Pleasen

Ik heb dienst met een collega die ik nog niet goed ken. Het is heel rustig en al heel snel hebben we een heel intensief gesprek. Na korte tijd voel ik me helemaal leeg en doodmoe. Ik zie ook aan haar ogen dat ze moe is. Ik trek mezelf uit het gesprek door wat klusjes te gaan doen en kom weer even tot mezelf. Ik voel dat ik helemaal leeg getrokken ben. Dit kan een lange avond worden als ik zo doorga en ik zal bekaf thuis komen. Blijkbaar wil zij graag een goed gesprek om mij te leren kennen maar het maakt ons beide doodmoe.

Ik houd mezelf bezig en ga af en toe even zitten en praat over koetjes en kalfjes. Dit voelt veel beter, veel rustiger en ik zie haar ook meer tot rust komen. Ineens stromen de opnames binnen waaronder een doodziek kind en hebben we het te druk om nog te kletsen. Ik beloof mezelf om er later op terug te komen en er dan over na te denken wat er gebeurde.

Als ik iets echt goed kan is het wel pleasen. Ik ben nogal gevoelig en voel al snel wat een ander nodig heeft. Omdat het fijn is om een ander iets te geven geef ik het dan ook graag. Op de korte termijn is dat natuurlijk hartstikke leuk, ik maak iemand blij en daar word ik zelf ook blij van. Jammer alleen dat het op de langere termijn totaal niet werkt. Door een ander steeds te geven wat ie wil wil ie alleen maar meer en meer. Ik geef en geef en ga mezelf dan compleet voorbij. Nu ik er zo mee bezig ben zie ik steeds weer in dat de dingen die ik wil vaak niet de dingen zijn die ik nodig heb.

Ik wil bijvoorbeeld heel graag taart eten, liefst elke dag.. als ik eraan toe geef dan vind ik het heerlijk en geniet ik er ontzettend van. Alleen als ik er elke keer aan toegeef word ik dik en voel ik me er totaal niet goed bij. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik af en toe een keer een taartje mag halen, gewoon zomaar, maar wel spreek ik dan iets met mezelf af. Ik zeg dan tegen mezelf, als ik de hele week een beetje oplet met eten dan mag ik in het weekend een taartje. Oh wat smaakt ie dan lekker! Ik doe dit niet meer bewust maar ondertussen al helemaal onbewust wat de taartjes betreft. Ik heb namelijk gemerkt dat als ik af en toe een beetje toegeef ik me veel lekkerder voel dan wanneer ik me helemaal laat gaan of mezelf alles verbied.

In de werkbegeleiding werk ik ook zo. Als ik leerlingen begeleid zoek ik eerst gewoon contact met ze door een gesprek aan te gaan en met ze te werken. Als ik ze goed begin te voelen dan geef ik ze wat ze willen om vertrouwen te winnen( allemaal onbewust he…) als dat er eenmaal is dan kan ik ze steeds vaker dat geven wat ze nodig hebben en niet dat wat ze willen. Door daar namelijk niet aan toe te geven moeten ze ervoor werken en krijgen ze daarna weer wat ze willen. Dan voelt het veel beter en eigenlijk hebben ze dan gemerkt dat dat wat ze willen helemaal niet zo fijn is. Wat gebeurd er.. ze groeien en er is een stevige basis van vertrouwen waardoor het groeien nog beter gaat. In plaats van continue ze te bekritiseren als ze bezig zijn, waardoor ze alleen maar onzekerder worden, bespreken we achteraf wat er goed ging en welk stukje minder goed ging en wat we daar anders kunnen doen. We smeden zo een stevige band waar we onderling voelen dat we elkaar kunnen vertrouwen omdat we elkaar geven wat we nodig hebben. Ik kan namelijk op die momenten leiderschap tonen omdat ik niet meer in de emotie van het moment zit en zij kan het daardoor neutraal aannemen en er naar kijken omdat ik het zonder de emotie van het moment over kan brengen. Dit brengt ons dus allebei verder.

Eigenlijk is dit met alles zo heb ik ontdekt. Met contacten met mensen, met dieren met wie dan ook op verschillende plekken. Vaak gaat het bij mij al automatisch zo en daar voel ik me dan prima bij. Als ik namelijk alles geef wat ze willen ben ik bekaf daarna want ik heb niks van mezelf gegeven. De ander is eigenlijk helemaal niet zo blij, want die kreeg niet dat wat ie nodig had.

Ik kan daar natuurlijk helemaal niet elke keer bij stil gaan staan, het is ook goed dat dingen gewoon gaan zoals ze gaan op een natuurlijke manier. Daarom is het veel fijner om er achteraf naar te kijken als er geen emotie of vermoeidheid meer bij zit en ik de eigen veel duidelijker zie dan wanneer ik me moe en uitgeput voel. Dan kan ik dat meenemen in mijn achterhoofd voor een volgend contact. Door dit steeds te doen hoef ik tijdens een gesprek of wat voor activiteit ook niet steeds te scannen of het wel oké gaat, dat kost namelijk veel te veel energie. Door er achteraf naar te kijken kan ik het op dat moment loslaten omdat ik weet dat ik er later wel op terug kom. Zo krijg ik steeds meer vertrouwen in mezelf en kan ik het loslaten op andere momenten wat ook weer ruimte geeft.

Ik zie nu in dat ik namelijk bang ben elke keer dat ik mezelf teveel geef aan een ander en dat ik dan weer ga pleasen en ben daarom continue alert, wat ontzettend vermoeiend is. Nu ik met mezelf heb afgesproken om op een later moment naar een situatie te kijken en er iets mee te doen voel ik me veel rustiger. Ik hoef niet meteen alles goed te doen, dat verwacht niemand van mij en is ook onmogelijk. Door alleen met mezelf af te spreken er later op terug te komen en te kijken wat er goed en minder goed ging kan ik dat stuk loslaten en gewoon doen. Ik heb namelijk al geleerd dat ik de meeste dingen op gevoel eigenlijk al heel goed doe. Dat ik vaak maar een heel klein stukje hoef bij te schaven zodat het beter voelt.

Grappig, ik had dit allemaal wel zo een beetje in mijn hoofd maar tijdens het schrijven word het me veel duidelijker en begrijp ik het nog meer. Ik zie dat als ik de dingen van tevoren allemaal al ga bedenken ik daar zoveel meer tijd en verhalen aan kwijt ben dat het me mega veel energie kost. Als ik een verhaal achteraf schrijf is het gewoon een kort stukje.. het is dan zoveel duidelijker en gaat niet van de hak op de tak….

Ik heb straks gewoon zoveel tijd over… hoe heerlijk! Heb ik eindelijk tijd voor het huishouden. Of niet.