Waarom

Is het niet gewoon een ratrace waar we met z’n allen in zitten? Waar is het geduld en de rust? Waarom wil iedereen maar in die sneltrein en alles zo snel mogelijk doen? Oké, iedereen is natuurlijk wel een beetje overdreven, maar veel mensen wel, inclusief ik zelf op bepaalde momenten. Ook ik heb regelmatig geen geduld met dingen, wil het liefst alles meteen goed hebben. Al moet ik zeggen dat ik me er wel meer bewust van ben geworden en er veel meer op let. Daardoor lukt het me vaker om mezelf in te houden en even pas op de plaats te maken.

Waar het mee begint is als ik op straat loop. Mensen vinden mijn hond leuk en zodra ze even komt ruiken duiken ze er gelijk op. Ze steken gelijk hun hand uit en aaien haar. Ze zien haar schrikken, ze deinst wat achteruit en hoppa daar gaat die hand alweer. Ik zie het gebeuren en geef direct aan dat ze haar even wat tijd moeten geven. Kunt u haar gewoon eerst even laten ruiken, vraag ik dan. Negen van de tien keer gaat direct weer die hand naar voren. Sorry, maar kunt u haar even de tijd geven? Haar even gewoon rustig laten ruiken en haar dan pas aaien als ze dat wil? Ze lijken het niet eens te horen. Het gebeurd niet een keer, nee elke dag weer opnieuw. Ben ik nou gewoon niet duidelijk genoeg? Luisteren de mensen gewoon niet? Heeft men niet even het geduld om gewoon rustig te blijven staan en de hond te laten ruiken? Of ligt alles alleen maar aan de hond? Moet de hond zich maar aanpassen en niet zeuren?

Hoe vinden wij als mens het als een onbekende meteen een aai over ons hoofd geeft? Als iemand meteen drie zoenen geeft die ik zomaar op straat tegenkom? Ook niet leuk toch? Nou dan! Hoe moeilijk kan het zijn om de hond even kennis te laten maken. Waarom moet een hond altijd maar meteen geaaid worden?

Ik irriteer me eraan en kan me er boos over maken en toch maak ik me zelf ook schuldig eraan, ongeduldig zijn. Want hoe vaak denk ik niet, waarom is het niet over? Waarom zit ik nou nog steeds te miepen over mezelf en zit ik nog steeds niet lekkerder in mijn vel? Waarom ben ik nog zo vaak moe en waarom lukt het me niet vaak genoeg om gewoon wat rustiger aan te doen? Waarom wil ik zoveel en waarom moet alles nu vandaag of liever nog gisteren? Waarom heb ik zoveel haast? Waarom mag ik niet gewoon lekker de tijd nemen voor mezelf en lekker genieten van het niks doen? Waarom waarom waarom?!

Onthaasten, het klinkt zo simpel maar in deze maatschappij is het maar wat moeilijk. Men moet wel heel stevig in zijn schoenen staan wil het lukken om er niet aan mee te doen. Om tijd voor zichzelf te nemen en nee te zeggen tegen dingen. Om niet het nieuwste van het nieuwste te willen en alles op orde te hebben. Om de boel gewoon eens lekker de boel te laten en een tijdje vakantie te nemen. Het kan ook bijna niet want anders komt er geen brood op de plank. Alles is duur dus er moet hard gewerkt worden. Waarom niet het leven wat simpeler maken? Gewoon wat meer rust, tijd voor elkaar en voor onszelf?

Ik doe mijn best, maar eenmaal weer terug in de normale wereld zie ik pas hoe moeilijk het is om er niet aan mee te doen. Hoe moeilijk het is om grenzen aan te geven en echt rust te blijven nemen. Alles gaat gewoon maar door en door en door.. ik zou bijna weer op mijn hoofd willen vallen en op de bank willen liggen.. bijna dan hè.. want nee.. dat is toch ook echt geen pretje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s