Zielig

Eigenlijk vond ik mezelf best vaak best zielig dat ik me zo rot voelde. Door mezelf zielig te vinden kon ik het goed praten dat ik niet zo streng was voor mezelf.

Zo vind ik stiekem de hond ook best vaak zielig. Kon ik daar ook veel dingen goed praten omdat ik zei, ze is angstig laat haar maar. Zij heeft dit nodig gehad om te groeien en steeds meer begrijp ik wanneer ik haar wel zielig mag vinden en wanneer niet. Soms is het namelijk best oké om haar even zielig te vinden..alleen in sommige gevallen is het gewoon zo niet nodig en help ik haar er totaal niet mee. Ik moest dit leren want we kenden elkaar helemaal niet en sowieso is dit mijn eerste hond dus ik had echt geen idee. Nu gaat het steeds vaker goed en zie ik echt veel vooruitgang.

Ik heb mezelf heel erg lang niet zielig gevonden. Het gekke is dat mensen om mij heen dat wel vonden en dat ook zeiden. Ik praatte alles goed en vond het allemaal onzin en wilde niet zielig gevonden worden. Toch begon ik steeds vaker dingetjes te vertellen en liet ik het soms toe dat mensen mij wel even zielig vonden en me konden troosten. Mezelf mocht ik alleen echt niet zielig vinden, wat een onzin vond ik dat. Ik koos er toch zelf voor, voor dit leven? Dan moest ik ook niet zeuren!

Ik vond mezelf met mijn hersenschudding in het begin ook niet zielig, maar hoe langer het duurde hoe zieliger ik mezelf vond en dan ook nog een burn out erbovenop krijgen. Heel logisch om dan zielig te zijn, alleen schoot ik er een beetje in door. Waar ik mezelf eerst nooit zielig vond, vond ik mezelf nu heel zielig maar liet ik mensen weer niet toe om me te troosten. Ik hield juist iedereen af want ik schaamde me eigenlijk dat ik mezelf zo zielig vond. Ik jankte wat af in mijn eentje in plaats van het te delen met mensen.

Nu begrijp ik steeds beter dat ik mezelf soms best zielig mag vinden en soms gewoon een schop onder mijn kont moet geven. Het is inderdaad niet altijd nodig om zielig te zijn, maar soms gewoon wel. Iedereen mag toch wel eens zielig zijn? Ik troost ook graag mensen die zielig zijn en soms geef ik ze een schop onder hun kont. Alleen bij mezelf had ik geen idee hoe ik dat nou precies moest doen. Steeds vaker gaat dat nu goed en voel ik me daardoor steeds vaker beter. De slechte dagen worden echt langzaam steeds minder omdat ik niet meer zo vecht ertegen. Ik laat het steeds meer gebeuren en begrijp steeds meer hoe ik mezelf kan helpen.

Ik haatte het eerder wel echt als ik ergens dingen las van mensen die hier allemaal al doorheen zijn gegaan en dan riepen, hé mooi mens, jij mag er ook zijn hoor. Je bent geweldig, jij kan dit ook. Ja vast, maar nu even niet oke?! Ik ben nog lang niet zover. Jullie vertellen allemaal dingen die ik niet snap want daar ben ik nog niet n waarschijnlijk zal ik er ook nooit komen. Laat me gewoon mijn weg gaan, dan leer ik het vanzelf wel, maar nu nog even niet. Ik wilde eigenlijk niet zien waar hun al zaten, want dan wilde ik daar ook zijn. Nu ben ik aardig op weg en kom ik er steeds meer in de buurt en kan ik die teksten wat beter hebben. Misschien wilde ik ze onbewust wel lezen en zien dat het echt wel goed gaat komen om zo door te kunnen blijven gaan en moed te houden. Ik heb al geleerd dat de dingen die me het meest irriteren meestal de dingen zijn die toch gebeuren.. we gaan het zien. Voorlopig ben ik nog volop in de leer stand en geniet ik daar nog maar van.. ik zie dan vanzelf wel waar het me heen leid.. al zou een bol om in de toekomst te kijken ook niet heel vervelend zijn, want soms… ben ik echt nog mega ongeduldig soms en wil ik liever alles gisteren dan vandaag.. maar ja.. wie heeft dat niet?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s