Angst

Als ik terug denk aan mijn vorige verhaal begint me duidelijk te worden wat dat eigenlijk betekent. Ik voelde me erg verantwoordelijk voor de mensen om mij heen, ik wilde ze dat geven wat ze nodig hadden maar dat lukt natuurlijk niet met alles. Het gaf veel druk bij mij waardoor ik alleen maar stress kreeg. Nu begrijp en voel ik pas dat iedereen onbewust zijn steentje bijdraagt. Dat ik niet in mijn eentje verantwoordelijk ben voor het geluk van een ander. Niet dat ik dit bewust deed hoor, zeker niet, maar ik zie nu in dat ik dat wel onbewust deed.

Vooral bij mijn kinderen voelde ik me enorm verantwoordelijk. Ik wilde mijn kinderen altijd gelukkig zien en gaf mezelf de schuld als dit niet zo was. Alleen niemand is altijd maar gelukkig, dat kan helemaal niet en zou ik ook niet moeten willen. Ook de minder gelukkige kant heeft af en toe aandacht nodig, anders hoopt het zich allemaal op.

Ik ben blijkbaar altijd bang geweest voor deze kant. Bang omdat ik niet wist ik hoe ermee om moest gaan. Gek, want op mijn werk kan ik dit als de beste, als mensen bang zijn of stress hebben word ik juist steeds rustiger. Blijkbaar heb ik het daar wel geleerd en thuis niet. Als ik zelf thuis bang ben weet ik ook niet hoe ik mezelf rustig kan krijgen, ik ga op zoek bij anderen om de rust te vinden.

Heel langzaam leer ik steeds meer om me er aan over te geven als ik stress of angst voel. Soms weet ik totaal nog niet hoe en loopt het op en op andere momenten lukt het wel. Dit is gewoon een proces waar ik iedere keer iets van leer. Het is niet iets wat ik zomaar opeens kan, het is een proces van ervaring op ervaring. Blijven ademen is het enige wat ik hoef te doen eigenlijk en dat gaat vanzelf. Vaak lukt me dit nog niet maar dat is iets wat ik gewoon nog zal moeten accepteren, dat het voorlopig nog niet lukt maar dat ik er mee bezig ben. Het komt vanzelf goed. Adem in adem uit…

Lastig vind ik het wel, maar het is wel echt nodig dat ik dit leer. Hoe vervelend en naar het soms ook voelt ik wil het graag leren want het voelt veel fijner om niet zo te stressen. Ik heb in ieder geval al geleerd dat ik ook zelf om hulp kan vragen als ik het nodig heb. Dat ik zelf als het me niet lukt om rustig te worden, naar iemand toe kan gaan om het niet alleen te hoeven doen. Vaak denk ik daar niet aan en blijf ik er in mijn eentje mee lopen, wat helemaal niet nodig is. Door zelf de touwtjes in handen te nemen en iemand om hulp te vragen krijg ik weer controle over mezelf zonder de verwachting dat een ander me wel helpt. Die verwachtingen komen namelijk vaak niet uit. Het voelt veel veiliger als ik het zelf op kan lossen.

Weer wat geleerd… zullen we maar zeggen.