Werkelijkheid

Oké daar was het weer. Precies weer dat wat het steeds is… wat dus blijkbaar elke keer weer terug komt en dus blijkbaar nog steeds niet goed in mijn systeem zit.

Ik maak alles nog steeds veel groter dan het in werkelijkheid is. Ja ik ben soms nog onzeker maar vaker niet. Als ik dan eenmaal de onzekerheid de overhand laat nemen, dan zit ik weer alleen maar in mijn hoofd, ben ik moe en voel ik me rot en lijstjes of ik altijd alleen maar onzeker ben. Het cirkeltje waar het continue om draait. De valkuil waar ik steeds weer in trap.

Ook dat is dan weer overdreven, want meestal herken ik hem en steeds vaker gaat het wel goed. Alleen af en toe niet en dat gebeurd alleen maar omdat blijkbaar nog niet duidelijk is bij mij wat er gebeurd in bepaalde situaties. Ik krijg dan stress, wat ongeveer hetzelfde is als een vergrootglas ergens op leggen. Dan voelt alles heel heftig en lijkt alles heel erg, terwijl met een paar aanpassingen de boel wel gewoon prima loopt. Alleen die dingen moet ik wel eerst voelen en dan zodanig dat ik ook echt de noodzaak ervan inzie. Dat het zo erg voelt dat ik denk, oh jee ik moet er nu iets mee.

Als dat namelijk niet zo is, dan modder ik maar door en door, zoals ik voorheen deed met veel dingen. Dan stapelt het zich op en op en op en dan pas wordt t echt erg. In plaats van het meteen aan te pakken als het vergrootglas erop gelegd wordt.

Dat zijn de spiegels om mij heen, die geven mij aan dat er iets moet veranderen. Iemand die misschien boos op me is, kan mijn kind zijn of vriend of wie dan ook. Op die momenten zou ik bij mezelf na kunnen gaan waarom diegene boos is en wat ik zou kunnen veranderen aan de situatie. Maar wat er nu gebeurd is, ik ga me al zorgen van tevoren maken en dan wordt het een heel groot ding in mijn hoofd, want ik voed het. In plaats van gewoon het moment even af te wachten en dan te kijken wat ik voel.

Bijvoorbeeld op het moment dat mijn vriend naast mij zit kan ik eens zien wat voel ik nu eigenlijk. Als ik dan voel dat ik het niet zo leuk vind dat hij weer op zijn mobiel zit, dan zou ik op dat moment kunnen kijken waarom ik het niet leuk vind. Wat maakt nu dat hij op zijn mobiel zit? Dat hij geen aandacht voor mij heeft. Dan zou ik kunnen kijken wat ik zou kunnen veranderen en dan zien hoe hij daarop reageert.

Zo zijn er veel situaties waarin ik eigenlijk niks doe, maar ga zitten wachten tot er iets gebeurd. Ik ga dan zitten wachten tot hij mij aandacht gaat geven en mokken als dat niet zo is. Ik kan ook zelf naar hem toe gaan en hem om aandacht vragen…

Maar ook genoeg situaties waarin ik dat wel doe en waar het steeds beter gaat. Ik kan het dus prima, ik zit alleen in die specifieke situatie in een leer proces, dus ben ik nog aan het schaven hier en daar. Dat is normaal, niks om me zorgen over te maken dus.

Pffff vermoeiend hoor allemaal dit hele gebeuren, maar wel precies daar waar het vaak mis gaat. Ik begin nu steeds beter te begrijpen wat er gebeurd. Ik zie ook dat soms dingen fout moeten gaan en niet meteen gezien en gevoeld moeten worden omdat dat nu eenmaal zo is. Daar leer ik juist van. Ik ben gewoon aan het groeien en leren en daar hoort onzekerheid bij. Dat mag er gewoon zijn. Alleen op sommige momenten zou ik gewoon het erbij moeten pakken, bekijken en denken is het echt zoals ik het zie of is het een vertekend beeld? Moet ik er nu iets mee? Kan het wachten?

Tja het klinkt allemaal makkelijk als mensen dit soort dingen zeggen. Internet staat er vol mee van mensen die dit allemaal roepen. Allemaal mensen met ervaring. Je duh, lekker makkelijk. Die hebben dit al geleerd ja. Alleen ik dus nog niet. Het is net zoiets als iemand op de kinderafdeling zetten en zeggen, zo run jij die afdeling nu maar even Zo moeilijk is het toch niet. Doe het nou gewoon maar. Dat kan toch net zo goed niet? Diegene moet het dan toch ook leren?! Dat gaat toch ook met ups en downs. Lekker makkelijk gezegd als je het zelf allemaal al kan.

Ik begin het beter en beter te snappen omdat ik aan het leren ben. Met vallen en opstaan. Omdat ik het nu voel en begrijp omdat ik dingen geleerd heb het afgelopen jaar. Daar gaat een hele weg aan vooraf. Zo simpel als ze het allemaal doen lijken, dat is niet zo. Achteraf ja duhhhh meestal achteraf. Lekker makkelijk, maar als ik er midden in zit vind ik het maar mooi moeilijk. En ook dat mag lijkt me…