Loslaten

Loslaten..zo simpel als het klinkt, zo moeilijk kan het soms zijn. Ik heb nogal wat lessen in loslaten gehad de afgelopen jaren. Ik zie alleen nu pas hoe het echt werkt en hoe ik het meer in eigen hand kan hebben.

Hoe vaak heb ik het niet gehoord, laat het gewoon los! Zo moeilijk is dat toch niet?! Dat is ongeveer hetzelfde als dat iemand zegt, je hebt nog nooit een operatie uitgevoerd, maar joh, je bent verpleegkundige, je kunt dat wel. Doe maar gewoon… uhhhh ja leuk, maar ik heb geen idee hoe! Tja.. door schade en schande en door te leren van fouten zou ik uiteindelijk misschien wel iets kunnen opereren maar ja.. daar zullen eerst jaren overheen gaan lijkt me. Als ik dit zo tegen mezelf zeg dan denk ik, ja duhhh logisch toch! Natuurlijk kun je niet in één keer zonder kennis zonder iemand opereren alleen maar omdat je in het medisch vak zit.. Die vind ik echt heel logisch..

Waarom vind ik het dan niet logisch dat ik moet leren loslaten? Omdat ik een mens ben zou ik dat moeten kunnen ofzo? Nou nee dus.. ik vind dat moeilijk in sommige gevallen, en ik denk met mij heel velen. Waarom vinden we dan allemaal dat we het zouden moeten kunnen in één keer?

Dit onderwerp kwam ter sprake met een collega. Ik ken haar niet goed maar we raakten in een leuk gesprek waar het ging over dit onderwerp. Ik ben zo blij dat ik niet de enige ben zegt ze.. het voelt soms of iedereen het kan behalve ik. Onzin zeg ik, alleen jij kan het in dit geval even niet zo makkelijk en een ander heeft weer bij andere dingen moeite met loslaten. Alle mensen hebben iets waar ze aan werken en ze moeten leren. En leren gaat niet zo hoppa ff in een dagje.. dat kost tijd en veel geduld en vooral veel oefening..

Het is fijn om elkaar te kunnen helpen, om te horen dat een ander ook moeite heeft met dingen. Misschien niet de dingen waar ik moeite mee heb, maar wel wel weer andere dingen die ik misschien juist weer goed kan. Zo kan ik diegene helpen en diegene mij weer helpen relativeren.

Ik word steeds beter in het loslaten van dingen. Ik kan steeds makkelijker tegen mezelf zeggen, joh laat het maar even zitten. Zet het maar even op de lange baan, focus je ergens anders op en kom er op een ander moment op terug. Nu ben je er veel te gestrest over, het komt wel. Dan lukt het nu maar even niet.

Ik heb het geleerd in mijn relatie, in mijn werk, met de hond, met de kinderen.. overal heb ik mogen oefenen met loslaten. Hoe? Door te doen! Door knopen door te hakken, mijn huwelijk te beëindigen, mijn werk te wisselen, me op de hond te focussen en minder op de pubers. Door me op het gedrag buiten te focussen toen het binnen minder ging met de hond en ik daar gestresst van raakte. Door te doen en niet door te wachten tot het beter wordt. Dat was namelijk eerst mijn strategie, wachten tot het beter zou worden.. wachten tot mijn huwelijk leuker zou worden, wachten tot ik vanzelf ander werk zou krijgen wat mij meer zou uitdagen in mijn functie, wachten tot mijn kinderen vanzelf zelfstandiger zouden worden. Wachten wachten wachten.. uiteindelijk zal het misschien werken, alleen gelukkiger werd ik er niet van.

Als ik ga wachten tot mijn hond zich anders gaat gedragen kan ik echt wachten tot ik een ons weeg. Ik zal haar echt moeten leren hoe ze zich anders gedraagt. Alleen daarvoor moest ik wel mijn hond eerst goed leren kennen. Dat lukt mij buiten beter, dus ben ik daar aan de slag gegaan en observeer ik hoe ik daar dingen aanpak. Die gebruik ik nu, nu ik weer zelf rustiger ben omdat de druk eraf is, om binnen met haar te trainen.

Zo ook met werk, ik heb nu dezelfde functie maar net even anders. Er is meer uitdaging voor me, ik werk minder uren en kan daardoor die tijd gebruiken om mezelf beter te leren kennen. Om in die tijd met mezelf aan de slag te gaan om dingen te leren over wie ben ik nou eigenlijk en wat vind ik leuk en wat niet?! Dat heeft tijd nodig, veel tijd, maar doordat ik op mijn werk nu weer even wat rust heb gevonden zit er minder druk op.. dus voelt het niet meer alsof ik NU iets moet veranderen, alleen maar dat ik op termijn iets wil veranderen. Dat geeft echt meer rust, dan komt het vanzelf wel, zolang ik maar wel mezelf blijf ontwikkelen. Mezelf beter en beter leer kennen zodat ik op den duur wel de juiste keuzes kan maken en niet uit paniek iets doe of juist maar weer ongelukkig ga zitten wachten tot er iets veranderd.

Ik zie dit nu pas, omdat ik nu de afgelopen maanden pas echt op mezelf reflecteer, dus achteraf kijk naar wat heb ik gedaan, hoe heb ik dat gedaan en wat zou ik anders kunnen doen de volgende keer. Kleine stapjes, grote stappen werken niet.

Het blijft soms lastig hoor, echt wel. Vooral als ik moe ben lukt het allemaal voor geen meter. Dan moet ik echt hard aan de bel trekken en mijn rust nemen want dan voel ik alweer dat ik het allemaal erg moeilijk vind. Veel slapen en bewegen en blijven reflecteren.. zo kom ik er echt wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s