Een burn-out bij de één erger dan bij de ander?

Heb je wel eens het gevoel dat je je eenzaam voelt en alleen op de wereld? Heb je wel eens een moment dat je je heel zielig voelt en het gevoel hebt dat niemand je begrijpt? Heb je wel eens het idee dat alles aan jezelf niet klopt? Heb je wel eens een momentje dat je denkt laat het ook allemaal maar? Heb je wel eens een moment dat je het idee hebt dat alles teveel is? Heb je wel eens het gevoel dat elke klusje een marathon is? Heb je wel eens het gevoel dat je alles fout doet? Dat je waardeloos bent? Even gewoon een momentje? Waarna je weer opstaat en doorgaat en alles weer wegwuift? Dat alles daarna gewoon weer oke is?

Dat is hoe het voelt als je burn out bent. Elke dag weer.. elke dag voel je je waardeloos en klopt er gewoon niks voor je gevoel. Elke stap is er één teveel en niks lijkt te lukken. Niet een momentje.. nee gewoon elke dag weer opnieuw. Je kunt steeds maar weer proberen om positief te denken. Steeds maar weer proberen toch die stap te zetten. Steeds maar weer zeggen dat het onzin is. Alleen voelt het allemaal niet zo. Elke stap is gewoon één teveel. Alles is teveel. En als het dan niet lukt, voel je jezelf nog waardelozer. Weer gefaald. Zie je, het lukt je weer niet. Hoe stom ben je? Die stem… die zo hard klinkt. Die gewoon niet wil stoppen.. ook al doe je heel veel wel goed, dat hoofd ziet het gewoon anders.

Iedereen kent dit stemmetje, alleen wegdrukken lukt dan meestal wel. Maar wat als die stem zo hard schreeuwt dat het niet lukt?

Iemand zei tegen me, ja die en die zit thuis, maar bij haar is het veel erger dan wat jij had.. hoe weet je dat? Kun je in mijn hoofd kijken? Hoe kun jij zeggen dat het bij de één erger is dan bij de ander? Niemand weet namelijk hoe dat gaat in dat hoofd. Hoe een chaos het kan zijn. Hoe paniek voelt en hoe het voelt om jezelf zo waardeloos te voelen. Daar is geen maatstaaf dat het voor de één erger voelt dan voor de ander. Niemand hoeft mij zielig te vinden, want dat was en ben ik niet, maar niemand hoeft ook te oordelen of het erg of minder erg was voor mij. De enige die dat kan ben ik zelf. Ik kan zelf denken oh joh, jeetje bij haar is het nog erger dan bij mij. Natuurlijk zit er verschil, zeker weten. Alleen wil ik dat zelf graag beoordelen.. bepaal het niet voor mij.

En wat zeg ik? Ik zeg ook nog, ja bij haar zal het erger zijn… ik hoor het me zeggen en voel dat het pijn doet. Bij mij was het ook erg. Voor mij was het erg. Voor mij deed het pijn en ik voelde me echt rot.

Het doet me pijn dat mensen zo makkelijk erover denken. En toch.. het doet me goed dat mensen geen idee hebben hoe het voelt. Want dat betekent dat zij hier niet doorheen hoefden. Dat zij die strijd niet aan hoefden te gaan.

Ik laat het los, het is onwetendheid. Het doet pijn, maar ik laat het los. Het is goed zo. Mijn verdriet nu op papier gezet, het is eruit, het is goed zo. Mensen begrijpen het gewoon niet en dat is maar goed ook. Iedereen zegt wel eens domme dingen waar ze geen idee van hebben. Dat kan ik niet veranderen, dat doe ik zelf ook. Hoe ik ermee om ga wel.. dat heb ik al steeds meer onder de knie! Ik weet beter en leef met diegene mee die nu thuis zit en de strijd aangaat. Ik ben al een eind verder, maar ook mijn strijd gaat door. Ook mijn hoofd is nog niet klaar, maar het is mijn strijd. Het is oké, mensen hoeven het niet te begrijpen. Mijn dagboek begrijpt me en dat is het belangrijkste..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s