Concert

Er staat weer een concert op het programma met het koor. Dit keer organiseren wij het zelf en dat betekent dat we ook allemaal meehelpen. Ik heb me voor de middag ingeschreven zodat ik niet de hele dag aanwezig hoef te zijn. Ik weet al dat dat voor mij nog even te heftig is. Ik verkoop taarten samen met iemand en ben de BHV er voor het geval iemand niet lekker wordt. Het is druk in de kantine, veel stemmen om me heen en veel mensen die een praatje komen maken.

Mijn vriendin rent op me af en grijpt me mee, kom snel er ligt iemand buiten en het gaat niet goed. Ik ren achter haar aan en neem de situatie in me op. Ze is gewoon bij bewustzijn maar lijkt een paniek aanval te hebben. De mensen eromheen zijn allemaal druk en een beetje paniekerig. Ik ga rustig bij haar zitten, vertel wie ik ben en dat ik verpleegkundige ben. Ik praat zachtjes en rustig tegen haar en ondertussen deel ik opdrachten uit aan de mensen eromheen en maan ik de rest om door te lopen. Ik blijf rustig praten en ik zie dat ze haar emoties zit in te houden, ik vraag haar het los te laten, vertel haar dat de rest hun eigen taak heeft en zij zich alleen op mij hoeft te concentreren. Dan komen de tranen en alle emoties los. Ze komt weer wat meer bij en laat zich gaan.

Als alles weer goed gaat loop ik rustig terug naar de taarten en ga weer verder met verkopen. Mijn vriendin komt ineens naar me toe en omarmt me. Niet normaal zegt ze, hoe deed je dat? Je bleef zo rustig en kalm, zo ken ik je helemaal niet! Zo gaaf om te zien, ik ben super trots op je. Ik lach en zeg haar dat dit m’n werk is, dat ik dat in de loop der jaren geleerd heb en weet wat ik moet doen.

We gaan inzingen en ik voel de zenuwen opspelen. Dan denk ik aan de vrouw en zeg ik bij mezelf, gewoon lekker genieten. Maak jezelf niet gek, nergens voor nodig, gewoon lekker zingen en als het fout gaat dan pech. Het repeteren gaat heel slecht en we krijgen er allemaal een beetje de slappe lach van. Dat kan nog wat worden op het podium.

We gaan er staan en zingen super. Alles gaat gewoon goed en iedereen geniet en swingt erop los. Na het optreden ben ik bekaf maar wel heel erg blij met hoe het ging. Ik was ontspannen en genoot gewoon van het optreden.

Eenmaal thuis ben ik echt kapot. Ik kan gewoon niet meer en val al snel in slaap op de bank. De hele avond slaap ik steeds weer en de nacht slaap ik helemaal door. Pas tegen de ochtend word ik wakker en voel ik me uitgerust. Ik denk terug aan de dag en geniet nog even na. Het is zo leuk om te zingen en op een podium te staan. Ik heb niet zoveel met koren, maar het is een mooi begin om zo eens te voelen hoe het is om te zingen en voor een publiek te staan. Een beetje zelfvertrouwen opbouwen en gewoon genieten.

Ik zie weer voor me hoe ik bezig was met de paniekerige mevrouw. Ja, zo ben ik als ik werk. Alles zit dus gewoon erin, maar dat heb ik met de jaren allemaal geleerd. Langzaam opgebouwd en steeds stapjes gezet. Ik reageer minder vanuit emoties en daardoor hou ik het veel langer vol, ben ik veel minder moe als ik werk.

In mijn privé leven ben ik dat nog aan het leren, ben ik nog niet zover dat ik dat zo goed kan als vanzelf. Dat hoeft ook helemaal niet want het is ook leuk om die reis te maken. Om daarmee aan de slag te gaan, alleen kost het veel energie. Daarom ben ik thuis veel vermoeider. Met zingen ben ik nog meer aan het begin en moet ik nog super veel leren, maar dit lijkt sneller te gaan omdat ik hier de angst niet laat toenemen. Er mag best spanning zijn dat is gewoon prima, alleen niet zo dat het gaat overheersen, zoals het bij die mevrouw wel deed. Zij wilde zo graag een bepaald nummer zingen dat ze in een paniek aanval terecht kwam. Door de angst kon zij niet dat doen wat ze het allerliefst wilde en werd ze nog meer onzeker omdat ze bang was dat het weer zou gebeuren.

Angst is oke, het zorg voor adrenaline waardoor er meer energie wordt gegeven om iets te volbrengen. Om iets goeds neer te zetten. Logisch dat ik na het concert bekaf was, het is nog allemaal nieuw en kost nog veel energie. Dat komt vanzelf en hoe vaker we optreden hoe meer zelfvertrouwen ik op zal bouwen en daardoor zal het steeds makkelijker gaan. Zoals dat met alles zo is… oefenen oefenen oefenen.. angst niet de overhand laten nemen, maar even een stapje terug zetten als het op komt en het even weg laten zakken en dan weer rustig door. Leren is niet zo makkelijk, maar verbetering willen zien en niet te groot denken maar in kleine stapjes, maakt dat ik nu eindelijk geniet van het hele proces. Het is mij steeds meer duidelijk wanneer er angst in het spel is en wat ik ermee kan doen.. nu eerst maar weer lekker verder oefenen en blijven genieten! Ook als het even weer wat minder gaat.. ook dat hoort erbij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s