Ziekenhuis

Mondmasker op, handschoenen aan en schort aan. Pfff ik heb het meteen bloedheet, heb al aardig lopen rennen en elke keer moet ik bij kinderen naar binnen in vol ornaat. Ik pak de medicijnen die ik net heb laten checken bij een collega en stap de kamer van de patiënt naar binnen. De weegschaal trek ik achter me aan en ik kondig aan moeder aan dat ik kom helpen met de zorg. Deze moeder kan dit niet alleen door omstandigheden en ik help haar. Ik pak het kind uit zijn bedje en kleed het uit, hij voelt zich echt niet lekker en is aan het huilen. Ik heb het bloedheet in alles wat ik aan heb en zweet me een ongeluk. Als ik net bezig ben gaat er alweer een bel, ook voor mij. Pfffff nou ja, ze zal even moeten wachten ik kan nu niet meteen weer weglopen. Ik loop met het kind naar de weegschaal en kom erachter dat ik de stekker niet in het stopcontact heb zitten en er nog spullen op liggen. Ik mopper op mezelf, muts, leg nou eerst eens alles goed klaar. Met één hand probeer ik alles zo goed mogelijk klaar te leggen om het kindje te kunnen wegen. Ik loop weer terug naar de commode, gisteren heb ik hem in bad gedaan dus vandaag even een snelle beurt. Ik kleed hem aan en als ik alles aan heb bedenk ik me dat ik hem nog had moeten insmeren. Zucht, lekker handig, uitkleden maar weer, ik smeer hem in en zoek de zetpil die hij moet hebben. Waar is die zetpil nou weer?! Ik krijg het steeds warmer en voel me moe worden. Ik ben net uit de nachtdienst gekomen en na één dagje vrij alweer meteen twee drukke dagdiensten. Ik ben moe en chaotisch, ik stuntel wat aan. Ik zucht even en sluit heel even mijn ogen, rustig maar, het is gewoon druk en veel. Je doet je best meer kun je niet doen. Er zijn zieken op de afdeling en we werken met minder personeel maar wel met een hele volle afdeling met kinderen die echt behoorlijk ziek zijn en veel aandacht vragen. Het is aanpoten voor ons allemaal, want niet alleen de kinderen zijn behoorlijk ziek ook de ouders zijn enorm gestresst en vragen heel veel aandacht.

Het valt me op dat de ouders veel meer stress hebben dan jaren geleden. Ze weten (te) veel, zoeken alles op en denken gelijk aan het ergste. Kinderen hebben geen tijd meer om rustig ziek te zijn en er is geen geduld om te wachten tot het beter gaat. Ouders willen meteen alle onderzoeken die er zijn en willen precies weten wat er mis is.. jammer alleen dat het zo niet werkt. Heel vaak is het niets ernstigs maar zijn het dingen die tijd en geduld vragen. Ook wordt er soms gewoon niet duidelijk wat het nou precies was maar gaat het wel vanzelf weer over. Er is zoveel stress dat de ouders zich vastklampen aan de artsen en verpleegkundigen en het kind nog onrustiger maken door al die stress.

Het valt niet mee om zelf alsmaar rustig te blijven, hoe ik ook mijn best doe, als ik moe ben en druk dan lukt het me gewoon niet altijd. Het is een hele uitdaging om niet mee te gaan in de stress en zelf rustig te blijven en rustig het werk uit te voeren. Gelukkig werk ik maar drie dagen, dat geeft mij wel rust. Ik weet dat er weer genoeg dagen komen waarop ik wel weer rustig aan kan doen. Weer tot mezelf kan komen. Het is zo makkelijk om erin te blijven hangen maar nee, dat gaat niet gebeuren. Ik ben zover gekomen, terugvallen?! No way! Soms zijn er gewoon tijden dat het moeilijker is en het niet allemaal even goed lukt, maar zolang ik maar ergens weer bewust ervan wordt en niet aan mezelf voorbij blijf lopen komt het wel goed. Ik merk dat het me nog steeds stress bezorgd als ik even wat moeilijkere dagen heb waarin ik minder goed voor mezelf zorg omdat er gewoon geen tijd is. Ik merk dat ik dan bang ben dat ik weer gewoon zo door blijf gaan en mezelf weer continue ga vergeten. Dat er eigenlijk gewoon niks veranderd is en ik niets geleerd heb. Gelukkig heb ik houvast en dat geeft mij wel wat rust. Mijn blog is voor mij een stok achter de deur. Als ik een paar dagen niet schrijf is dat niet erg, maar het herinnert mij wel steeds eraan dat ik me daar wel weer op moet gaan richten. Dat is wel weer een moeten, maar wel een moeten die mij veel brengt. Als ik namelijk me hiermee bezig houdt betekent het eigenlijk niks anders dan dat ik me met mezelf bezig moet houden. Dat ik mezelf verplicht ermee bezig te zijn en dus even een rust punt in las. Er zit meer druk op dan een gewoon dagboek naar mijn idee en dat beetje meer druk heb ik echt nodig anders doe ik het niet.

Zo ook met de hond, ook dat is een moeten want ze moet naar buiten. Alleen is dat ook een moeten die goed voor mij is. Anders doe ik het niet, ook al weet ik dat ik me er beter door voel, het is een stok achter de deur. Het zingen net zo, ik kan niet elke keer maar afzeggen, ik word geacht om aanwezig te zijn zoveel mogelijk. Dat geeft mij ook de stok achter de deur om te gaan, ook als ik geen zin heb. Mijn valkuil om niet goed voor mezelf te zorgen is nog te groot. Ik ben altijd maar geneigd om voor een ander te zorgen en niet voor mezelf dus ik gun mezelf gewoon de goede dingen niet genoeg, zie de noodzaak er ( wel steeds meer) nog niet genoeg van in en daardoor heb ik die stokken achter de deur nog echt nodig.

Vandaag vrij en een jarige zoon.. zestien jaar is hij geworden en daar gaan we lekker even van genieten. Gewoon lekker als gezin, het feestje komt later.. maar nu eerst, hop naar buiten met Coosje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s