Hokjes

Ik kijk naar een programma over een vrouw die meerdere dates gaat doen met mannen en daarnaast gecoacht wordt door een psycholoog. Samen kijken ze naar haar gedrag en wat er wanneer gebeurd in elke dat. Ik vind het prachtig om te zien hoe zij groeit in het proces en hoe de muur die zij om zich heen heeft opgetrokken langzaam afbrokkelt. Hoe zij controle loslaat op andere dingen en hoe ze weer gaat voelen. Het zijn de eerste stappen naar iets moois en nieuws en uiteindelijk heeft ze een date waar ze zich ongelooflijk goed bij voelt en haar hele gezicht straalt. Daar waar ze dacht dat ze op oudere wijze mannen viel, blijkt deze man van haar leeftijd die nog lekker jeugdig is eigenlijk dat te zijn wat ze op dat moment nodig heeft. Iemand die het allemaal gewoon niet meteen te serieus neemt waardoor het allemaal zo beladen wordt maar lekker speels is. Zo begon het met mij en mijn vriend ook. Het was allemaal niet zo serieus maar we hadden gewoon veel lol, precies dat wat ik nodig had want bij de idee aan iets serieus haakte ik meteen af. Ik kon dat helemaal niet handelen op dat moment.

De psycholoog vraagt op een gegeven moment of ze verliefd is nadat ze op een tweede date zijn geweest. Aan alle kanten spatte het eraf tijdens die date en ze straalden beide van oor tot oor. Op het moment dat er een etiket op geplakt wordt, in dit geval verliefdheid, schrikt ze meteen. Nee verliefd ben ik niet hoor.

Ik begrijp het zo erg, ook ik wilde niet in een hokje gezet worden waar ik in mijn hoofd nog niet aan toe was. Verliefd was een veel te eng en groot iets in mijn hoofd. Veel te serieus, wat ik helemaal niet wilde. Ik weet nog goed dat mijn vriend zo verliefd was en ik wel dingen voelde maar door de angst dat gevoel voor een groot deel overstemd werd. Ik was gewoon bang om weer opnieuw te beginnen en kon dat in mijn hoofd helemaal niet handelen.

Het in hokjes zetten van dingen en er een naam aangeven kan ontzettend veel angst oproepen en heel veel verwachtingen of juist geen verwachtingen. Ik hoor het bijna elke dag wel een keer, ja het is een reutje dus blaft mijn hond, ja die jongen is autistisch dus kan hij dit niet, ja mijn kind is ziek dus kan hij zus niet, ja ze is een vrouw dus kan ze zo niet. Het gaat maar door, iedere keer weer. Zodra er een plakkertje op zit met een naam voor iets, maakt niet uit wat, komt er veel druk op te staan. Of wordt de druk er juist compleet afgehaald waardoor ineens niks meer nodig is.

Mijn vriend begreep dat gelukkig toen al als de beste. Hij denkt nooit in hokjes maar volgt geheel zijn gevoel. Ik heb ook vroeger nooit in hokjes gedacht, maar op het moment dat ik dat wel ging doen is het eigenlijk mis gegaan in mijn relatie. Op mijn werk denk ik nooit in hokjes. Alle kinderen zijn voor mij gelijk, gehandicapt, ziek, met of zonder been, arm wat dan ook, blank zwart bruin geel of groen het boeit allemaal niks, elk kind is er gewoon één en ik help waar ze echt zelf iets niet kunnen en de rest help ik door ze te motiveren iets wel zelf te leren en te laten zien wat er wel mogelijk is.

Precies dat doet mijn vriend ook, hij dacht niet na van oh jee, een vrouw met drie pubers, net gescheiden etc etc. Hij volgde gewoon zijn gevoel en genoot van alles. Het gaf hem de uitdaging die hij nodig had en hij kreeg de liefde die hij nodig had, langzaam opbouwend. Niet teveel in één keer want dat kende hij dan weer niet. Zo vullen we elkaar aan en zijn we gewoon een super goed team, echte maatjes en op momenten super verliefd. Hij mag zijn wie hij is en ik mag dat ook, we laten elkaar vrij en genieten van elkaar als we samen zijn. We hebben geen verwachtingen en plaatsen elkaar niet in hokjes. We zien gewoon wel en genieten gewoon elke dag van alles wat er komt, ook als het minder leuke dingen zijn, dan genieten we van de steun die we elkaar geven.

Het is fijn om die hokjes op te heffen, om niet te denken mijn partner doet dat nooit omdat hij het niet kan of hij is gewoon zo dus dat kan niet veranderen. Niets is altijd maar zo en niets is altijd maar hetzelfde. Iedereen moet groeien in een nieuwe rol en dat heeft tijd en geduld nodig. Niets gaat zomaar in één keer goed. Daar moet diegene ook de ruimte in krijgen en fouten mogen maken.

Het is fijn om dit nu niet alleen te doen maar ook te begrijpen. Ik zal namelijk vast nog wel vaak per ongeluk in hokjes denken, maar ja ik ben ook maar een mens.. en een mens die leert.. die mag fouten maken toch?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s