Hond

Ik heb het al vaker gezegd, mijn hond is echt mijn maatje, zij leert mij zoveel over mezelf. Nooit is zij te moe of te geïrriteerd om mij iets te leren, om mijn spiegel te zijn. Nooit zegt ze mij dat ik het nu toch maar eens zou moeten snappen. Zij is de beste en eerlijkste coach die er is. Elke dag weer staat zij voor me klaar en helpt zij me de rust te blijven zoeken. Vanuit rust kom ik verder, van daaruit kan ik doorgaan. Elke keer weer de rust vinden, de beweging, de liefde die we elkaar geven en van daaruit weer verder gaan.

Nooit zou ik dit hebben begrepen als ik zelf geen hond zou hebben gehad, en zelfs dan vraag ik me af, als zij op een ander moment in mijn leven zou zijn gekomen of ik dan had ingezien wat zij me wil leren. Ik heb vaak gedacht dat het totaal onhandig was dat zij in ons leven kwam terwijl ik niet goed in mijn vel zat. Dat alle problemen daardoor zijn ontstaan, dat het beter was geweest als zij op een ander moment was gekomen.

Nu denk ik daar heel anders over, nu weet ik dat zij precies op het juiste moment is gekomen. Dat juist doordat zij in deze periode kwam ik in zag hoeveel zij mij kon leren. Dat ik juist daardoor alles helderder zag omdat ik niet werd afgeleid door andere dingen. Doordat ik veel tijd door breng thuis en bezig ben met mezelf zie ik wat zij me wil vertellen. Dat zij mij helpt en ik daardoor haar ook weer kan helpen.

Ik heb veel fouten gemaakt, maar juist daardoor heb ik ook enorm veel geleerd. Door die fouten te maken zag ik wat het met mij deed en hoe druk ik me over dingen maak. Hoeveel impact het heeft op mij en wat het met mijn gevoel doet. Hoe mijn onzekerheid opspeelt en hoe ik daarover van de rel kan raken maar ook hoe ik er anders mee om kan gaan.

Terwijl het normaal is dat mensen onzeker zijn. Iedereen is op bepaalde momenten onzeker, niemand uitgezonderd. Het is gewoon ontzettend normaal, alleen laat ik mij enorm erdoor meeslepen. Maak ik er een veel groter drama van in mijn hoofd dan nodig is. Daardoor voelt het veel heftiger en ben ik er veel te veel mee bezig wat mij enorm veel energie kost.

Als we samen buiten zijn voelen we ons allebei enorm zelfverzekerd. Daar werken wij samen hard aan, door elkaar te respecteren, door rust te vinden in alles wat we doen. Door te bewegen, door te trainen op onze manier. Ik train haar van uit de rust in mezelf. Ik zoek die rust op, denk eraan wat ik wil bereiken op dat moment en de rest gaat vanzelf. Het kost tijd en geduld, maar wow het gaat steeds beter en makkelijker en we worden steeds meer een team.

Ook voor andere honden is zij een voorbeeld, onzekere honden kan zij als de beste meer zelfvertrouwen geven. Kleine blaffende hondjes met angstige baasjes helpen wij samen door rust te vinden bij onszelf. Door gewoon even stil te staan en de andere hond de tijd te gunnen weer tot zichzelf te komen. Door soms te praten met de baasjes en te vertellen wat ik zie worden zij vaak rustiger en begrijpen zij meer wat er gebeurd. Zijn daardoor iets minder angstig en durven een volgende keer weer rustig even te blijven staan. Ik dring mij aan niemand op, want wat weet ik nou verder over honden? Ik weet alleen wat onzekerheid met een mens kan doen en ik leer van mijn hond elke keer weer door te observeren . Zij doet al het werk, ik vertel alleen maar wat ik zie.

Ik zie zoveel mensen worstelen om mij heen en ja ik worstel binnen lekker met ze mee, want onzekerheid is niet iets wat zomaar over is en wat tijd en geduld nodig heeft om het vertrouwen weer op te bouwen.

Ik loop elke dag buiten en leer alles wat mijn hond mij leert en soms willen mensen wel eens geholpen worden als ik ze vaker zie en we soms eens een praatje maken. Zoals een oudere meneer met een heel klein hondje die bang was voor grote honden. Ik stond vaker met deze meneer te praten en zo kwam het gesprek op gang en kon ik hem laten zien wat zijn onzekerheid voor weerslag had op de hond. Hoe hij vanuit rust en afstand bewaren de rust in hemzelf weer kon vinden in plaats van weg te lopen en de hond mee te trekken. Door te observeren ook meer snapte wat de hond hem wilde vertellen. Nu durfde hij zijn hondje wel kennis te laten maken met de mijne en het ging super.

Ik kijk naar een documentaire over Cesar Millan en hoe hij groot is geworden. Hoe hij zijn leven elke keer weer opbouwde en zoveel over zichzelf leerde van zijn hond. Hoe hij zijn depressie overwon door rust, liefde beweging en geduld, dat wat zijn honden hem hadden geleerd. Ik heb veel van hem geleerd hierover toen ik thuis zat en die lessen zijn nog steeds heel waardevol. Ik zou mensen ook willen helpen door een voorbeeld te zijn, door te laten zien wat er mogelijk is. Dat lijkt me fantastisch.

Maar nu.. nog even niets. Wie weet wat er nog meer gaat komen op mijn pad, voor nu geniet ik maar vooral van alles wat ze mij leert.. en als ik op dat pad mensen kan helpen op wat voor manier dan ook, dan zou dat fantastisch zijn, maar vooral gaat het erover wat ik ervan leer en wat het mij brengt. Dat is en blijft echt het allerbelangrijkste!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s