Een jaar geleden..

Ik wandel met de hond, het zou een kleine wandeling worden maar we genieten beide zo erg ervan dat we gewoon lekker doorlopen. De ochtenden zijn het fijnst, als het nog heerlijk rustig is op straat en de zon net een beetje opkomt. Nu is het mistig en langzaam trekt de mist op. Ik laat haar lekker los en mijmer wat voor me uit. Ik kijk uit over de velden en denk aan een jaar geleden. Precies een jaar geleden viel ik op deze dag tijdens het werk met mijn hoofd tegen een stoepje. Het deed zeer, maar ik wilde niet zeuren. Ik stapte in mijn auto en belde mijn vriend. Kun je wel rijden? Ja joh, het gaat wel. Even doorademen en even een pauze dan kom ik wel gewoon naar huis.

Ik had nooit kunnen bedenken dat die ene val zoveel zou doen met me. Dat ik door een moment van onoplettendheid zo een strijd aan zou moeten gaan. Ik lag maanden op de bank en kon weinig verdragen. Ineens was ik hele dagen thuis en kon ik bijna niks meer, nadat ik eerst nog probeerde gewoon door te gaan met werken, maar dat dat echt niet meer ging. Ik dacht dat een paar dagen op de bank wel genoeg zouden zijn, dat ik daarna snel weer aan het werk zou kunnen… ik had nooit bedacht dat ik zoveel hoofdpijn zou hebben en zoveel andere klachten. Dat ik daarna in een burn out terecht zou komen, of misschien zat ik er al in en was dit het laatste zetje.

Ik zat al een tijdje niet heel lekker in mijn vel, had eigenlijk mijn scheiding niet goed verwerkt en was gewoon doorgegaan. Dat lukte best goed en ik ging weer samenwonen en bouwde mijn leven weer op. Naja.. dat ging een tijdje goed tot ik me steeds vaker niet happy voelde en niet wist wat er was..

Die val heeft mijn leven nog een keer op zijn kop gezet. Ik voelde me beroerd, kon helemaal niets meer doen om mezelf af te leiden en dat leidde ertoe dat mijn hoofd steeds gekker ging doen. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt en gedwongen met mezelf bezig te zijn. Niets kon ik meer doen om mezelf achter te verschuilen. Ik moest er wel doorheen, vol erin springen en het over me heen laten komen.

Een hoop verdriet kwam eruit, schrikbarend hoeveel een mens kan huilen en hoe dat hoofd raar kan doen. Het is doodeng als voor je gevoel de grond onder je voeten wegzakt en je ergens rond drijft en niet weet hoe je eruit kan komen. Het is zo eng, als de onzekerheid zo groot wordt dat je niet meer normaal kunt functioneren , dat alles wat zo vanzelfsprekend was ineens niet meer lukt..

Ik loop met de hond en laat het allemaal nog eens door me heen gaan terwijl ik uit kijk over de velden. Wat is er veel veranderd dit afgelopen jaar. Ik ben begonnen met zingen, ik heb een hond, een andere baan en een rugzak vol met alles wat ik geleerd heb over mezelf. Ik voel dat ik vanaf hier weer verder kan bouwen. Dat het nu mijn tijd is, dat ik nu aan de beurt ben en mijn kansen mag pakken. Mijn leven is weer voor een groot deel op de rit en ik heb het “overleefd”. Want overleven moest ik voor mijn gevoel. Drie kinderen, gescheiden, schulden en nergens een spaarpotje, geknakt voor mijn gevoel en overleven om alles zo goed mogelijk op de rit te houden. Proberen alles zo goed mogelijk te doen, kinderen opvoeden, ze evengoed een leuke jeugd te geven en loskomen van mijn ex. Het waren echt wel moeilijke jaren maar ik heb me kranig geweerd. Schulden afgelost, een relatie opgebouwd en keihard gewerkt.

Ik heb mezelf aardig uitgebuit maar wel met als resultaat dat ik nu na vier jaar kan zeggen dat ik mijn leven aardig op de rit heb, dat ik mezelf veel beter heb leren kennen, dat ik zie wat een doorzetter ik ben en hoeveel ik aan kan. Dat ik niet bij de pakken ben gaan neerzitten maar heb gevochten om alles zo goed mogelijk als het ging aan te pakken. Oh ja er zijn genoeg mensen die het veel zwaarder hebben en veel meer ellende hebben meegemaakt, maar dit was voor mij heftig en ergere dingen zijn er zeker altijd..

Ik loop verder en de hond ziet een ander hondje, ze vinden elkaar aardig en spelen heerlijk samen. Ik geniet van dit soort momenten. Haar baasje komt naast me lopen en ze kijkt ook genietend naar het spel. Wat is een hond hebben leuk hè zegt ze, ik ben er zo blij mee, het is mijn eerste hond. We raken in gesprek en zij verteld mij over dat ze gevallen is een jaar geleden en nu in een burn out zit. Ze is vijfenvijftig jaar, altijd keihard gewerkt en komt nu tot bezinning. Ze is gescheiden en heeft een nieuwe relatie. Het is bijna mijn verhaal en ik vind het bijzonder dat ik juist nu deze persoon tegen het lijf loop en we zo in gesprek komen. Ze verteld dat ze een paar uurtjes werkt en verder geniet van haar hond en zoveel over zichzelf leert en haar leven weer aan het opbouwen is.

Ik voel me sterk, ik hoor haar verhaal en hoor hoe blij ze is dat ze nu zo anders in het leven staat. Ook ik sta anders in het leven, ook al was ik altijd al een positief persoon, toch heeft het me echt veranderd. Ik kies veel meer voor mezelf, ga veel minder over grenzen, please veel minder. Ik kijk eerst hoe ik me voel en doe veel meer dingen waar ik gelukkig van word. Maar ik zie ook dat het eigenlijk allemaal best wel meevalt met me. Dat in mijn hoofd ik heel veel dingen verkeerd zou hebben gedaan maar dat dat in werkelijkheid best wel meevalt. Dat ik eigenlijk best veel dingen gewoon goed heb gedaan en echt wel grenzen aangaf. Dat ik best wel ook voor mezelf zorgde en dat er eigenlijk maar kleine veranderingen nodig zijn om het allemaal net even soepeler te laten verlopen.

Het zijn de kleine dingen in het leven die me nu gelukkig maken zegt ze, en ja… dat kan ik zeker beamen. Ik heb niet veel nodig, nooit nodig gehad, maar het belangrijkste is dat ik mezelf niet voorbij loop. Dat ik trouw blijf aan mezelf en me niet verlies in de mensen om me heen.

Het waren geen makkelijke jaren, maar het is wat het is, iedereen maakt dingen mee, dus waarom ik niet? Ik heb evengoed genoten van veel dingen, zelfs het afgelopen jaar. Het plezier wat ik heb met mijn gezin en mijn hond en dat ik geleerd heb gewoon blij te zijn met mijn eigen gezelschap is me ontzettend veel waard. Ik heb het te weinig gewaardeerd en begrijp mezelf nu vele malen beter. Ik zou het niet graag overdoen maar ben toch blij dat ik zoveel heb mogen en willen leren. Want dat is het vooral, als ik het niet echt had gewilt, had ik nooit zoveel geleerd. Dan was ik gewoon weer op de oude voet verder gegaan, maar ik wilde het ook. Ik zag in dat ik het nodig had en nu de kans moest grijpen. Ja zeker duurde dat een tijd, maar dat maakt niet uit, ik heb het ingezien en kan er nu mee verder. Ik ben er namelijk echt nog niet.. ook al lijkt dat soms misschien wel zo. Maar nee, met alles wat ik heb geleerd wil ik verder werken aan mezelf.

Tja, dat kost tijd en geduld.. maar ik heb de tijd. Ik heb geen haast meer, oke soms nog wel, maar wel stukken minder haast. Ik heb er zin in, kijk ernaar uit om door te gaan en steeds meer over mezelf te ontdekken en mezelf uit te dagen.. ik ben benieuwd wat er nog meer op mijn pad komt en wat ik nog meer uit mezelf kan halen. Ik heb er in ieder geval zin in!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s