Autisme

Ik hoor iemand praten over haar autistische zoon en ze verteld dat ze zo ongelooflijk haar stinkende best doet elke dag weer met hem, maar dat ze overal tegengewerkt wordt. Hij is een puber en ze moet hem elke keer als hij binnenkomt drie keer zeggen dat hij zijn tas netjes neer moet zetten en zijn schoenen opruimen. Alles gaat zo langzaam en hij leert het gewoon niet.

Ik luister al niet echt meer maar heb vooral medelijden met die jongen. Het doet mij pijn als ik iemand zo hoor praten. Ik verwijt ze niks, zij doen wat ze denken dat het beste is. Ik voel alleen iets heel anders, ik heb er een andere kijk op. Of het de juiste is? Geen idee, het is hoe ik het zie.

Ik heb iets met deze kinderen, ik voel me ermee verbonden. Ik heb genoeg moeders om mij heen met autistische kinderen, ik zie ze alleen niet zo. Voor mij zijn het gewoon normale kinderen. Kinderen die gewoon meer tijd nodig hebben, die in deze snelle wereld waar alles maar snel moet gaan en volgens het boekje, niet mee kunnen komen. Dat geeft ouders stress en door de stress komt er nog meer druk op het kind te staan. Alles moet nog beter want het kind heeft een etiket gekregen, het is autistisch, dus dan moet je extra je best doen, nog meer druk erop leggen. Het kind begrijpt er niets meer van want die is nog een paar passen terug. Hoe langer het duurt hoe moeilijker het wordt en hoe hoger de druk wordt.

Het is de ouders niet aan te rekenen, zij willen alleen het beste voor hun kind maar staan ook onder de druk van de maatschappij. Het worden nog onzekerdere kinderen die doen wat er van ze verwacht wordt maar niet wat zij zelf voelen. Ze voelen het namelijk niet meer door de stress die ze hebben, de druk die zo groot is. Ze doen alleen wat een ander ze opdraagt, want zo hoort het.

Mijn zoon was laat met alles, hij deed het rustig aan. Ik liet hem gaan, het komt vanzelf wel. Pas op zijn bijna tweede begon hij te lopen. Hij lachte niet zomaar en deed gewoon lekker zijn eigen ding kijkend vanuit zijn veilige plekje, uren spelend met een autootje. Hij observeerde de wereld en deed de dingen op zijn eigen tempo. Lange tijd kon ik hier prima mee omgaan, totdat ik ook door de stress bezweek en me zorgen ging maken. Pas veel later hoor, maar ik begon ook van alles te zien. Hij kreeg Gilles de la Tourette naar Zn hoofd en misschien ADHD of autisme. Van alles is er genoemd en bijna ging ik er in mee. Ik was zelf op van de stress en zag het niet meer. Ik zag niet meer dat hij gewoon wat meer tijd nodig had. De druk moest eraf, het zou vanzelf goed komen.

Gelukkig voelde mijn vriend hem heel goed aan en door de zorg voor hem uit mijn handen te halen kon ik weer ademhalen en ging de druk er weer langzaam af. Hij mocht weer rustig aan doen, op zijn tempo en hij ontwikkelt zich tot een prachtige jongen.

Ook mijn dochter verging het zo, ook zij had meer tijd nodig in sommige opzichten. Ook zij was niet het sociaalste kind en had het moeilijk met veel dingen. Bij haar hebben we de druk er ook afgehaald. Even alles rustig aan en op zijn tijd, even geen stress meer. Alles komt vanzelf wel, dan maar een paar jaar later.

Ik doe nu precies hetzelfde, ook ik heb de druk eraf gehaald. Op alle fronten in mijn leven heb ik de rust gezocht. Thuis doe ik vooral dat waar ik me goed bij voel. Ik stress niet meer om het huishouden of dat alles wel goed genoeg is. Ik doe die dingen waar ik blij van word en bouw het heel erg langzaam op met soms weer stappen terug. Ook op het werk heb ik door deze nieuwe baan de druk eraf gehaald. Niet meer alleen op pad, maar samenwerken met collega’s. Ik stel mezelf kwetsbaar op en doe het rustig aan. Zelfs met de hond ben ik weer grote stappen terug gegaan. Ook daar ging ik te snel en heb daardoor stappen overgeslagen. Door die stappen over te slaan ben ik onzeker geworden en kreeg ik stress. In mijn relatie heb ik stappen terug gezet en ben ik meer voor mezelf gaan zorgen. Van mijn kinderen ben ik iets meer afstand gaan nemen om ze zelf meer te laten ontdekken en ze meer tijd te geven om zelf stappen te zetten wanneer zij eraan toe zijn.

De druk eraf, de stoompan op een laag Pitje gezet en weer een stuk teruggaan en opnieuw beginnen. De rust keert langzaam weer terug en daarbij het besef dat iedereen zijn eigen tijd nodig heeft voor dingen. Dat als het ergens te snel gaat, iemand daar een leven lang last van kan hebben. Het kan geen kwaad om even weer terug naar af te gaan en vanaf daar weer op te bouwen zonder gaten in de muur. De wereld gaat te snel, er moet teveel en er mag te weinig. Alles moet in het gemiddelde passen en iedereen doet eraan mee, loopt in de pas en krijgt stress.

Alleen is iedereen anders, er staat geen tijd voor om iets te kunnen. De één kan dit sneller en de ander dat, daar is geen goed of fout aan.

Het is gelukkig nooit te laat om opnieuw te beginnen, om de druk eraf te halen en terug naar af te gaan. Het is nooit te laat om alles even stil te zetten en te laten bezinken en opnieuw te beginnen in plaats van in de sneltrein te blijven zitten en het leven voorbij te zien racen. Ik ben uitgestapt, heb een tijdje gewacht en daarna de stoptrein genomen en geniet daar intens van en soms ook niet, maar ook dat is oke. Ik hoef niet meer zo snel, het is goed zo.