Falen

Er zijn nog steeds van die momenten dat ik me ontzettend voel falen. Dat ik ineens weer even terug ben naar hoe ik me in het begin voelde en waar er niks meer leek te kloppen. Van die momenten waarop ik niet meer normaal kon denken maar in mijn hoofd in de paniek schoot waardoor ik de realiteit eigenlijk even helemaal uit het oog verloor. Toen had dat een ontzettend lange nasleep en kon ik daar veel last van hebben nog een tijdlang. Het is een eng gevoel om zo over jezelf te denken, om te denken dat je niks goed doet en hebt gedaan. Volledige onzin natuurlijk maar op dat moment voelde ik dat echt zo.

Soms komt er ineens weer even iets waardoor ik weer even terug geworpen word. Waardoor ik me zo voel alsof ik verschrikkelijk gefaald heb. Waarschijnlijk daarom dat ik niet graag om hulp vraag, ik zoek het liever zelf uit dan dat ik een ander om hulp vraag en dat diegene ziet dat ik dingen niet goed heb gedaan. Of dat de oplossing zo eenvoudig is en ik zo moeilijk aan het denken was dat ik me daar dan weer voor schaam.

Volledige onzin, echt, ik vind van anderen juist het fijn als ze om advies vragen en ik ze kan helpen. Ik zie dat totaal niet als falen. Toch krijg ik dat maar niet in mijn hoofd en blijft het echt een ding. Gevolg, ik ga het zelf allemaal uit zitten zoeken wat vele malen langer duurt en waardoor ik eigenlijk helemaal niet verder kom. Zo ook met mijn website, ik ben maar aan het knutselen, in plaats van gewoon even een paar tips vragen aan iemand die er meer verstand van heeft. Dan kan ik mijn energie richten op andere dingen. Energie die ik helemaal nog niet zoveel heb. De emmer is nog best snel vol en ik moet echt bijkomen van de kleinste dingen. Dat mijn vriend vrij is bijvoorbeeld en er dus de hele dag iemand thuis is. Terwijl hij zich vaak genoeg even terug trekt en mij lekker mijn gang laat gaan, is het voor mij toch heel erg vermoeiend. Hij weet dat en maakt zich daar gelukkig totaal niet druk over, maar ik vind het wel vervelend. Alsof het aan hem ligt, wat totaal niet zo is. Ik heb alleen nog enorm veel behoefte aan alleen zijn en heb dat heel erg nodig nog. Ik voel me dan wel schuldig terwijl hij zich totaal niet druk maakt. Hij vindt het meer vervelend voor mij maar verder heeft hij er helemaal geen last van. Ik denk alleen maar dat hij er last van heeft. Ik kan er gelukkig goed over praten met hem en hij ziet het helemaal niet als een probleem, eerder vindt hij het wel lekker, kan hij lekker zijn eigen ding doen zonder zich schuldig te voelen. Tja, dus dat..

Zo ook met de hond, in plaats van om hulp vragen blijf ik maar knutselen en proberen en schiet het niet echt op zeg maar. Het gaat echt wel beter, maar een doorbraak blijft uit. Nu zag ik een filmpje op internet van een honden trainer die precies dit probleem aan de kaak stelde en daar over een een paar dagen meer uitleg over gaat geven. Heel fijn, lekker veilig, ik hoef alleen maar te kijken en niemand in huis te halen ervoor. Top zeg ik! Want oh wat voel ik me vaak falen als ik weer totaal iets verkeerds heb gedaan wat alleen maar averechts werkt. Ik heb eerder iemand in huis gehaald en mij erover heen gezet dat ik eigenlijk geen hulp wil. Alleen kreeg ik totaal niet de hulp die ik zo nodig had. Daarna durfde ik helemaal niemand meer te vragen, het kost een hoop geld en de vraag is of ik nu wel de goede persoon in huis haal. Dus knutsel ik zelf maar verder, leer van mijn fouten en zie waar het wel verbeterd en ga daarmee verder. Een tijdrovende klus en kost veel geduld en energie. Energie die ik dus eigenlijk niet zo erg heb altijd maar… heel veel dingen heb ik gewoon heel goed gedaan en ja een aantal dingen verkeerd aangepakt. Dat zou veel mensen gebeuren zeg ik mezelf dan. Je hoeft niet het gevoel te hebben dat je faalt, wat een onzin.

Toch zit het me niet lekker. Ik wil namelijk niet alleen maar omdat iedereen hier last van heeft, me er dan maar bij neer leggen. Ik vind dat te makkelijk. Ik besluit een rondje met de hond te lopen en later verder te schrijven. Ik wil het nog even door mijn hoofd laten gaan want dit is echt wel een belangrijk iets wat steeds weer terug komt. Dat stomme falen. Ja ik weet het, iedereen heeft er op een bepaalde manier last van maar toch wil ik er meer van weten.

Ik loop een eind en laat het dan nog even door mijn hoofd gaan, wat is falen eigenlijk? Waar is het goed voor? Ik bedenk me dat als ik me voel falen, ik daarvan baal maar daarna wel ermee aan de slag ga. De dingen die ik niet aanpak en waar ik geen gevoel van falen over heb.. die blijven liggen tot Sint juttemis. Met sommige dingen is dat niet heel erg, maar er zijn dus problemen die iets urgenter zijn..die ik wel graag op wil lossen, maar als het niet meteen lukt ik me voel falen.. in plaats van even de rust te nemen en het van een afstandje te bekijken blijf ik maar nieuwe ideeën verzinnen. Sommige werken en andere niet en het houdt me constant bezig. Voelen dat ik faal is dus op zich niet erg, want het zorgt ervoor dat ik ermee aan de slag ga.. maar wat nou als ik dat gevoel heb en ik ga eerst eens observeren wat er nou precies gebeurd? In plaats van meteen allerlei oplossingen te bedenken? Waarom concentreer ik me niet eventjes op de dingen die wel goed gaan en kom dan op het probleem terug?

Grappig, want op gevoel heb ik dit ook al goed gedaan de laatste dagen met de hond, ik liet het oefenen even voor wat het was en concentreerde me alleen op de dingen die wel goed gingen, alleen bleef ik dus blijkbaar het gevoel van falen houden, wat ik heel sterk voelde toen ik naar het filmpje keek. Blijkbaar omdat ik gevoel en verstand nog niet hebben kunnen rijmen met elkaar.

Eigenlijk is falen dus iets heel fijns, er komt actie, alleen kan die actie best even wachten, daar zit het verschil.. tja.. weer wat geleerd dus. Ik mag best falen en nee ik hoef er geen genoegen mee te nemen dat iedereen zich wel eens voelt falen. Ik mag er best iets mee doen alleen eerst even wat rust inbouwen zodat het gevoel niet in de weg zit van de goede oplossingen..

Klinkt allemaal heel mooi, had ik ook op internet op kunnen zoeken.. alleen door het zelf te ervaren en uit te zoeken begrijp ik het veel meer dan wanneer ik het alleen met ergens lees of iemand het mij verteld.. precies om deze reden dus dat ik alles liever zelf doen blijkbaar.. alleen overdrijven hoeft ook niet, alles zelf doen hoeft ook weer niet.. want nee ik ben geen superwoman.. maar die wisten we al..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s