Te hard mijn best doen.

Hoe harder ik probeer hoe moeilijker het gaat, ik dacht dat ik die wel snapte ondertussen. Blijkbaar is het ook een valkuil waar ik steeds weer met open ogen in stap. Ik doe gewoon vaak teveel mijn best, veel te veel. Is iemand niet aardig, dan doe ik mijn uiterste best om wel aardig gevonden te worden. Ik blijf maar proberen en proberen, misschien zo of misschien toch zo? Steeds maar weer doe ik aardig, zoek ik toenadering. Ik blijf het maar proberen en niks lijkt te werken..

Zo ging het al in mijn huwelijk, hoe meer energie ik erin stak, hoe minder ik terug kreeg. Totdat ik dat niet meer deed en de ander ineens wakker werd. Ik had het alleen te lang geprobeerd en was te hard geworden van binnen. Het was te laat, mijn gevoel was dood en ik was moe van al dat boksen.

Ik zie mezelf nog liggen op de bank met mijn hoofdpijn en maar proberen wat er zou werken en wat niet. Ik bleef maar steeds proberen en dingen doen ondanks de hoofdpijn. Wat ik ook deed, het werkte niet. Totdat ik het zo zat was dat ik dacht, weet je wat ik doe gewoon helemaal niets meer, zoek t uit. Ik blijf hier gewoon de rest van mijn leven liggen en het boeit me geen zak meer. Ik lig hier wel goed, ik vermaak me wel, het zal allemaal ik heb geen zin meer om mijn best te doen. Ik heb gewoon hoofdpijn, ik ben gewoon moe en ik kan gewoon niet meer. Ik ga gewoon dingen doen die ik hier op de bank kan doen en verder zal het allemaal wel.

Dat was het begin van mijn langzame herstel van mijn hersenschudding. De spanning nam af want ik moest niet meer en langzaam gingen de dingen weer vanzelf, nam ik vanzelf de goede beslissingen. Vond ik hobby’s om mezelf bezig te houden en ging ik rondjes wandelen om even buiten te zijn.

Ik zat in mijn hoofd ondertussen niet lekker, maar dat was een ander ding, een gevolg van. Ik ging vaker naar buiten want ik voelde wel dat dat me goed deed, maar altijd met mensen, want alleen wandelen is toch vreselijk? Dat is het stomste wat er is! Ik ontdekte dat wandelen me goed hielp alleen was het ook wel erg vermoeiend. Ik zocht steeds mensen die met me mee wilden want alleen gaan was echt uit den boze.

Alleen vaak had niemand tijd en ik merkte dat als ik langer op de bank bleef liggen ik weer meer hoofdpijn had. Het frustreerde me en ik deed allerlei pogingen om toch mensen mee te krijgen en was verdrietig als dat niet lukte. Totdat ik de strijd opgaf, de stoute schoenen aantrok en alleen naar buiten ging om te wandelen. Er ging een wereld voor me open! De drukte van een persoon erbij en steeds te moeten praten was er niet meer en daardoor voelde ik me al heel snel veel beter. Buiten zijn deed me goed en zorgde ervoor dat ik veel minder hoofdpijn had. Mijn herstel ging met sprongen vooruit.

Ik kan nog honderden dingen noemen waar ik maar door bleef zetten en wat gewoon niet werkte. Ik noem er zomaar eens eentje, mijn hond! Ik bleef maar dingen proberen want mijn kinderen moesten het vertrouwen van de hond winnen. Ik verzon steeds weer nieuwe dingen wat ze moesten proberen en een oplossing? Die kwam er natuurlijk helemaal niet. Het frustreerde, ik werd banger, onzekerder en steeds meer mensen kwamen met tips wat ik zou kunnen doen. Totdat ik het losliet en dacht zoek het uit. Ik werkte rustig aan mijn band met haar en de rest vermeed ik gewoon maar even. Ik werd rustiger, het deed me minder raken en voila ineens kwam daar het eureka moment gisteren… ik doe veel te veel moeite. Mijn jongens hebben allang laten zien dat zij vriendjes willen worden, maar zij doet niet aardig. Ik laat hun constant maar van alles doen om te proberen vriendjes te maken… en wat doe ik als ik buiten ben? Dan vraag ik altijd of mensen haar met rust willen laten. Haar gewoon willen laten snuffelen en niet willen aaien. Daar laat ze zich nu wel zonder problemen aaien omdat ze dit op eigen tempo mocht doen. Ik riep als hardste hoe vervelend ik het vond als mensen mijn hond zomaar wilden aaien en dat ik niet snapte dat mensen haar niet gewoon met rust lieten.

En wat deed ik binnen? Precies dat dus.. in plaats van mijn jongens gewoon te zeggen, laat haar met rust, geen aandacht geven, liet ik ze maar van alles proberen als ze even rustig was.. behalve in de keuken daar deed ik dat niet, daar gaven ze haar geen aandacht. En ra ra waar het nu goed gaat? Dus dat ja.. in de keuken. Oh mennnnnnn wat een blinde vlek heb ik gehad zeg.. en dat allemaal door onzekerheid. Door angst.. ik zag het gewoon echt niet wat ik deed.

Ik probeer gewoon te hard te veel te lang.. maar goed we zijn nu 7 maanden verder met mijn hond.. in mijn huwelijk heb ik het zestien jaar geprobeerd dus er zit verbetering in laten we maar zeggen. Vooral positief blijven, beter ooit dan nooit toch?!

Niet zo hard mijn best doen dus meer. Ik kan mezelf van mijn goede kant laten zien maar als mensen daar keer op keer misbruik van maken dan is het klaar. Dan houdt t op dan ga ik mijn best niet meer doen. Ik ben niet boos, niet gefrustreerd, maar ik steek er ook geen energie meer in. Ik blijf niet continue maar alles geven, echt niet meer. Dat is een les die ik heb geleerd en ik zal echt nog wel fouten maken, maar ik ben me er nu meer van bewust. Jij niet je best doen voor mij? Prima, dan ga ik lekker door met mijn leven en jij met het jouwe. Helemaal niet erg maar mijn tijd is te kostbaar voor dit soort gekkigheid. Jarenlang gedaan en wat heeft het me opgeleverd? Zeer weinig.. Naja dit inzicht dan, oke dat is tenminste iets…

Mijn eerst wandeling alleen.. er ging een wereld voor me open.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s