De weg naar het grote plaatje..

Wat ik het meest geleerd heb is dat het heel belangrijk is om iets af te maken. Om niet te stoppen op het moment dat ik denk dat het oké is, maar nog een stapje verder te zetten. Oké is niet goed genoeg, het moet gewoon goed zijn.

Wat ik bedoel is het volgende, ik kan zorgen dat ik zelf rustiger word door bijvoorbeeld te gaan wandelen in de natuur of te sporten. Dat doe ik om al die extra energie kwijt te raken die in me zit. Alleen is dat niet genoeg, ik moet nog een stapje verder gaan. Na het sporten de tijd en de rust nemen om naar mezelf te luisteren. Om mijn gedachten eens onder de loep te nemen. Die energie kwijt moeten heeft een doel.. als ik alleen maar beweeg dan train ik eigenlijk zonder ooit een wedstrijd te spelen.

Gedachten die negatief zijn kosten enorm veel energie en maken me heel moe. Ze pikken alle energie die ik heb van me af als ik eenmaal in de piekerstand sta. Dus als ik zorg dat ik geen energie meer heb, door te bewegen, het liefst in de ochtend voordat het hoofd tijd heeft om te gaan piekeren, dan is het belangrijk dat ik daarna wel aandacht aan die gedachten besteed. De negatieve gedachten kunnen nergens meer echt energie vandaan halen dus zullen veel zwakker zijn dan de positieve gedachtes.. waardoor het veel makkelijker is om naar de positieve gedachten te luisteren. Om te kijken wat die mij te vertellen hebben. Veel mensen gaan alleen maar sporten om die energie kwijt te raken maar vergeten daarna de tijd te nemen om eens goed naar zichzelf te luisteren.

En nee het lost niet meteen alles op, zeker niet. Het laat me elke keer kleine stapjes zetten die mij de goede richting op helpen. Het zorgt ervoor dat ik de juiste beslissingen neem. Natuurlijk moet er ook nog een mate van spontaniteit in zitten, dus nee bij alles dit doen dat zou nou ook weer teveel energie en tijd kosten.

Wel heb ik dit geoefend, eerst met kleine dingen en ik zag hoeveel het mij opleverde, hoe ik leerde dat veel kleine stapjes een grote stap maken. Nu gaan veel dingen al vanzelf en heb ik veel minder tijd nodig om over kleine dingen een beslissing te nemen. Bij de grote beslissingen heb ik meer rust en geduld gekregen. Ik weet nu hoe ik dat aan kan pakken. Dat ik niet overhaast maar grote beslissingen moet nemen die grote gevolgen kunnen hebben, maar er even de tijd voor neem. Even afstand ervan nemen, mijn hoofd buiten leeg maken en de tijd nemen om te voelen.

Het is die stap extra die maakt dat ik dit kan, dat het me is gelukt. Zo ben ik met de hond ook verder gekomen. Eerst heb ik aan mezelf gewerkt en het hele stuk losgelaten wat niet lukte. Daarna heb ik hele kleine stapjes gezet die nu veel beter gingen omdat ik een stuk minder onzeker was door er afstand van te hebben genomen. Ik bleef vertrouwen houden, maar wilde eerst aan de kleine dingen werken. Elke keer weer de rust pakken en langzaam steeds een stapje zetten. Het werkt, en hoe! Ook bij de hond bleek ik het niet af te maken maar te snel te denken het is wel oké, op naar de volgende stap, waar zij helemaal nog niet aan toe was, ik ging veel te snel. We bleven allemaal bang en daardoor maar in een cirkel ronddraaien. Door eruit te stappen en het plaatje in kleine stukjes te knippen en aan mezelf te werken heb ik de oplossing gevonden. Het heeft echt een tijd geduurd, maar oké, ik geloof dat ik deze les nu wel aardig heb geleerd..

Mijn gevoel liegt nooit weet ik ondertussen, als ik mijn gevoel volg ga ik altijd de goede kant op. Alleen soms heeft de ander, in dit geval de hond, meer tijd nodig. Zo lang ik maar erop blijf vertrouwen dat mijn gevoel klopt, komt het uiteindelijk ook goed. Ik moet alleen zorgen dat ik wel naar dat gevoel kan luisteren, dat angst niet teveel gaat overheersen, wat het in dit geval wel deed. Het heeft soms alleen ( veel) tijd nodig. Tijd die ik aan andere dingen kan besteden zoals mezelf sterker maken. Me richten op andere dingen en rustig wachten tot het moment daar is dat de ander er wel aan toe is.

Ongeveer hetzelfde wat mijn vriend gedaan heeft. Ook hij voelde dat het het waard was om op mij te wachten. Hij wist dit meteen zodra hij me zag en heeft niet losgelaten. Hij heeft nogal wat geduld nodig gehad maar zie ons nu, vier jaar later en nog steeds samen en gelukkig. Hij heeft nooit opgegeven maar ondertussen wel zijn focus op andere dingen gelegd waar hij aan kon werken. Zo gaf hij mij de ruimte om de dingen op een rijtje te krijgen en de rust te gunnen.

Het grote plaatje is niet altijd meteen het plaatje wat behaald kan worden. Het grote plaatje is iets om naartoe te werken, om rustig stapje voor stapje naartoe te gaan. Het hoeft niet vandaag en ook niet morgen behaald te worden. De weg ernaartoe is net zo mooi, alleen het zien ervan is soms lastig. Het helpt mij om naar de positieve dingen te blijven kijken en naar alles wat het me gebracht heeft. Ondertussen blijf ik het plaatje wel in mijn hoofd houden wat ik uiteindelijk wil bereiken en geniet van elke overwinning die ik heb behaald die me er dichterbij brengen. Misschien is de weg ernaartoe nog wel mooier dan het plaatje zelf..

Maar weet je, ook dit heeft allemaal zo moeten zijn ga ik vanuit. Ik verwijt mezelf niks, heb dat gedaan waarvan ik toen dacht dat het het beste was. Ik deed het met de juiste intenties, ik had alleen te weinig geduld. Het geduld wat ik in mijn werk zo heb, heb ik in mijn privé veel minder gehad.. zo is het nu eenmaal, niet overal kan tegelijk aan gewerkt worden. Nu heb ik dit opgepakt en er nu al enorm veel van geleerd. Ik ben gegroeid als mens en kan hier weer mee verder gaan, nieuwe uitdagingen aanpakken en nieuwe dingen leren. Uitgeleerd zijn we nooit, behalve als we dood zijn. En dat plaatje heb ik echt niet in mijn hoofd… dat is een zekerheid die ik al heb, dat ik ooit doodga, dus waarom zou ik me daarmee bezig houden? Ik zorg er liever voor dat ik terug kijk op mijn leven en kan zeggen; ja ik heb eruit gehaald wat er in zat. Heb angsten overwonnen, uitdagingen ben ik aangegaan en heb een een mooi leven gehad. ik ben goed geweest voor de mensen om me heen en lief geweest voor mezelf. Ik heb fouten gemaakt en ervan geleerd en mooie dingen beleefd. Dus ja, nieuwe uitdagingen zal ik met beide handen aangrijpen, hoe moeilijk ze ook zullen lijken. Van al die moeilijke dingen heb ik namelijk het meest geleerd en ben ik het meest trots op..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s