Eerlijk

Het gekke is dat ik elke keer op hetzelfde probleem uitkom uiteindelijk. Ik voel me te verantwoordelijk voor een ander en wil alles voor ze oplossen. Alleen werkt dat niet, ik kan het niet voor ze oplossen ik kan alleen maar door te vertellen wat het met mij doet, ze er bewust maken van hun gedrag. Ze zullen dan zelf verder ermee moeten gaan. Doen ze dat niet, dan kan ik daar niks aan doen. Ik kan dat niet veranderen. Ik blijf mezelf maar de schuld geven overal van, maar dat is niet eerlijk.

Ik denk dat ik genoeg heb aangegeven wat het met mij doet, dat ik open genoeg ben geweest in het verleden maar dat niks hielp. Dat wat ik ook aangaf hoe het voor mij voelde, de ander blijkbaar het niet belangrijk genoeg vond om er iets mee te doen. Uiteindelijk stopte ik met praten omdat niks hielp. De verantwoordelijkheid ligt dus niet alleen bij mij, maar ook bij henzelf. Op een gegeven moment houd het op als iemand gewoon niet wil kijken naar zijn eigen gedrag dan ga ik mezelf niet eindeloos opofferen.

Zo ging het ook met de hond, ik doe er alles aan om te werken met haar, maar als de jongens niet willen investeren is dat hun probleem. Zover was ik dus al. Ik maakte me er al minder druk over. Het enige wat ik nog kan veranderen is het stukje dat als ik de angst en onzekerheid voel, ik haar even naar buiten doe zodat ik weer rustiger word. Daarna kan ik met haar trainen, werken de jongens niet mee, hun probleem. Niet het mijne. Ik begrijp het wel, zij kozen niet voor een hond, alleen kies ik nu een keer voor mezelf. Zij zouden ook wat voor hun moeder over kunnen hebben, zoals ik dat ook al heel vaak voor hun heb gehad. Willen ze dat niet, dan niet, voor mij is dit zo belangrijk dat ik het niet aan de kant ga zetten alleen maar omdat zij zich niet over hun angst willen laten helpen. Heb al van alles aangeboden maar ze willen niks, dan niet, dan houdt t op. Ik heb het losgelaten. Ik kan alleen maar zorgen dat de hond zich veiliger voelt en niet zo uit haar dak gaat, dat stuk kan ik aan werken. Het vertrouwen opbouwen daar kan ik alleen maar aan werken als we samen werken. Ik hoop dat hun angst minder wordt als de hond rustiger is en ze zelf eraan toe zijn. Ik heb er vertrouwen in dat dat gaat lukken. Pushen heeft toch geen zin.

Bij mijn vriend heb ik vaak genoeg aangegeven dat ik zijn telefoon gedrag niet leuk vind. Ik heb alleen niet gezegd dat ik er onzeker van werd. Ik heb mijn gevoel wat het met me doet niet gedeeld met hem. Door dit nu wel te doen valt bij mij de spanning weg en leg ik nu de verantwoordelijkheid bij hem terug. Hij kan kiezen om het zo te laten of eraan te werken en te kijken waar zijn gedrag uit voort komt. Meer dan dit kan ik niet doen, behalve het loslaten.

Kiest hij ervoor om toch door te gaan, ondanks dat hij weet dat het mij onzeker maakt? Tja, dan is hij niet de juiste man voor mij.. net als bij mijn ex. Ik heb zo vaak aangegeven hoe dingen voor mij voelen, maar hij zei alleen dat hij niet kon veranderen. Precies om die reden kon het dus niet goed gaan. Meestal hoeft er namelijk helemaal niet veel te veranderen maar een kleine verandering kan al veel brengen.

Ik kan niet voor iedereen verantwoordelijk zijn en als iemand niet in staat is om naar zichzelf te kijken en samen te zoeken naar wat dan wel fijn is en voor beide goed voelt, dan houdt het op. Ik heb een lange adem maar ik wil er niet meer onder lijden. Dat deed ik dus wel, ik leed er heel erg onder in mijn huwelijk. Alleen deed ik dat mezelf aan want ik bleef bij hem ondanks dat hij niet wilde veranderen. Ik had een keuze maar uit angst durfde ik die keuze niet te maken. Pas toen ik zei dat ik wilde scheiden wilde hij gaan praten met iemand. Iets wat ik al honderd keer had aangegeven maar hij nooit wilde.

Nu sta ik er anders in, ik heb best geduld maar niet het eeuwige geduld meer. Geduld is oké, zolang ik mezelf niet continue aan de kant zet. Even in de wacht staan om iemand de tijd te geven om voor zichzelf uit te vogelen wat er is en om er over in gesprek te gaan is prima. Maar niet jaren lang meer… dat doe ik niet meer. Ik wil me graag gelukkig voelen en een leuk leven leiden.

De rust is in mij weer gekeerd en ik begrijp steeds meer dat alles terug komt op veel verschillende plekken. Dat wat op het werk goed gaat, hoeft niet goed te gaan in een relatie of in een vriendschap. Eerlijkheid geven maar ook ontvangen is belangrijk. Anders werkt het niet omdat er geen vertrouwen is en dus geen veiligheid…

Ik zie het nu helder en ik heb me nu geuit, eens zien of dat de ontspanning terug brengt en er dingen veranderen… ondertussen zal ik blijven communiceren en eerlijk naar mezelf blijven. Niet leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen. Niet alleen ik, maar ook de ander. Ik geef alleen het goede voorbeeld door echt eerlijk te zijn….