That’s life

Hoe trots kun je zijn, iets wat zo simpel lijkt maar als dat langere tijd niet lukt, lijkt het een hele overwinning. Gek eigenlijk dat het zo lang niet lukte, dat ik gewoon de energie niet had om een hele dag door te gaan.

Ik rommel in huis, wandel met de hond, ga langs mijn ouders en daarna even borrelen bij een vriendin. Ik doe boodschappen, loop weer een rondje met de hond en kook een lekker maaltje. Ik kleed me om en rij naar het theater waar ik met 40 kakelende vrouwen urenlang doorbreng. We staan 2,5 uur op het podium, luisterend naar een komiek en zingen onze liedjes. Daarna drinken we een borrel, loop ik naar de auto en rij moe maar voldaan naar huis. Het is na middernacht en ik duik meteen doodmoe mijn bedje in.

Niet heel bijzonder toch? Naja het theater dan wel, maar op zich niet heel bijzonder om dat zomaar te kunnen. Een hele dag onderweg zijn zonder echte tussenstop.

Toch voelt het wel bijzonder, dat dat zomaar lukt. Dat ik zonder nadenken de hele dag door kom en ontzettend geniet. Dat ik het gewoon volhoud om een hele dag door te gaan en zo van elke seconde te genieten. Dat ik op een podium sta te zingen en daar zo blij van word. Dat ik het gewoon allemaal doe! Ik vind het bijzonder en ben trots op mezelf.

Het lijkt namelijk helemaal geen prestatie, maar iets heel normaals, maar als je het lange tijd niet kan opbrengen en alles zoveel energie kost, dan is het onwijs gaaf als het wel lukt. Nee ik moet dit niet iedere dag doen op deze manier, maar dat één hele dag lukt, dat is al ontzettend gaaf.

Het was ook gewoon fijn om daar met een hele groep te zijn. Om bij zulke evenementen steeds weer andere leden van het koor een beetje te leren kennen omdat je met elkaar in gesprek raakt. Het is gewoon leuk om daar met z’n allen naar toe te leven en dat samen te delen. Het is gewoon gaaf om op een podium te staan, waarvan ik nooit had gedacht dat ik daar zou staan. Het lijkt zo simpel, iedereen kan dat, maar als je heel lang DENKT dat je het niet kan en je doet het gewoon, al lijkt het nog zo simpel, dan is dat toch gewoon knap.

Net als dat ik lange tijd DACHT dat ik alleen maar moe was en DACHT dat ik het huishouden niet aan kon en DACHT dat ik niet kon zingen en DACHT dat ik mijn gezin niet aan kon en DACHT dat ik … ga zo maar door. Ik dacht het allemaal alleen maar.. en denken kost zo verschrikkelijk veel energie dat het inderdaad allemaal niet lukt. Hoe erg is het dat denken zoveel invloed kan hebben op een lichaam. Dat het mijn lichaam uitputte terwijl er eigenlijk niets aan de hand was. Mijn lichaam kan het gewoon prima aan, ik ben 42, kom op. Ik ben niet bejaard Ofzo. Ik gedroeg me anders wel zo maar ik ben het niet.

Toch is het soms nodig om zoveel te denken, er word dan overal geroepen, je moet positief denken je moet yoga doen en je moet mediteren en je moet dit en je moet dat. Maar soms is het gewoon nodig dat er negatief gedacht wordt. Dan is het gewoon zo en moet het blijkbaar zo zijn. De kunst is alleen om er niet helemaal in weg te zinken, om er mee te leren omgaan. Net als een ziekte, niet erin blijven zwelgen, maar het uiteindelijk accepteren dat dit er nu bij hoort en dat het een proces is. Dat lukt ook niet meteen, dat kost tijd. Er tegenin gaan en de hele tijd proberen positief te zijn helpt helemaal niks. Dan hou je jezelf alleen maar voor de gek. Want soms is er gewoon even niks positiefs. Als ik niets positiefs voel dan kan ik wel positief gaan denken maar dan houd ik mezelf toch alleen maar voor het lapje? Dat slaat dan toch nergens op? Dan lieg ik alleen maar tegen mezelf.

Dit hele gebeuren is soms gewoon even nodig, want anders gaan we alles maar heel normaal vinden en dat is het niet. Het is een wonder dat een mens zoveel kan en doet en precies dat wil het laten zien. De één krijgt dit, de ander krijgt andere dingen voor zijn kiezen, maar uiteindelijk wil het allemaal hetzelfde zeggen; neem het niet voor lief wat je allemaal kan, maar blijf het bijzonder vinden want dat is het.

That’s life…