Angst

Ik kijk naar een uitzending waarin een psychiater aan het woord is. Hij heeft een boek geschreven over de kunst van het ongelukkig zijn. Wat hij vertelt klinkt nu allemaal zo simpel, omdat ik nu precies weet wat hij bedoeld. Het is bijna lachwekkend, zo simpel als het allemaal is. Het is het moeilijke denken wat het allemaal moeilijk maakt en de angst die een mens onzeker maakt maar eigenlijk is het allemaal gewoon zo ontzettend simpel.

Dat zie ik nu pas hè, nu ik er zelf doorheen ben gegaan en mezelf allerlei vraagstukken heb gegeven en opgelost. Ja, achteraf praten is altijd makkelijk. Als je er middenin zit is het allemaal gewoon best heel moeilijk.

Precies daar zit het hem in, het is moeilijk als je er middenin zit, maar dat is in deze maatschappij not done. Iedereen gaat zich gelijk zorgen maken als je het moeilijk hebt. Iedereen( inclusief mezelf voor dit hele gebeuren) wil het meteen maar voor een ander oplossen. We zijn met z’n allen zo gewend dat alles altijd maar meteen geregeld kan worden zodat we gewoon niet meer gewend zijn om te wachten. Om dingen de tijd te geven en geduld te hebben.

Wil ik ergens een antwoord op hebben? Zoek ik het op. Wil ik iets eten? Bestel ik het. Wil ik naar een dokter? Altijd is er wel een dokter beschikbaar. Alles kan maar meteen, we zijn niet meer gewend dat we soms gewoon moeten wachten op dingen. Niet alles is maakbaar en zeker gevoel niet. Waarom word ik verliefd op de één en niet op de ander? Waarom huil ik bij de ene film wel en bij de ander niet? Waarom lach ik om deze grap en om de ander niet? Gevoel is wat het is, het is niet maakbaar en het is niet altijd maar op commando te veranderen.

Niemand is meer gewend om een ander verdrietig te zien, om een ander de ware emoties te laten zien. Op Social Media worden alleen de mooie dingen gedeeld, de minder mooie dingen die gedeeld worden, het verdriet dat gedeeld wordt, daarvan wordt meteen gezegd, dat zet je toch niet op Social Media?! Waarom eigenlijk niet? Waarom moet alles altijd maar mooi en leuk zijn? Waarom niet meer met elkaar delen en elkaar eens wat vaker vastpakken?!

Precies dat waardeer ik zo bij mijn vriend, die heeft mij dat in onze relatie weer geleerd. Wat ik namelijk op mijn werk en met vriendinnen heel goed kan, kon ik in een relatie minder goed. Ik vond t echt moeilijk om daar mezelf te zijn, ik was onzeker in relaties. Ik kreeg dat ook terug, dat de ander niet zichzelf mocht zijn. Gek toch dat dat op het ene vlak dan wel lukt en op het andere niet. Maar ja, dat heb ik nu al zo vaak meegemaakt dat ik daar niet meer van op kijk.

De kwestie is eigenlijk alleen maar dat het eerst geleerd moet worden.. en dat heeft tijd nodig. En zoals nu ook weer blijkt, als er onzekerheid aan te pas komt, dan lukt het niet meer om het op gevoel te doen. Dat zag ik bij de hond maar al te goed, buiten deed ik het prima op gevoel, maar binnen overstemde onzekerheid en daardoor ging ik daar de dingen heel anders aanpakken. Zo gek is dat, dan ineens lukt het niet meer.

Bij leren komt altijd onzekerheid kijken. Als ik nu bedenk om kapper te worden, moet ik ook eerst door een heel leerproces. Dan ben ik ook niet morgen kapper en kan ik alles. Dan komt er eerst een periode van onzekerheid en oefenen. Later pas komt er steeds meer zelfvertrouwen, alleen dat duurt een tijd. Als er dan in het verleden vervelende ervaringen zijn geweest dan duurt het gewoon nog langer.

Het is al een eerste stap om te beseffen dat er angst achter onzekerheid zit. Angst om iets te verliezen, angst om (weer) iets fout te doen, angst voor het onbekende en ga zo maar door. Door angst komt de onzekerheid naar boven en die zorgt ervoor dat het op gevoel dingen doen ineens niet zo goed lukt en dat frustreert enorm.

Een tweede stap is om te beseffen dat het dus in de ene situatie anders kan zijn dan in de ander, wat op het werk lukt hoeft thuis niet te lukken en andersom.

Ik begin het nu aardig door te krijgen en oh wat is dat een heerlijk gevoel. Ik begrijp steeds meer hoe de dingen in elkaar zitten en herken het ook bij mezelf ( en bij anderen). Ik hoef mensen niet meer te helpen, ze moeten zelf erachter komen en tegen de lamp lopen, dan pas leren ze. Hooguit kan ik ze hun verhaal bij me laten doen en gewoon vragen hoe het gaat. Ze een knuffel geven als ze het niet meer zien zitten even of gewoon zomaar. Ze moeten zelf door hun eigen proces gaan en ik kan me veel meer bezig houden met mezelf. Ik hoef me niet verantwoordelijk te voelen om dingen op te lossen voor een ander. Ik kan er wel zijn voor een ander, maar dat is heel wat anders dan de verantwoordelijkheid op me nemen.

En dan nog het allergrootste; ik kan mezelf geregeld eens vragen hoe het gaat en dan niet alleen als ik me slecht voel, maar gewoon op enig moment. Zodat het niet alleen maar de negatieve kant is die aandacht krijgt, maar ook de positieve dingen aandacht krijgen. Gewoon eens mezelf vragen, hoe gaat het nu eigenlijk?

Ik merk dat ik dit steeds vaker vanzelf doe. Dat ik in mijn relatie enorm aan het groeien ben en veel meer voor mezelf op durf te komen. Dat ik meer tijd voor mezelf durf te vragen en meer durf aan te geven wat ik wel en niet fijn vindt. Dat ik me niet zo druk maak om hem omdat ik nu gewoon aanvoel hoe het gaat, omdat de druk eraf is. Ik ben niet meer angstig..

Ach het is allemaal niet zo moeilijk, alleen maakte ik het mezelf moeilijk. Door de Angst in mijn relatie die begon te overheersen. Ik voelde alleen niet dat het angst was en raakte ervan in paniek omdat ik niet snapte wat er aan de hand was. Nu weet ik dat dingen tijd nodig hebben, hie angst voelt. We wonen nog maar net een jaar samen en dat is toch weer anders dan voorheen waar we wel een soort van samen woonden maar niet echt. Ik moest hier gewoon doorheen en vond dat moeilijk, snapte het niet. Ik had het gewoon de tijd moeten geven om eraan te wennen, maar ik dacht dat het meteen goed moest zijn. Ik begreep het gewoon niet.

Nu snap ik het en nog veel meer dingen begrijp ik nu. Ik heb er zo ongelooflijk veel van geleerd, niet normaal. Alleen maar door die angst.. is het toch nog ergens goed voor…niets is ooit voor niks..