Burn out en gevoel

En weer is het gelukt. Door stapje voor stapje steeds weer naar mijn gevoel te gaan luisteren kom ik verder en verder. ik ben er al maanden mee bezig en er zit echt een emmer vol. Ik begrijp meer en meer en nu het balletje eenmaal aan het rollen is valt veel op zijn plek. Ik ben eigenlijk gevoelens aan het labelen. Waarom zou ik dat willen? Omdat ik ze nu onder woorden kan brengen. Omdat ik nu als ik iets voel het onder woorden kan brengen. Het is net als dat ik zeg tegen een ouder je kind heeft die ziekte.. als ik verder niks zeg en niks uitleg dan laait de stress bij ouders op. Wat doet die ziekte dan? Willen ze weten. Uhm tja gewoon het is een ziekte. De stress wordt erger en erger en erger en gaat buiten proportie. Alleen maar omdat niemand er uitleg aan geeft. De ziekte wordt een heel groot ding, terwijl het misschien maar om iets kleins gaat, waardoor alles buiten proporties raakt.

Precies dat is wat ik nu aan het doen ben. De gevoelens die ik heb probeer ik te labelen zodat ik ze begrijp. Zodat ik snap waarom ik ze voel en ze onder woorden kan brengen. Daarvoor moest ik gevoelens wel voelen, als je namelijk niet voelt wat je voelt dan heeft het geen betekenis als ze onder woorden worden gebracht. Het is onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Ik kan wel zeggen, ik ben verliefd maar als ik geen liefde voel is de betekenis snel weer weg.

Door heel langzaam stapje voor stapje vaker naar mijn gevoel te luisteren, gewoon eens stil te staan bij wat voel ik meerdere keren op een dag, geef ik ze een podium. Kan ik ze een naam geven, kan ik het echt voelen en krijgt mijn gevoel gehoor.

Dat is precies wat er nu weer gebeurde. Ik voelde me thuis niet ontspannen, ik was echt gestresst en dit werd steeds erger en erger. Ik had weer het gevoel dat ik wilde vluchten. Weg uit huis. Wandelen als een gek om maar de stress naar beneden te krijgen. Het gekke is, de hond wilde de laatste week niet naar buiten, bleef stokstijf staan om zich om te draaien en naar huis te gaan. Of wilde de deur al niet uit. Nu kun je denken, ja ja je luistert maar gewoon. Dat was ook mijn eerste idee. Alleen voelde ik op één of andere manier dat het anders was. Ik ging dus minder vaak naar buiten, had natuurlijk ook nog vakantie en nu is manlief ook nog eens thuis deze week. Het nare gevoel werd sterker en sterker en ik raakte helemaal van slag. Ik had het gevoel dat ik niet meer kon ademen.

Ik had al een paar keer gezegd dat ik het vervelend vond dat mijn vriend zo weinig echt aandacht aan me gaf. Ik kon de twee dingen alleen niet echt koppelen aan elkaar. Ergens had ik wel het idee dat het daarmee te maken had, maar echt een kwartje viel er niet. Hij zei dat hij zijn best zou doen om wat meer aandacht aan me te besteden. Die woorden bleven maar cirkelen in mijn hoofd. Waarom moet je je best doen om je vriendin aandacht te geven? Waarom zou dat een opgave zijn? Het is iets wat al langer aan de gang is en steeds erger lijkt te worden.

Ik werd door het slechte weer, het thuis zitten en meer binnen zijn echt met mijn neus op de feiten gedrukt. Alsof ik gedwongen werd om het te voelen, om er iets mee te gaan doen. Soms moet een gevoel eerst heel groot worden wil ik echt de noodzaak ervan inzien om ernaar te luisteren. Ineens kwam het hoge woord eruit, dat ik onzeker ervan werd dat hij steeds minder aandacht aan me gaf. Ik huilde en huilde en voelde zoveel stress, mijn hoofd ontplofte bijna. Ik ging zingen maar ook dat hielp niet. Vrienden kwamen wat ophalen daarna en ik werd iets rustiger maar nog steeds voelde ik vol de stress. Ik kon nog steeds niet helemaal goed onder woorden brengen waarom ik gestresst was. Waarom ik zo onzeker was.

Ik probeerde mezelf weer wat rustiger te krijgen, rustig te ademen en daarop te focussen. Vertrouwen te hebben dat het antwoord vanzelf zou komen. Daardoor viel ik in een, weliswaar onrustige, slaap.

Tegen de ochtend werd ik wakker en ineens kon ik mijn gevoel woorden geven. Viel het kwartje. Schoof het als een puzzel in elkaar.

Ik ben altijd wat onzekerder geweest met mannen. Dat wist ik al wel. Ik denk dat het komt omdat moeders nu eenmaal meer met hun kinderen doen als ze klein zijn en meer weten hoe ze ermee om moeten gaan dan vaders. Juist die eerste jaren vinden vaders het toch vaak wat spannender. Moeders doen het meer op gevoel, dat zie ik overal op mijn werk en om me heen. Blijkbaar is die onzekerheid aangewakkerd door mannen om me heen die ook onzeker waren en mij niet het zelfvertrouwen konden geven wat ik blijkbaar nodig had. Ik ben een ontzettend gevoelsmens en ik raak in de stress als ik iets niet goed kan aanvoelen.

Buiten is het zo dat ik op mensen af stap meestal op eigen tempo. Daar heb ik dus langzaam zelfvertrouwen opgebouwd door ervaring op ervaring vanuit mijn eigen rust. Ik kon namelijk altijd eerst de rust in mezelf opzoeken en dan op iemand afstappen. Dan kon ik rustig de situatie aan gaan voelen vanuit die rust. Dan pas wist ik echt of iets oké was of niet.

Als iemand in mijn huis komt of hier steeds is, kan die onzekerheid oplaaien als ik niet de tijd krijg om even de rust in mezelf op te zoeken. Dat kan al een paar keer ademhalen zijn. Als dat niet van tevoren kan dan komt er een beetje stress en voel ik minder goed. Hoe meer dat gebeurd hoe meer ik stress krijg en hoe minder ik voel.

Wa gebeurde er in relaties? Ik had die onzekerheid en op het moment dat een relatie langer duurt en ieder meer zijn eigen weg gaat en minder aandacht aan elkaar geeft wordt die onzekerheid iets groter, het wakker aan steeds meer naarmate de situatie langer duurt. In plaats van steeds weer even terug te keren naar de rust en van daaruit te denken liet ik de onzekerheid opspelen, raakte daardoor gestresster waardoor de partner zich juist nog meer van mij afsloot en nog meer zijn eigen ding ging doen.. dat maakte mij nog onzekerder en daardoor kreeg ik nog meer stress. Ik snapte zelf niet wat er gebeurde en dacht dat de ander niet meer van mij hield. Ik kon het door de stress niet meer voelen. Dat maakte me zo onzeker dat ik er dan maar mee stopte.

Precies dit gebeurde er nu weer. Hoe gestresster ik werd, hoe meer mijn vriend zijn eigen ding ging doen omdat hij onbewust die spanning voelt en daardoor niet kan ontspannen in mijn buurt. Door het nu eindelijk te begrijpen wat dat gevoel me wil zeggen en nu ik eindelijk onder woorden kan brengen wat ik voel, neemt de stress af. Doordat die stress afneemt kan ik weer voelen dat hij van me houdt, ook als hij tijd voor zichzelf neemt.

Pffff wat een opluchting. Steeds meer valt op zijn plek. De stress die Coosje voelt bij mannen, was dus eigenlijk mijn stress. Ik weet nog dat ik mijn oudste zoon kreeg en dat ik dacht, een jongen?? Hellup, ik weet niks van jongens. Ik was niet meteen blij. Ik was onzeker daardoor. Blijkbaar is er altijd nog een klein spoortje onzekerheid en dat voelt Coosje. Bij vrouwen is ze veel relaxter. Ik begrijp nu wat er allemaal is gebeurd en wat mijn gevoel met me heeft gedaan. Niet normaal hoe overweldigend dit voelt en hoeveel schade dit dus kan aanrichten in een leven als iemand het niet voelt terwijl het er wel is. Dat is namelijk het vervelende, als gevoel geen gehoor krijgt dan betekent dat niet dat dat er niet is.

Wat een bak aan ellende in mijn lijf, wat een groot stuk is er naar boven gekomen. Niet normaal. En dat alles is begonnen met een klein beetje onzekerheid over iets. Wat gewoon opgelost kan worden door het meteen te uiten. Zoals ik dat op mijn werk altijd doe. Ik geef meteen aan, ik voel me onzeker hierover en daardoor valt de stress al voor een groot deel weg. De ander is blij met de openheid en kan dan helpen door meer info te geven, en het is opgelost. Onzekerheid op laten lopen kan dit soort gevolgen dus hebben..

Nu eerst maar even bijkomen hiervan en het verwerken. Het zal niet zomaar meteen opgelost zijn nu maar het begin is er! En dat is het belangrijkste.