Hoe kan ik mezelf helpen in moeilijke situaties.

Elke situatie, elk stukje wat moeilijk loopt, elk dingetje waar ik niet wist hoe ermee om te gaan heb ik uiteindelijk zelf op weten te lossen met behulp van al die lieve mensen om me heen. Ik heb vaak geluisterd naar wat anderen zeiden en dat ook geprobeerd, maar niks werkte. Ik las me rot over hoe laat je los en accepteer ik dingen. Niks werkte van wat er stond.. ik zocht en zocht maar en maakte mezelf helemaal gek en uiteindelijk bleken alle antwoorden allang aanwezig. Alle antwoorden kon ik mezelf gewoon geven en de rest kwam later goed van pas. Elk advies wat ik opvolgde werkte gewoon niet, want ik was nog niet zover, ik was steeds nog een stapje ervandaan. Moest eerst nog een stapje verder terug en dan pas vooruit.

Ik was gewoon vaak te gestresst waardoor niks werkte wat ik opvolgde. Heeft het me dan niks gebracht? Jazeker wel! Een heleboel zelfs. Want in al die adviezen zat een waarheid en die kon ik allemaal gebruiken in mijn verdere zoektocht. Zodra ik bij mezelf een beginnetje had gevonden kon ik daarna met alle adviezen en alle tips die ik gelezen had veel makkelijker doorgaan. Het is dus allemaal niet voor niks geweest. Het beginnetje vinden was alleen heel lastig. Dat beginnetje blijkt gewoon in de rust te zitten.. vanuit die rust langzaam omhoog klimmen, dat is het geheim.

Eindelijk heb ik nu geleerd hoe ik dat beginnetje kan vinden. Hoe ik zover kom dat er een verandering plaats kan vinden. Als ik veel nadenk over iets, geeft dat iets mij blijkbaar stress. Alleen vanuit de rust kan ik dat iets vinden, alleen als ik echt helemaal in de ontspanning kom kan ik van daaruit verder gaan. Maar hoe kom ik in die ontspanning? Als ik alleen al aan het woord dacht werd ik al niet goed. Ga aan yoga doen zeiden ze. Pffff het idee alleen al, ik trok dat niet. Er zat zoveel energie in me, dat moest eruit.

In het begin deed ik dit per ongeluk al op gevoel, zoeken naar die ontspanning. Ik ging naar buiten en gooide al mijn energie eruit in een flinke wandeling in het veld, toen ik dat weer kon. Dit heb ik wel eerst rustig opgebouwd. Ik stapte net zo lang door totdat ik de spanning uit mijn lichaam voelde glijden. Dat kon best een tijd duren, er zat zoveel stress dat ik die niet zomaar kwijt was. Daarna ging ik op een bankje zitten, helemaal doodmoe en liet ik alles gewoon binnen komen. Het voelde dan veel minder heftig waardoor ik vanuit die rust beter kon bedenken wat ik kon doen.

Toen ik eenmaal ontdekt had dat dit werkte kon ik het ene probleem na het andere oplossen. Elke keer ging ik weer dat veld in, liep zo hard als ik kon, jankte me suf en alles wat ik had weggestopt kon ik nu doorheen zonder in paniek te raken. Ik liep en huilde en huilde en liep, net zo lang tot ik rustig was en moe. Dan ging ik zitten en kwamen er vanzelf dingen naar boven.

Met mijn hond hetzelfde, buiten had ik dat probleem niet, maar binnen wel. Buiten lette ik op veiligheid, voelde ik goed aan wat wel en niet kon, deed ik alles heel rustig en gaat het dan ook zonder nadenken echt gewoon super. Binnen, daar lukte het me niet om rustig te blijven. ik deed een heleboel goed en leerde veel van alle adviezen en alles wat ik las over honden, maar het grootste probleem oplossen lukte niet. Ik bleef op die momenten te gestresst, de stress was gewoon teveel, ik kon het niet oplossen.

Nu heb ik het eindelijk begrepen en voel ik het ook. Door te werken aan alle dingen die ik wel aan kon, kon ik uiteindelijk ook aan het grootste probleem werken. Ik kon alles wat ik leerde op de andere momenten gebruiken voor dit laatste struikelblok.

Ik heb gezocht en gezocht naar de juiste toon. Ik bleef maar zoeken naar hoe ik dingen dan moest zeggen, boos of lief of wat dan ook. Ik vond het gewoon niet, het lukte me niet. Tenminste, dat gevoel had ik, maar eigenlijk was dat onzin want op veel plekken en momenten kon ik het wel en lukte het wel. Alleen bij het rondlopen niet, daar bleef ze uit haar dak gaan, zo erg dat mij dat heel erg raakte en dat was precies het ding. Ik liet het teveel binnen komen.

Totdat ik eindelijk snapte dat woorden niks zeggen, dat ik buiten ook zonder woorden communiceer. Ik gebruik mijn lichaam en pas als ze rustiger is kan ik woorden gebruiken, al is dat amper nodig. Ineens snap ik dat dat wat ik als zwakte van mezelf zag, juist mijn kracht is. Ik heb geen woorden nodig om mezelf duidelijk te maken, ik doe het op mijn manier, die bij mij past. Ik ben trots, het lukt me, ik zie nu na drie dagen al een verandering, al echt serieus dingen anders gaan. Nee het is nog niet opgelost, dat kan ook niet, daar werken we beide aan en heeft echt nog even tijd nodig, maar eindelijk zie ik dat het werkt en voel ik het ook.

Ik heb alles gedaan zonder hulp, met mezelf en met de hond. Ik heb wel hulp geprobeerd, maar voor mij werkte het niet. Achteraf ben ik daar blij om, misschien was het sneller opgelost geweest als ik betere hulp had gehad, maar ik heb er super veel zelfvertrouwen door gekregen en zoveel geleerd dat ik daar de rest van mijn leven op kan teren. Ik heb hierdoor gezien hoe sterk ik ben en dat ik zelf heel ver kan komen. Ik voel dat ik daar iets mee kan en dat ik dit op deze manier nodig had. In wat voor vorm, geen idee nog, maar ik zal er straks op terug kijken en tegen mezelf zeggen; Aha, dus daarom…

Het jaar komt ten einde en ik heb zo een enorme rugzak vol mee, zo de puntjes weer op de I gezet. Mezelf een heel eind in de rust gebracht en van daaruit gaan werken. Nu is het zaak om de rust steeds te blijven zoeken, niet meer de stress zo hoog te laten komen maar steeds weer te kijken hoe ik dingen heb aangepakt, mezelf feedback geven en leren van de dingen die ik minder goed heb gedaan. Niet meer door het leven racen, maar elke dag weer de rust zoeken om even terug te blikken op de dag. Om even weer stil te staan bij mezelf. Elke dag eventjes de natuur in, bewegen en tot rust komen. Van hieruit wil ik verder bouwen en ik weet zeker dat me dat gaat lukken. Ik voel dat ik het weer aan kan, dat mijn zelfvertrouwen met de dag groeit. Het was een hele mooie reis waar ook zeker nog geen einde aan gekomen is. Wel gaat het allemaal op een lager pitje, wil ik graag dat er weer ruimte komt voor andere dingen. Wat voor dingen? Ik heb echt geen idee, maar ben genoeg bezig met allemaal leuks. Ik ga wel zien wat er verder op mijn pad komt. Deze uitdaging heb ik in ieder geval overwonnen en ik kan weer even uitrusten voor de volgende op mijn pad komt… want dat die komt dat weet ik zeker.. wanneer en wat en hoe? Dat gaan we zien, ik heb echt geen idee nog .. een beetje verassing moet er wel blijven toch?! Anders wordt t ook maar zo saai..

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s