots op mezelf? Hij doet wat mij ook vaak lukt. Hij helpt mij op de manier waarop ik anderen help.. ik ben trots op hem maar vind mezelf een mislukkeling.

Ik kan toch gewoon niet altijd maar sterk zijn? Altijd maar alles oplossen? Ook ik heb soms mensen nodig die mij ergens doorheen trekken. Net zoals ik zo vaak mensen ergens doorheen trek. Daar is toch niets mis mee?

Ik weet dat ik dit afgelopen jaar vaak heb gedacht. Vooral over mezelf, als ik weer eens totaal in de knoop zat. Juist als het een tijdje goed ging en ik viel weer terug was ik echt helemaal klaar. Totaal gefrustreerd kon ik raken, lukte het me gewoon niet meer om het geduld op te brengen en door te vechten. Was ik het gewoon zo vreselijk zat dat ik het liefst alleen maar huilend in een hoekje wilde zitten en mezelf heel zielig vond.

Elke keer weer vond ik ergens de kracht om op te staan en door te gaan. Lukte het me om weer positief te denken en weer de goede dingen te zien. Weer te zien wat ik wel allemaal had behaald en waar ik allemaal aan had gewerkt wat nu zo goed ging. Was ik trots op mezelf dat ik weer was opgestaan en doorgegaan en het me iedere keer toch weer lukte. Maakte het me alleen maar sterker en sterker. En toch.. toch is het gek. Toch ben ik gewoon degene die ik hiervoor was.. waarom dan al die moeite. Waarom moest ik hier allemaal doorheen en ben ik gewoon weer wie ik hiervoor was? Ben ik eigenlijk helemaal gewoon hetzelfde en is alles gewoon bij het oude?

Het enige verschil… ik waardeer mezelf nu meer. Zie nu hoe sterk ik ben en dat ik veel dingen gewoon hartstikke goed doe.. iets wat ik hiervoor helemaal niet zo waardeerde. Toen vond ik het gewoon normaal dat ik zo was en vond ik mezelf veel te lief en te zwak.. nu pas weet ik dat het onzin is.. dat ik ontzettend veel geduld heb en veel aan kan. Daar waar een ander allang is gestopt ga ik nog een stapje verder. Omdat ik vertrouwen heb in een project of een persoon of een hond of wat dan ook. Als ik echt ergens vertrouwen in heb, dan ga ik er duizend procent voor. Heb ik ongelooflijk veel geduld en blijf ik door strijden. Net als mijn lieve grote zoon.. en ja ook mijn andere twee kinderen. Ook zij staan elke keer weer op en gaan door. Zijn zulke sterke personen geworden, ik ben zo trots op ze.. en ja.. ik ben ook trots op mezelf. Alleen soms gewoon even niet..

Soms is het gewoon nodig om weer even om te vallen.. om alle frustratie eruit te gooien en al die ballast even kwijt te raken. Het is niet erg.. het is oké. Het moet er gewoon even uit.. het komt goed. Echt waar. Ik heb er echt alle vertrouwen in.. alleen soms even niet. Daar ben ik ook een mens voor toch?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s