Balletje

Het balletje blijft maar rollen…

Ik ben er nog steeds niet , al denk ik elke keer van wel. Precies daarom schrijf ik alles op omdat het balletje dan steeds verder rolt en de dingen nog duidelijker maakt. Ik ben gewoon mijn eigen coach, op elk moment van de dag kan ik mezelf verder coachen en ik hoef niet te wachten tot ik weer bij een psycholoog zit en ik de helft alweer vergeten ben…

Maar goed, het balletje dus… hij rolt verder en verder en maakt steeds meer duidelijk. Ik was namelijk helemaal niet onzeker in mijn andere relaties. Ik was juist vol zelfvertrouwen op deze mannen afgestapt en meerdere keren mondde dit uit in een relatie. Ik was niet bang, ik ging ervoor. Alleen zij waren onzeker en gaven dit niet aan. Ik moest het eigenlijk raden en dat is gewoon lastig. Nu begrijp ik hoe zij hun onzekerheid aangaven maar ik deed er niks mee, ik mistte die signalen. Zij zeiden het namelijk niet, maar uitten dit in bijvoorbeeld jaloezie en ruzie zoeken. Zij konden niet zeggen; ik ben onzeker.

Ik was nog jong en wist nog niet wat ik nu weet, lijkt me heel logisch. Dan denk je daar allemaal niet aan. Ik viel altijd voor de onzekere types omdat ik zelf genoeg zelfvertrouwen had. Ik had alleen ook weleens feedback nodig in de vorm van communicatie. Iemand die zou zeggen, hé Ik voel me onzeker. Dan had ik daar iets mee kunnen doen, dan was mijn zelfvertrouwen weer omhoog gekomen en had ik ze dat kunnen geven wat ze nodig hadden.

Nu weet ik beter hoe ik op de signalen kan letten, de eerste tekenen dat het zelfvertrouwen afbrokkelt. Dat is wat dit hele gebeuren mij geleerd heeft. Nu begrijp ik in wat voor signalen onzekerheid zich kan uitten en kan ik daarnaar luisteren. Alleen is dat ook iets wat ik moet oefenen, net als bij de hond. Pas als ik de rust kan vinden, omdat ik weet welke signalen iemand afgeeft, kan bij mij de stress wegvallen en kan ik het daardoor weer op gevoel. Maar dat is een proces en precies daar ging het in de relaties dus mis. Ik moest het zelf maar bedenken en zien welke signalen zei gaven. Ze lieten het mij niet leren maar verwachtten dat ik het gewoon maar wist.

Ik ben alleen geen superwoman, dat weet ik nou ondertussen wel zeg maar. Ik kan veel en veel op gevoel, maar niet alles. Dit doet mijn zelfvertrouwen dan wel weer heel goed… en zo voel ik me weer sterker van binnen en snapt de hond in één keer dat ze haar mand in moet en dat het menens is.. omdat ik mijn zelfvertrouwen nog meer opgekrikt heb… door het vallen en opstaan ben ik ergens gekomen. Daarom moet een mens dus vallen…om het gevoel echt te krijgen en te voelen..

Dus dat…