Eerste stap

Grappig, eigenlijk is het verhaal gewoon ontzettend lachwekkend. Hoe moeilijk ik het mezelf soms maak is echt ontzettend sneu. Als een klein kind dat jankt omdat ie geen snoepje krijgt. Een snoepje waar hij ook helemaal niet om gevraagd heeft, maar bij voorbaat al erom jankt dat ie het niet krijgt. Eigenlijk is het gewoon zo zonde van de tijd, wat een verspilling zeg.

Oké, nu draaf ik een beetje door denk ik, want ik heb er echt veel van geleerd. Alleen wat heb ik er verder aan? Dingen gaan namelijk vanzelf wel, ook als ik me niet zo druk maak. Het hele verhaal van accepteren, loslaten en angsten die lossen vanzelf op als ik stappen zet. Als ik maar gewoon die ene stap zet, volgt de rest vanzelf.

Kijk, ik kan bijvoorbeeld een man willen, hardstikke leuk, maar de kans dat ik hem tegenkom op de groenteafdeling van de appie is best heel klein. De kans dat ie zomaar voor mijn neus staat is nog veel kleiner. Ik was bijvoorbeeld helemaal niet op zoek naar een man maar had voor de grap gewoon me ingeschreven op een dating site om me minder alleen te voelen. Om gewoon wat aanspraak te hebben op de lege avonden in mijn eentje in de flat. Tja… laat ik nou precies mijn vriend daar opduikelen, iets wat ik eigenlijk helemaal niet wilde, gebeurde.. we kregen een relatie en zie hier, na vier jaar nog steeds gelukkig samen.

Als ik die stap niet had gezet en er niet zo relaxed mee om was gegaan, was het echt nooit gebeurd. Die eerste stap was echt super belangrijk. Zo ook met werk, als ik geen ontslag had genomen had ik nu nog steeds daar gewerkt. Ik wist echt niet wat ik wilde en weet het eerlijk gezegd nog steeds niet, maar als ik die eerste stap niet had gezet was er echt niet als vanzelf iets veranderd. Nu heb ik nog steeds een zelfde soort baan, maar wel meer rust. Van hieruit kan ik rustig gaan kijken wat ik nou echt wil. Ik zit hier niet zo vast gebakken als in mijn oude job. Van hieruit kan ik rustig kijken en onderzoeken wat ik wil en verdien ik wel gewoon mijn geld.

Ook dat is namelijk een ding; onderzoeken. Ik weet niet wat ik leuk vind als ik het niet probeer. Ik roep heel vaak, ik vind niks leuk, ik weet gewoon niet wat ik leuk vind. Ja duh.. als ik het niet probeer weet ik het ook niet. Pas als ik iets doe, kan ik kijken of het goed voelt of niet. Of ik er echt gelukkig van wordt. Als ik niet was gaan zingen dan had ik nooit geweten hoe leuk het was. Dingen uitproberen, eraan snuffelen. Het hoeft niet meteen het juiste te zijn, maar het brengt het balletje wel aan het rollen.

Het is net als de troep in huis, als ik het zelf niet opruim, dan gebeurd er ook echt niks mee. Ik zal de eerste stap moeten zetten anders blijft het gewoon liggen.

Die eerste stap is vaak wel de moeilijkste, want ik denk vaak meteen te groot. Ik ga het huis doen, kom ik doe meteen het hele huis. Of, ik ga schrijven, kom ik schrijf een boek. Ja leuk, maar die stap is veel te groot, dan haak ik van frustratie al meteen weer af. Zo was het ook met werk, ik heb gelijk mijn baan opgezegd terwijl ik ook eerst rustig gewoon eens hier en daar mee had kunnen lopen om te kijken wat ik er van zou vinden. Dat is wel iets wat ik geleerd heb, vanuit de rust dingen ontdekken en niet vanuit paniek. Het hoeft niet allemaal meteen a la minute. Nou ja, het liefst wel natuurlijk maar ja, zo werken dingen nou eenmaal niet.

Die eerste stappen nemen en het niet meteen te serieus nemen, dat is eigenlijk het grootste ding. Ik kan thuis blijven zitten mokken en proberen te accepteren en los te laten en al die dingen, alleen het wordt hem echt niet, van geen kant. Als ik ergens ontevreden over ben zal ik gewoon iets moeten veranderen of anders niet zeuren. Want als ik niks wil veranderen omdat ik er geen zin in heb, zeik dan niet. Voor niets gaat de zon op.. de rest kost tijd en energie, maar levert uiteindelijk ook energie op.. want als ik ergens echt blij van word geeft me dat veel energie, maar ik zal er wel eerst naartoe moeten.

Het is allemaal niet zo moeilijk, dat denk ik soms alleen maar. Eigenlijk is het gewoon heel simpel.. nu alleen nog doen.. volgens mij ben ik al best goed bezig.. maar klaar is het zeker nooit. Zo lang als ik nog ontevreden word van dingen is er dus werk aan de winkel.. mijn stap van vandaag? Een Facebook pagina die ik gemaakt heb op de kaart zetten. Waarom? Gewoon omdat ik het leuk vind.. ik zie wel wat het gaat worden verder.. eerst maar die eerste stap zetten..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s