Werk

En dan is er alweer bijna een einde gekomen aan onze vrije dagen samen. Vandaag moet ik gewoon weer aan de bak. Ik voel me niet heel lekker en merk dat ik weer stress voel. Waarom nou weer stress? Ik begrijp het niet goed, maar als ik even door denk snap ik het. Ik ben een week vrij geweest en dan is een eerste dag altijd weer even inkomen. Weer even spannend om te gaan werken, ik ben tenslotte nog steeds wel vaak wat zoekende ook al gaat het echt heel goed. Als ik er eenmaal weer in zit gaat alles gewoon vanzelf, maar als ik even vrij ben geweest moet ik echt weer even wennen. Heel normaal lijkt me, heeft ieder mens last van maar omdat ik me veel meer bewust ben van wat ik voel komt het altijd weer even binnen en geeft het toch wat stress.

Gelukkig werk ik met een collega die herstellende is van een burn out. We hebben al vaker erover gekletst en na een rustige avond raken we er nu ook even over aan de praat. Ook zij verteld dat zij het woord burn out niet lekker vind klinken. Dat het gewoon niet goed voelt als ze dat woord gebruikt maar dat ze het wel doet omdat anderen dan wel snappen wat er aan de hand is. Samen komen we na een tijdje kletsen tot de conclusie dat het gewoon heel irritant is en het nooit over lijkt te gaan, maar dat het gewoon een proces is waar iedereen doorheen gaat, maar wij ons heel erg bewust van zijn.

Ook komen we beide tot de conclusie dat werken helemaal niet meer zo belangrijk is, maar we echt werken om te kunnen leven en niet leven om te werken. Dat we allebei helemaal niet meer in allerlei werkgroepen willen zitten over dingen die toch nooit van de grond komen. Dat we eigenlijk het liefst naast ons werk iets voor onszelf zouden willen doen. Grappig dat we er beide hetzelfde in staan en dezelfde ideeën erover hebben.

Werken was iets heel belangrijks en veel andere dingen om mijn vrije tijd mee te vullen had ik niet. Nu heb ik mijn hond, mijn blog, het zingen en afspreken met vriendinnen en mezelf. Want ook ik heb tijd voor mezelf nodig. Tijd die ik lekker helemaal zelf in mag vullen met niks doen of met wat dan ook. Eigenlijk heb ik amper tijd om te werken nu en staat werken gewoon een stuk minder op de voorgrond. Ik sta nu op nummer 1 samen met mijn gezin daarna mijn vrije tijd en ergens verderop mijn werk. Ik vind het leuk wat ik doe, maar meer ook niet. Het is niet meer mijn passie en dat hoeft ook niet meer. Het is leuk genoeg voor nu. Punt. Niets meer en niets minder.

We praten nog even door en ze verteld dat zij vaak mensen sprak die dan zeiden, ja maar ik heb een burn out en kan echt niet naar de supermarkt, jij kan dat nog wel. Of jij kan nog wel iets in huis doen, maar ik kan dat echt helemaal niet. Ja zegt ze, ik woon alleen, wat moet ik dan? Ik moet toch eten, dus ik zal wel naar de supermarkt moeten. Ik zelf hoor dit ook geregeld van mensen die in een burn out zitten. Dat ze het huishouden nooit meer kunnen doen, of dat ze altijd maar moe zijn. Is het een wedstrijd? Wie het het ergst heeft? Nee toch?! Het is voor iedereen net zo erg en net zo moeilijk, ook als dat van buitenaf minder zo lijkt.

Toch wel vreemd bedenk ik.. het blijft toch iets raars en ongrijpbaars zo een burn out. Het lijkt wel of de hersenen gewoon een spelletje spelen en alleen nog maar dat laten doen wat echt moet en dat verschilt voor een ieder, Het lijkt erop dat de rest gewoon geskipt wordt en de hersenen laten denken dat ik iets niet kan. Dat ik gewoon alleen dat nog kan wat ik nodig heb om mezelf goed in leven te houden en verder is alles gewoon weg. Waarom zou ik met 42 jaar elke dag moe zijn en willen slapen ‘s middags? Waarom zou ik sommige klussen niet kunnen doen voor mijn gevoel? Die gekke hersenen laten het mij denken dat ik het niet kan, zodat ik wel rust moet pakken, maar ik kan het prima. Ze houden me gewoon voor de gek. Alsof ik in een soort hypnose zit en dingen ineens niet meer kan of juist wel kan. Die hersenen zijn maar rare dingen, dat heb ik op het werk ook al vaak gezien. Patiënten die ineens in coma liggen en na een paar dagen opstaan en weer lopend de afdeling af gaan. Of patiënten die ineens niet meer kunnen lopen en na een tijdje ineens wel weer. Allemaal die gekke hersenen van de mens die rare dingen doen, het is alleen wel knap lastig want ook al zijn het misschien alleen maar de hersenen en zou ik het echt wel kunnen, het lukt gewoon niet. Hoe hard ik ook mijn best doe, op sommige dagen lukt het echt gewoon niet. Misschien word ik voor het lapje gehouden, dan doet het nog steeds niks af aan het feit dat het gewoon echt niet lukt.. misschien is dat juist wel het probleem, ik doe teveel mijn best om het wel te kunnen en daardoor schieten mijn hersenen alleen maar in een kramp en lukt t juist niet. Klinkt aannemelijk… Tja.. wie zal het zeggen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s