Kind

Ik begin nu langzaam te begrijpen hoe de dingen in elkaar steken en waarom sommige dingen gebeuren. Ik zie dat ik door niet te groeien eigenlijk langzaam afstierf. Niet letterlijk natuurlijk, maar stilstand is achteruit gang. Het leven gaf mij wat ik nodig had, het gaf mij de kracht om te scheiden, om een nieuw leven op te bouwen met mijn kinderen en nieuwe vriend en om hier doorheen te komen. Ik heb de keuzes die ik kreeg gemaakt en steeds op gevoel gekozen. Daardoor waren het keuzes die mij in de goede richting stuurden. Ik heb ervoor gekozen niet te blijven hangen in het verleden maar te kijken naar de toekomst en het heden te leven. Om te genieten van alle momenten die mooi waren, ook in rottige tijden. het klinkt altijd zo mooi als het ergens staat en dan denk ik vaak, makkelijk praten. Het klinkt zo simpel en dat is het eigenlijk ook. Alleen voelt het vaak niet simpel .. en daar zit precies het probleem.

Ik heb ervoor gekozen om mijn vriend in mijn leven te laten, ook al was het snel na mijn scheiding en ook al was het veel tegelijk. Hij heeft me kunnen helpen om door die moeilijke tijd heen te komen en gaf mij de ruimte om te helen. Ik heb ervoor gekozen om mijn val die tot een hersenschudding leidde aan te grijpen om mezelf te bezinnen. Alleen was dit alles eerst een gevecht. Ik was bang om te scheiden dus negeerde ik lange tijd mijn gevoel en werd het alleen maar heftiger daardoor. Ik was bang om een nieuw leven op te bouwen met mijn kinderen en durfde hier niet aan over te geven, erop te vertrouwen dat het wel goed zou komen. Daarom voelde het zo zwaar. Ik was bang om een relatie aan te gaan met mijn nieuwe vriend en daardoor hield ik het lange tijd af. Ik was steeds maar bang voor dat wat er op mijn pad kwam. In plaats van erop te vertrouwen dat het wel goed zou komen.

Ik heb alleen een keuze gemaakt om toch erop te gaan vertrouwen. En ja, er zijn altijd mensen die eerder de goede keuzes maken en mensen die pas veel later de goede keuze maken. Uiteindelijk komen we er allemaal wel, alleen is de weg bij de één wat langer en bij de ander wat korter.

Ik kies er steeds meer voor mijn gevoel te volgen en stappen te zetten. Net als een baby. Een baby heeft groei spurten, dat vind iedereen heel normaal. Een baby geeft zich er gewoon aan over, huilt wat vaker is wat uit zijn humeur en Voila ineens kan hij zich omdraaien, kruipen, lopen wat dan ook. Een baby verzet zich er niet tegen, die denkt niet van oh jee, stel je voor dat ik straks lopen kan, wat kan er dan niet allemaal mis gaan? Nee een baby geeft zich eraan over , is een tijdje uit zijn hum en ineens loopt ie. Als ie eenmaal loopt dan ziet ie dan wel weer wat er gebeurd en lost ie het dan op. Het hoort erbij dat als we groeien dat daar eerst een periode aan vooraf komt dat het even allemaal minder loopt. Zo is dat gewoon. Alleen is dat best lastig en gaat dat hoofdje maar malen en malen en wordt de angst groter en groter, waardoor het allemaal veel heftiger aanvoelt.

Ik merk dat mijn vertrouwen langzaam groeit, het vertrouwen dat ik de dingen wel aan kan die op mijn pad komen. Dat ik het niet alleen hoef te doen maar altijd mensen om me heen heb die me helpen, dat ik zelf al heel ver kan komen en dat op mijn bordje krijg wat ik blijkbaar aan kan. De angst wordt steeds minder en ik accepteer steeds sneller dat daar moeilijke momenten aan vooraf gaan. Ik ga er steeds makkelijker en sneller doorheen omdat ik me niet steeds meer zo verzet. Ik laat het leven steeds vaker komen zoals het komt en probeer van elke situatie te leren en dat eruit te halen wat ik nodig heb zodat ik de volgende situatie ook weer kan handelen.

Pffff wat een gedoe toch he.. een hele weg hieraan vooraf gegaan… maar het was het waard. Ik haal dat wat erin zit zoveel mogelijk eruit en geniet van alles zoveel als dat me lukt. Soms lukt het niet, ook goed. Dat komt dan wel. Alles komt vanzelf goed..