Rol

Praten helpt niet, erover nadenken helpt niet, een nachtje erover slapen helpt niet, wandelen helpt niet..niets van dat alles. Het enige wat ik dan doe is dingen op willen lossen met een tegen ding. Boosheid oplossen door erover te praten. Verdriet oplossen door knuffels te zoeken. Nadenken erover om oplossingen te zoeken waar het vandaan komt.

Het helpt allemaal niks. Helemaal niks. Ik ben gewoon boos, ik ben gewoon verdrietig of ik ben gewoon onzeker. Het enige wat mij helpt is om het gewoon te zijn. Om die tranen eruit te gooien in plaats van knuffels te zoeken. Troosten is fijn, maar niet meteen, het moet er eerst gewoon uit. Daarna wil ik graag getroost worden.

Praten helpt niet want er is geen oplossing voor op dat moment. Mijn hoofd schiet dan toch alle kanten op en zoals altijd blijkt dat oplossingen vanzelf wel komen, als er tenminste ruimte voor is. Als er geen spanning meer op staat maar het gewoon mag komen wanneer het komt.

Ik vecht nog steeds te vaak ertegen, al is het steeds korter. Ik wil dan niet huilen of niet onzeker zijn of niet boos zijn. Als ik het voel opkomen voel ik me een soort van loser, zoiets van oh no daar komt het weer. Terwijl het juist zo helpt om het wel even te zijn, om gewoon even lekker boos te zijn en een deur te slaan of om verdrietig te zijn en een potje te janken. Nog steeds wil ik het te vaak meteen oplossen met andere dingen in plaats van het eerst gewoon te voelen. Nu is het net of het er niet mag zijn en wil ik het meteen verstoppen in plaats van het juist wel even te zijn en daarna weer weg te stoppen maar dan op een rustige manier.

Toch ben ik er al ontzettend ver in, ik ben me ervan bewust dat dit zo is en ik laat het al veel meer gaan. Ik begin het te herkennen en laat het opkomen. Het heeft gewoon tijd nodig en geduld voordat dit helemaal vanzelf gaat. Het gaat al zo goed, zo ontzettend veel beter. Ik vind mezelf steeds meer en durf er nu ook veel meer aan toe te geven als ik dingen voel. Iets wat ik lange tijd niet deed, ik deed liever dat wat men van mij verwachtte (tenminste dat dacht ik) dan dat ik deed wat ik zelf wilde.

Het gekke is eigenlijk dat mensen mij gewoon zagen zoals ik ben. Ik zag het zelf alleen niet en ging me krampachtig gedragen naar mijn gevoel. Terwijl de waarheid eigenlijk heel dicht erbij lag. Eigenlijk speelde ik mezelf in plaats van gewoon mezelf te zijn. En spelen komt er wel in de buurt maar is het nooit 100%. Precies daar ligt het probleem, ik speelde de rol van mezelf en was het daardoor net niet. Houd dat lang genoeg vol en Voila.. dan krijg je dit dus..

Gek toch eigenlijk hoe dat werkt en hoe mijn hoofd dingen dus net subtiel even anders zag dan de werkelijkheid. Dat stomme hoofd ook, grrrrrr. Super irritant soms, maar op veel momenten ook wel best handig.