Golven

Vroeger had ik van die irritante kinderen in mijn klas die alle antwoorden wisten en riepen; ikke ikke ikke, ik weet het. Heel leuk voor die kinderen, maar ik leerde er niks van en werd er eigenlijk alleen maar onzekerder van en ook nog eens lui. Als een ander het antwoord toch al weet waarom zou ik mijn best dan nog doen? Zo dacht ik er vroeger altijd over. Later begreep ik het wel meer, voor die kinderen is het ook vervelend als de rest het allemaal niet weet en zij wel. In plaats van zelf te kijken wat ze dan nog meer zouden kunnen leren, waren ze alleen maar bezig alles wat ze wisten rond te spreiden.

Tja, zoals zo vaak is dat wat ooit mijn grote irritatie punt was nu iets wat ik zelf als de beste kon. Ik weet het toch allemaal? Nu kan ik iedereen helpen. Yeaahhhhhh kom maar op met al jullie problemen, ik weet het antwoord en ik zeg het voor..

Lekker makkelijk natuurlijk, maar het bracht ze niks verder. Net als dat het mij niets verder brengt als mensen mij dingen voorzeggen.

Eigenlijk is het ook zo met al die coaches en therapeuten en trainers. Zij hebben het licht gezien en willen iedereen helpen met hun problemen. Wij lossen alles op want wij weten hoe het moet en helpen jullie ermee. Jullie hond is vervelend, heeft slecht gedrag? Ik help jullie! Heb je een burn out? Ik help je! Tuurlijk. Dat is wel de makkelijkste manier. Zodra het even minder gaat bel ik jullie meteen en hoppa opgelost. Alleen wordt even vergeten dat dit soort dingen niet voor niks gebeuren. Het leven is een continue zoeken naar rust en uitdaging. Zodra het één er is volgt het ander. Juist dat maakt het uitdagend en juist dan voelt een mens echt. En voelen is niet altijd maar leuk, maar als het dan leuk is is het ook wel heel leuk.

Aan de andere kant, er moet ook geld verdient worden en niet iedereen kan het zelf.. de één zijn dood is de ander zijn brood toch? Dus ook best wel weer slim van ze.. alleen ik trap er niet in. Ik doe het zelluf wel.. gewoon omdat dat leuker is om het mezelf lekker moeilijk te maken.. ik lulde ze toch alleen maar onderuit dus er was geen uitdaging aan.. deze doet meer zeer maar ach, ik voel t tenminste, dat is toch wat ik wilde?!

Genoeg werk dus aan de winkel voor de rest van mijn leven.. namelijk net als ik denk dat ik achterover kan leunen omdat ik iets geleerd heb, komt er weer iets nieuws bovenop of neemt het toch een totaal andere wending. Continue zal het leven me omduwen. Als ik rustig ben zal ik weer uitdagingen krijgen om mee te dealen en als ik daar weer mee gedeald heb zal ik weer rustiger worden. Zo zal het met golven altijd maar doorgaan. Best lachen eigenlijk. Ik denk dat ik alvast een surfplank koop, heerlijk zwieren in die golven, voelt toch fantastisch?! Snap ik nu eindelijk waarom ik zo graag op het strand kom.