Rechtbank

Om zelf anders te gaan denken is de eerste stap om te gaan doen. Eerst heb ik geprobeerd om mijn denken te beïnvloeden. Toen ik erachter kwam dat mijn overtuigingen niet klopten en bijvoorbeeld steeds maar overtuigd was dat ik iets niet goed kon dan ging ik steeds maar tegen mezelf zeggen, ja hoor je kan het wel. Onzin dat je het niet kan. Of mensen zeiden tegen mij, je kan het wel hoor, je moet niet zo denken. Ik probeerde en probeerde maar het werkte niet, ik bleef het denken.

Tja heel leuk dus dat proberen om overtuigingen te veranderen in mijn hoofd, maar het werkt niet. Ik ben een soort rechtbank, ik heb bewijzen nodig anders geloof ik mezelf niet. Enige probleem, die bewijzen lever ik wel maar ik heb de advocaat van de tegenstander in mij die contestant het tegendeel aan het laten zien is. Die overal een tegenbewijs voor heeft dat het niet zo is. Ontzettend vermoeiend en een constante uitdaging dus. Continue moet ik mezelf weer opnieuw bewijzen en met nieuwe dingen komen om te laten zien dat het echt zo is. Die bewijzen komen er niet zomaar, daar moet ik hard voor werken.

Hoe dan? Door constant te doen.. door dingen aan te pakken, niet door op mijn kont te blijven zitten. Meestal gaat dat vanzelf en doe ik dingen gewoon al.. alleen bij leren hoort ook fouten maken, dat doet iedereen. Dus ja ik maak ook fouten bij het doen, ontelbare kleine foutjes en ja hoor, de advocaat van de tegenpartij die ik in mij heb haalt ze allemaal naar boven. Natuurlijk, die zal alles aangrijpen om mij te laten zien dat ik echt geen gelijk heb. Dat ik het echt niet kan.

Pfff wat een gedoe hè, maar ja blijkbaar hoort het erbij en iedereen heeft zo een advocaat van de tegenpartij in zijn hoofd. Het enige vervelende is dat als die stem de overhand krijgt en heel belangrijk word dat het moeilijk is om hem het zwijgen op te leggen. Die stem is veel te machtig geworden want ik heb er elke keer naar geluisterd. In één keer het zwijgen opleggen lukt dan niet meer.. net als een hond die blaft om iets, die leert dat ook niet zomaar af, dat gaat ook in kleine stapjes.

Ik heb hem echt al een eind terug gedrongen, maar als ik moe ben of mijn emmertje weer te vol zit komt ie weer in alle hevigheid terug. Naja, das ook weer overdreven , hij komt alleen maar terug en echt niet meer in volle hevigheid. Overdrijven hou ik van, ben ik erg goed in geworden. Ik weet nu ongeveer wat ik kan doen om die stem het zwijgen op te leggen. Ik mis alleen soms nog de signalen die eraan vooraf gaan waardoor ik mezelf niet altijd tot de orde kan roepen. Dan is het alweer te ver en helpt alleen maar buiten wandelen of afleiding zoeken en wachten tot het weer over is. Niet in paniek raken maar gewoon ermee dealen dat het even niet gaat. Dat iedereen mindere dagen heeft en iedereen zich soms minder lekker voelt. Dat is heel normaal en daar hoef ik helemaal niet onzeker van te worden.

Ondertussen weet ik dat allemaal wel en maak ik me er minder druk om. Ik zeg het ook om me heen als ik me weer even minder voel, dat ze me gewoon even met rust laten. Dat ze me even de ruimte geven of ik ga zelf weg uit de situatie om tot rust te komen.

Het valt niet altijd mee met drie pubers in huis. Pubers die echt vooral met zichzelf bezig zijn en echt geen rekening willen houden met hun moeder. Pubers die gewoon lekker hun eigen leven leiden en nog niet snappen dat als ze nou soms even een stapje terug doen en misschien een keertje kunnen luisteren als ik me even wat minder voel.. maar helaas, dat zit er nog niet echt in zeg maar. Dus moet ik goed voor mezelf zorgen en zelf dan maar gewoon weggaan. Een eind wandelen of iets voor mezelf doen buitenshuis of ergens in huis een plekje zoeken en een bordje niet storen ophangen.

Ik blijf het soms echt lastig vinden en heb er soms gewoon echt even helemaal geen zin meer in. Maar ja, dat is geen optie, voor eventjes kan dat wel maar kom op zeg, niet teveel zelfmedelijden hebben. Schop onder mijn reet en weer dooorrrrrrr. Alle (puber) ouders hebben hier meer of minder last van, dus ik ben echt niet zielig.

Het gaat al zoveel keren beter dan begin dit jaar. Ik ben al zover gekomen, heb al zoveel bereikt. Nog een paar dingen aanpakken en dan ben ik echt tevreden. Dan is het ook gewoon wel even goed en heb ik de meeste grote dingen onder controle. De rest komt dan vanzelf wel, niet alles kan opgelost worden want er blijft altijd iets om aan te werken.. anders zou het ook maar saai zijn als ik helemaal perfect zou zijn.. ik hou zelf ook veel meer van mensen die niet perfect zijn.. dusssss de eindstreep is in zicht. Nog heel eventjes door en dan ga ik mijn medaille halen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s