Onzeker

Zomaar uit het niets komt dan ineens weer die onzekerheid boven drijven. Ik voel hem vanuit mijn tenen naar boven komen en meteen voel ik me moe en chagrijnig.

Ik heb een heerlijke luie dag gehad vandaag. Eigenlijk de eerste keer dat ik gewoon een luie dag had, zonder me rot te voelen. Ik was gewoon lui na vijf hele drukke dagen, niet heel gek natuurlijk. Ik heb twee keer een beetje geslapen en gewoon lekker rond gehangen en muziek geluisterd. Heerlijk met de hond buiten gewandeld en een klein beetje wat in huis gedaan.

‘ s Avonds kijk ik wat tv en ga ik voor een laatste rondje naar buiten met de hond. Ze heeft niet veel zin, ze lag net lekker, maar ze moet toch echt even plassen nog. Ik ben zelf ook alweer moe en wil lekker vroeg naar bed. Hierna weer drie dagen werken dus nog even geen rust.

Buiten komen we een ander hondje tegen en ik sta even te praten met haar baasje. Ik zeg nog dat ik coosje beter niet los kan laten omdat ze vanaf dat punt altijd naar huis loopt en terwijl ik dat zeg laat ik haar toch even los omdat ik denk dat ze wil spelen. Direct loopt ze weg en gaat ze richting huis, ik baal enorm en ga erachteraan maar ik weet eigenlijk al dat het geen zin heeft. Er komt een auto aan en ik schrik, gelukkig gaat het goed. Ik loop boos naar huis, boos op mezelf vooral en mopper wat in de rondte.

Thuis voel ik me meteen down en baal ik gewoon van alles. Heb ik er wel goed aan gedaan om de hond hier te laten? Komt het allemaal wel goed met haar en de jongens? Duizend vragen spoken door mijn hoofd en ik geef bij mijn vriend aan dat dit in mijn hoofd speelt. Tja, hij weet het ook niet, het is zoals het is en het komt wel goed zegt ie.

Ik blijf maar malen en voel me er alleen voor staan. Ik ben boos op mezelf, ik heb de afgelopen maanden beslissingen genomen die het hele gezin aangingen en niet altijd gunstig waren voor iedereen. Ik heb zomaar mijn baan opgezegd en een hond genomen bijvoorbeeld.

Tja zegt mijn vriend, het is ook allemaal ergens goed voor geweest, je kunt nu wel boos zijn op jezelf maar blijkbaar moest t zo zijn.. maar ik kan die verantwoordelijkheid helemaal niet aan allemaal, ik voel me er zo alleen in staan, ik kan dat niet, zeg ik, het is moeilijk. Tja maar je leert er wel veel van. Das dan wel weer waar ja. Ik baal omdat ik mijn hond eigenlijk boven mijn kinderen heb gesteld, daar voel ik me schuldig over. Aan de andere kant hadden zij het ook nodig dat ik minder met ze bezig was en dat ik ze meer kon loslaten.

Het is allemaal ergens goed voor geweest, absoluut, maar soms vliegt het me gewoon allemaal weer aan. Ik stap in bed en besef dat ik gewoon moe ben. Dat het de hele dag goed is gegaan en dit gewoon even een klein staartje is nog. Dat dit al een ongelooflijke vooruitgang is, vergeleken bij alle andere dagen waar ik moe was. Dat ik dan de hele dag wel kon malen en nu alleen maar op het einde van de dag.

Ik haal diep adem en besluit het maar even op te schrijven, dan is het eruit en kan ik nog even ontspannen. Het waren ook drukke dagen en het is allemaal wat veel deze week. Geeft niks, het is altijd allemaal wel ergens goed voor zoals ik achteraf altijd wel weer besef. Ook nu vast wel weer…