Mezelf

Ik ga lekker zingen, keihard en vals, heerlijk! Het schalt door het huis en ik heb grote lol. De hond kijkt me af en toe aan en legt dan haar kop maar weer neer. Laat t vrouwtje maar lekker zie ik haar denken.

Ineens moet ik heel erg huilen, als ik besef wat de tekst inhoud. Ik vond het altijd al een geweldig liedje maar nu ik de tekst erbij heb gehaald en echt zie wat ze zingen komt er een hoop naar boven.

Natuurlijk was mijn vorige blog niet het antwoord op mijn vraag waarom ik me niet lekker voel thuis. Er is namelijk geen antwoord op die vraag. Het is gewoon zoals het is, zoals het leven soms loopt. Er zijn gewoon momenten dat een mens zich even minder voelt en momenten dat het goed gaat. Soms moeten die golven even wat hoger gegooid worden om wat meer dingen duidelijk te maken. Een echt antwoord is er alleen niet, maar ik heb met mijn zoektocht naar dat antwoord ontzettend veel over mezelf geleerd. Dat is dan weer mooi meegenomen.

Ik besef dat ik een vat vol emoties ben en dat ik ze juist heel erg volg. Dat ik juist altijd mijn gevoel volg. Ik gaf veel liefde aan de relaties en vriendschappen in mijn leven omdat ik voelde dat zij het nodig hadden. Ik had tijd en geduld want ik voelde dat zij niet zoveel liefde terug konden geven, maar ik verwachtte dat ook helemaal niet. Ik heb zelf niet zoveel nodig, een klein beetje af en toe is al genoeg. Een lief woordje, een arm om me heen is zat. Ik heb zoveel gehad in mijn leven dat ik nu graag uitdeel in plaats van te krijgen.

Het is alleen de angst bij de ander dat ze niet alles terug konden geven, dat ze eerst nog dingen voor zichzelf uit te zoeken hadden. Ze snapten alleen niet dat die angst helemaal niet nodig was, dat ik alle tijd en geduld had om te wachten tot ze wel zover waren. Ik had jaren geduld, maar ergens is dat geduld natuurlijk wel op. Als iemand maar blijft twijfelen en bang blijft dan ben ik niet de aangewezen persoon op dat moment. Dan hebben zij gewoon meer ruimte nodig en dat voelde ik goed aan dus gaf ik ze die ruimte. Ik zette een stap terug en ging verder met mijn leven. Ik deed gewoon heel veel goed, alleen zag ik dat niet zo helder. Ik zocht het veel te veel bij mezelf, maar ik ben ook maar een mens en soms is alles gewoon teveel voor de ander.

Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen was hij hoteldebotel en ik angstig geworden. Ik kon zijn liefde niet aan, ik stond dus nu aan de andere kant door mijn eerdere ervaringen. Ik voelde wel dat het goed zat maar ook dat ik zelf nog een weg te gaan had. Hij kon dit goed verwoorden en zei me dat ik helemaal uit mocht zoeken wie ik was en dat hij alle geduld met mij zou hebben. Dat ik niet bang hoefde te zijn dat hij me los zou laten maar dat hij me juist zou helpen waar hij kon en hij mij alle ruimte zou geven. Ik bleef twijfelen maar uiteindelijk waagde ik de sprong want het voelde toch echt goed en begonnen we aan een relatie waar ik nooit spijt van heb gehad. Getwijfeld ja, zeker weten. Erover gesproken ook, wat erg opluchtte. Toch koos ik elke keer weer voor hem en zijn we erg gelukkig samen.

Soms zijn we samen in de zevende hemel en soms met beide benen op de grond. Wij begrijpen allebei dat liefde altijd aanwezig is en op sommige momenten heel intens kan zijn en andere gewoon aanwezig. Dat een mens soms twijfels heeft en soms tijd nodig heeft om aan zichzelf te werken. Dat het allemaal er mag zijn en dat we ons niet anders voor hoeven te doen dan we ons voelen.

Dit wist ik heel jong al, alleen kon ik het toen niet onder woorden brengen. Ik joeg mensen soms angst aan en sommige liepen ervoor weg. Prima, ik heb geduld en liefde genoeg voor heel veel mensen. Mijn hart is zo groot dat er altijd wel een plekje te vinden is ergens. Soms hebben mensen jaren nodig om dat in te zien, ook dan staat de deur altijd nog open.

Ja misschien ben ik te lief daarin, maar liever dat dan dat ik zo een harde tante word. Dat ben ik niet en zal ik nooit zijn. Ik blijf wie ik ben en hoef niet te veranderen. Het is goed zoals het is en als een ander daar moeite mee heeft dan accepteer ik dat. Als ze een klein stukje van me willen omdat de rest ze angstig maakt dan geef ik ze een klein stukje. Ik zie het als het hebben van miljoenen, nooit zou ik ze voor mezelf houden, maar iedereen dat geven wat hij nodig heeft. Zelf heb ik maar weinig nodig, de rest zou ik verdelen. Gewoon omdat ik snel tevreden ben.

Ooit zei ik tegen mijn huisarts dat ik zo graag harder zou willen worden, toen zei hij, maar dat ben je niet en dat is goed zo. Je bent goed zoals je bent, waarom zou je dat willen veranderen? Omdat het soms pijn doet zei ik.. ja dat is zo maar dat hoort nu eenmaal bij het leven. Soms moet je dingen loslaten ook al voel je dat het goed zit. Als de ander in een vriendschap of relatie dat niet voelt op dat moment dan mist diegene wat, maar dat komt dan alleen omdat die persoon zelf nog in angst leeft en niet toe durft te geven aan alle emoties. Daar kan die persoon ook niks aan doen, die heeft meer tijd nodig. Het is wat het is, ga door met het leven en maak het zo mooi mogelijk.

Dat is wat ik doe, mijn leven is heerlijk zoals het is. Ik hoef niet te zoeken naar mezelf, ik ben het al. En ja, daar horen alle uitschieters bij, omdat dat is wat het is. Ik schiet nog alle kanten op en dat schrijf ik op. Soms vijf keer per dag en soms dagen niet omdat ik er geen behoefte aan heb. Dat is met alles zo. Niets is altijd maar veel en niets is altijd maar weinig. Bij een verliefdheid werkt het ook zo, in het begin zijn de golven hoog en langzaam wordt het steeds rustiger. Dat is oke, want altijd maar hoge golven is veel te vermoeiend maar een tijdje best oké. Soms het even aanwakkeren is ook oke.. alles is gewoon goed het gaat vanzelf. Gewoon lekker mee laten voeren dan gaan de dingen vanzelf. Soms is het moeilijk soms leuk, soms fantastisch soms een diep gat maar alles is de moeite waard want het brengt me weer verder.