Burnout

Mezelf als Burnout bestempelen is eigenlijk ook mezelf in een hokje plaatsen. Zo ik ben Burnout dus ik mag moe zijn, ik mag thuis blijven, ik mag me rot voelen. Toch heb ik dit woord nooit lekker voelen klinken. Ik gebruikte het altijd wel, omdat het dan duidelijker is voor mijn omgeving, maar in mijn mond proefde het niet lekker. Na mijn verhaal over hokjes en mijn gedachten erover begrijp ik het ineens.. ik stop mezelf in een hokje als ik zeg dat ik Burnout ben, pas dan mag ik mezelf zo voelen?! Pas dan mag ik alles? Waarom niet gewoon zomaar? Daarom voelde het dus niet helemaal goed. Ik ben namelijk niet Burnout, ik heb alleen tijd nodig om te groeien.

Als een baby op de wereld komt is dat een hele heftige ervaring. Zo heftig dat het kindje de eerste maanden weinig prikkels kan hebben en veel slaapt en het liefste bij zijn vader en of moeder is, daar voelt het zich veilig.

Heel langzaam zet het kind stapjes in de wereld, hele kleine stapjes die het kind steeds weer meer leren over de wereld, maar wel veilig aan de hand van papa en mama. De peuterpuberteit komt die gepaard gaat met driftbuien en veel nee zeggen. Het kind begint langzaam te ontdekken wie het is. Later wil het kind meer weten wie het zelf is, los van papa en mama. Leren over wie het is, waar het van houdt, wat lekker is en niet, wat leuk is en niet, door het allemaal te ervaren en eraan te proeven. Langzaam ontstaat daar een volwassene. Iedereen zag altijd al het kind dat het was, maar het kind zelf wist het nog niet goed, want die had altijd de steun van papa en mama. Daarom moest het los van iedereen dingen gaan uitproberen en zelf ontdekken en voelen wie het is. Het gaat met vallen en opstaan, kost ontzettend veel energie dus het kind eet meer en slaapt op de vreemdste tijden, heeft geen puf om zijn kamer op te ruimen en zin al helemaal niet. Het heeft het veel te druk met groeien. Het zoekt grenzen op door chagrijnig te zijn en maakt lol met vrienden. Kortom het zoekt een plekje in de maatschappij.

Het is een lastige periode, ook voor de mensen eromheen want die zien gewoon de persoon die het is en snappen al die dwarsigheid niet zo. Alleen de persoon zelf voelt het nog niet. Alleen maar door te ervaren gaan het kind het zelf ook voelen. Puberteit is iets waar iedereen wel begrip voor heeft en wat heel normaal is bij het opgroeien. Het wordt geaccepteerd dus meestal krijgt het kind ook de ruimte om die groei door te maken. Nemen de ouders wat meer afstand en mag het kind meer eten en slapen. Ouders geven meer grenzen en na een paar jaar wordt het vanzelf beter en is het kind uitgegroeid tot een volwassene die eigen keuzes kan maken en op eigen benen kan staan. Eigenlijk zie ik mijn Burnout als niets anders dan dat. Ik heb nooit echt gepuberd thuis, mijn broer puberde voor 10 en ik was eigenlijk gewoon een braaf meisje.Ik kwam keurig op tijd thuis en deed eigenlijk geen gekke dingen, dat deed mijn broer wel voor me. Buitenshuis puberde ik wel meer, dus eigenlijk groeide ik daar gewoon meer en maakte ik daardoor de goede keuzes. Ik koos een beroep wat bij me paste en maakte vriendschappen voor het leven. Ik denk dat puberen op zoveel verschillende plekken tegelijk gewoon niet mogelijk is. Als het ene stuk groeit, krijgt het andere minder aandacht dus kan het minder groeien. Meestal komt dat vanzelf later wel, bij de meeste mensen gaat dat vanzelf. Alleen bij een groep mensen niet, omdat ze blijven hangen in een verkeerde keuze en daar dan maar blijven boksen en boksen. Net als ik dat deed in mijn huwelijk. Ik bleef maar proberen in plaats van toe te geven dat het niet dat was wat bij mij paste. Veel mensen hebben dit met werk, die hebben hun privé misschien wel aardig op orde en zijn daarin verder gegroeid, maar op het werk hebben ze verkeerde keuzes gemaakt waar ze in blijven hangen. Dat werkt dan overal in door waardoor het thuis ook niet lekker meer loopt.

Door het maar blijven vechten werd ik doodmoe en kakte ik in. Iets kan best een tijdje minder lekker gaan, maar eigenlijk zou er dan op een gegeven moment een alarmbel moeten gaan. Bij mij ging die allang, alleen was ik te bang om de stap te zetten dus bleef ik.

In het begin voelde het alsof ik jaren naar school was geweest maar absoluut niet had opgelet. Alsof ik nu examen moest doen en alle stof van de afgelopen jaren in korte tijd moest leren van mezelf. In plaats van te zeggen, doe er een jaartje langer over en neem de tijd, ging ik als een gek aan de gang om alles snel snel te leren om toch nog mijn examen te halen.. iedereen weet alleen dat dat meestal niet heel erg werkt en het vooral ook niet allemaal blijft hangen.

Helaas werkt dat dus ook bij alleen maar averechts.. juist door die instelling ging ik mezelf nog meer tegenwerken. Juist door te snel te willen in mijn hoofd voelde het allemaal heel erg zwaar. Nu denk ik dat ik nog op tijd het licht zag en besefte dat het zo niet werkt. Dat het een proces is waar ik doorheen moet, van geboorte tot volwassenheid. Daardoor staat de rest in mijn leven nu echt een beetje op on hold, ik heb geen energie voor grote dingen. Ik neem de tijd en de ruimte om de dagen dat ik thuis ben en niet hoef te werken het gewoon over me heen te laten komen. Er niet tegen te vechten en te begrijpen dat ontspannen nu gewoon thuis even moeilijk is. Daarom maak ik vaak wandelingen om het beter vol te houden. Doe ik niet aan een dieet omdat ik zoveel energie verbruik dat ik de calorieën hard nodig heb. Ga ik niet meer werken om weer weg te rennen maar laat ik het gebeuren. Laat ik alles maar over me heen komen en neem ik de tijd en de ruimte om te groeien. Om dingen over mezelf te leren en te groeien hier thuis. Het is al pittig genoeg om drie pubers op te voeden nu ik zelf de grootste puber in huis ben. Ik heb niet de energie om daarnaast van alles aan andere dingen te doen en ik doe dat ook niet. Ik mag gewoon moe zijn na een paar dagen werken, terwijl ik dat vroeger niet was.

Het klinkt mooi maar echt het kost me soms echt veel moeite om zo te denken. Ik verval nog zo snel in het oude. Als ik doodmoe op de bank lig en me verontschuldig tegen mijn vriend en probeer het uit te leggen. Waarom voel je je schuldig zegt hij dan.. neem gewoon je tijd en wees moe als je moe bent. Verontschuldig je niet, pak je rust als je moe bent. Blijf wel dingen doen, al is het maar elke dag een klein dingetje. Alleen maar om jezelf vooral niet helemaal een loser te vinden maar toch iets hebt om te kunnen zeggen, dat heb ik dan toch maar weer gedaan..

Hij helpt me alleen met die pieken, de rest moet je zelf doen zegt hij altijd en dat kost tijd. Veel tijd, maar je hebt toch geen haast? Je hebt nog een heel leven voor je.

Ik geniet er steeds vaker van om ook eens een tijdje minder te hoeven doen van mezelf. Even niet zoveel hooi op mijn vork te hoeven nemen. Niemand houdt dat een leven lang vol. Iedereen heeft pauzes nodig, nu heb ik die uit noodzaak gekregen een aantal keer.. en veel geleerd over mezelf waardoor ik straks veel beter aanvoel wanneer ik weer een grotere pauze nodig heb. Wanneer ik even van het doek moet verdwijnen om mezelf op te laden. Iedereen heeft dat nodig en ja ..dus ook ik.. want echt.. superwoman bestaat alleen in films..

Gewoon lekker genieten van het zonnetje wat het huis in schijnt. Wat een heerlijkheid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s