Angst

Alles heeft tijd nodig, tijd en geduld. Alleen met dat geduld heb ik nog wel eens grote moeite. Op mijn werk heb ik ontzettend veel geduld. Dat moet ook wel, want werken met zieke kinderen vraagt ook om een hoop geduld. Soms moet ik wel doorpakken, anders gaat het kind (of de ouders) totaal in de paniek stand en dat doorbreken is erg moeilijk. Ik voel meestal wel goed aan tot hoe ver ik kan gaan en wanneer ik door moet pakken. Een handeling uitvoeren is nou eenmaal vaak niet leuk en het maakt het alleen maar erger als ik te lang wacht. Is het nou een vervelende handeling die telkens weer opnieuw moet worden gedaan dan is het wel verstandig dit heel voorzichtig aan te pakken. Als ik dan over grenzen ga bij het kind is het heel moeilijk om dat weer terug te draaien. Ik geef ze altijd een klein beetje controle in handen. Bijvoorbeeld dat ze twee keer stop mogen zeggen als ze het te spannend vinden. Zo hebben ze toch het gevoel dat ze enige controle over het geheel hebben.

Ook laat ik ze mee helpen bij de voorbereiding, we leggen samen alles klaar en daarna geef ik het kind even de tijd om moed te verzamelen voor de handeling. Ik zorg dat ik alles goed uit leg zodat ze weten wat er komt en ze niet voor verrassingen komen te staan. Ik hou me aan de gemaakte afspraken zodat het kind mij ook echt gaat vertrouwen. Na de handeling laat ik ze een mooie sticker uitzoeken en maak ik meestal even een lolletje met ze zodat de spanning die er nog zit weg ebt en het goed af te sluiten. Hoe fijn is het om zo samen te kunnen werken en het kind te zien groeien. Dat vind ik het mooiste van het werken met kinderen.

Ik begrijp nu aardig goed hoe het werkt met angst en onzekerheid en zie nu hoe moeilijk het is om iets wat eenmaal aan gevoel er zit weer weg te krijgen. Er is geen aan of uit knop en alleen met veel tijd en geduld kan het beter worden en positieve ervaringen.

Ik zie het vooral terug met de hond. Ik heb daar een angst opgebouwd, dat zij mannen aanvliegt, en het is super moeilijk om die angst onder controle te krijgen. Daar waar ik anderen jaren lang geholpen heb, ben ik nu zelf de Sjaak en zie ik hoe moeilijk het is om ermee om te gaan.

Het liefst loop ik ervoor weg als ik het voel, dat is de veiligste en makkelijkste manier. Als ik angst voel ga ik het liefst naar buiten en jank ik een potje. Zo ook nu weer gebeurde het. Er kwam een vriendje eten en ik vroeg hem of hij misschien wilde helpen bij haar training. Dat wilde hij zeer zeker. Zij vindt het eng als mannen rond lopen en daar word ik enorm onzeker van en dat maakt het nog moeilijker. Eigenlijk train ik mezelf, want ik heb allang gezien dat het prima gaat als ik er niet ben of als we buiten zijn. Alleen binnen blijft een ding bij me. Zodra zij blaft of gromt binnen voel ik het overal, buiten totaal geen last van en weet ik precies hoe ik ermee om moet gaan maar binnen schiet de stress er meteen in.

Ik liet hem snoepjes gooien en op het moment dat de hond ze zoekt deed hij een paar pasjes naar voren. Het ging super en coosje vond t prima. Totdat hij iets te snel liep, ik daardoor blokkeerde en zij meteen weer uit haar dak ging. Het was een mini klein momentje en er gebeurde helemaal niks, maar meteen BAM zat de angst er weer en werd ik weer een ander mens.

Frustratie, boosheid, verdriet dat ik dat meteen weer voel, alles schiet door mij heen. Ik heb de neiging om naar buiten te gaan en het eruit te lopen maar iets in mij weerhoud me ervan. Ik zeg het tegen mijn vriend dat ik zo baal en dat hij en mijn dochter het maar van me over moeten nemen want ik kan het allemaal toch niet en ik kan beter weggaan en ik ben gewoon te stom dat ik weer zo bang ben… ratel ratel ratel, ik blijf er weer lekker in hangen. Hij maakt er gelijk korte metten mee, stoppen nu, niks aan de hand het gaat super goed en je gaat er niet voor weglopen. Ja maar die jongens, het kan toch zo niet langer en ik baal zo en waarom gaan ze niet mee naar buiten, daar kan ik het wel, dan is het tenminste opgelost… ik ratel weer door en weer stopt hij me. Klaar nu, je kan het wel en dit gebeurd juist zodat je er van leert. Als je wegloopt en een ander het laat opknappen leer je er niks van.

Ik hou m’n mond en voel tranen opkomen, ik laat ze maar even lopen en al heel snel zijn ze weer weg. Niemand ziet het en weer hou ik mezelf tegen door juist niet naar buiten te gaan maar te proberen binnen de ontspanning te vinden. Ik voel de spanning langzaam wegvloeien en voel me weer wat beter. Ik begrijp nog niet helemaal wat er nu weer gebeurde dus ik besluit even een rustig plekje te zoeken en het op te schrijven. Schrijven helpt me, ik word er rustig van. Door het schrijven haal ik alles uit mijn hoofd wat er in zit en kan ik alles beter begrijpen. Daarna loop ik even rustig een rondje, als een soort van beloning.

Eenmaal echt grote angst voelen is heftig. Na het lang op de bank liggen en daardoor weer meer naar gevoelens hebben leren luisteren, omdat ik niks kon doen om afleiding te zoeken en het dus niet te hoeven voelen, viel ik in een gat toen ik de eerste keer echte de angst voelde die er blijkbaar zat. Ik voelde ineens hoe ongelooflijk hard het binnen kwam en wat het met me deed. Ik werd daardoor zo bang dat het alleen maar meer opbouwde omdat ik bang werd voor de angst. Ik wilde dat niet meer voelen en kwam alleen maar meer in een neerwaartse spiraal.

Alleen door buiten in de natuur te lopen ( als een malle) en alles eruit te gooien, kon ik weer helder denken. Anders lukte het gewoon niet. Wat er nu met de hond gebeurd is alleen maar een leerschool voor mij. Door hier doorheen te gaan leer ik zoveel over mezelf. Alleen op het moment dat niemand er meer in geloofde dat het goed zou komen met de hond, dreigde ik de moed te verliezen maar toch hield ik vol. Ik kan het dus wel alleen, zelfs als ik zo diep zit lukt het me nog. Door helemaal terug naar af te gaan en helemaal op mezelf aangewezen te zijn heb ik gezien dat ik ontzettend sterk ben. Dat ik het wel alleen kan en niet perse anderen nodig heb. Van daaruit kon ik heel langzaam weer de weg omhoog zoeken en ook daar kwam ik weer heel veel uitdagingen tegen. Alles lag onder de loep en elke keer weer bevestigde het dat ik het meeste gewoon goed doe. Dat ik me alleen erg verantwoordelijk voel voor een ander en mezelf daardoor vaak wegcijfer vooral thuis. Dat ik denk dat het ik zelf niet kan, maar dat ik dat echt wel kan. Dat ik vaker voor mezelf mag kiezen en me best verantwoordelijk mag voelen maar niet ten koste van mezelf. Precies dat wat ik op mijn werk ook goed kan, ik leer daar de kinderen dat ze niet zielig zijn, maar haal juist hun kracht naar boven. Ik doe daar veel maar niet ten koste van mezelf, ik houd emotioneel genoeg afstand. Ik doe mijn uiterste best, maar meer dan dat kan ik niet doen, er is een limiet.

Nu begin ik dat thuis ook meer en meer te leren. Ik ben niet voor alles verantwoordelijk en ik kan veel meer dan ik denk. Ik leer steeds meer mezelf te ontspannen en ermee om te gaan, daardoor word ik sterker. Ik heb een fantastisch gezin die mij helpen niet door dingen op te lossen maar juist door mij zelf sterker te laten worden en mezelf niet zo zielig te vinden. Want oh wat kan ik daarin soms hangen, vind ik mezelf zo zielig in mijn hoofd. Pfff te triest gewoon, net een klein kind. Tijd om eens echt volwassen te worden..