Zorgen maken

Wat ik vaak merk is dat ik bij voorbaat al ga bedenken hoe ik dingen wil aanpakken. Ik maak dan een hele strategie hoe ik het ga doen.. die dan helemaal niet werkt. Ik haak af en verval weer in het oude Patroon. Ik zie dat heel erg terug bij de hond als ik met haar bezig ben, ik wil de problemen al van tevoren oplossen in plaats van te kijken naar wat wel en niet goed gaat. Ik doe het namelijk voor een deel wel vaak goed en een deel gaat wat minder. Dat kan dan net cruciaal zijn en daarom lukt het niet. Ik denk gewoon veel te veel na.

Ik probeer het plaatje wat in mijn hoofd zit, maar het werkt niet. Ik probeer en probeer en maak fouten en ik raak gefrustreerd, ik evalueer mezelf, denk weer na verander hier en daar wat, pas wat aan, probeer weer, maak weer fouten, ben weer gefrustreerd, zie wel verbetering, irriteer me aan de stukken die niet goed gaan, denk weer eeuwig na, ik probeer weer, evalueer, frustreer mezelf, ben boos op mezelf , weer iets proberen, dingen zien die beter zijn gegaan dingen die niet lekker gaan, ik probeer weer iets anders toe te voegen, iets weg te laten, ik probeer weer en…… dan lukt het ineens. Ineens is het er en gaat het gewoon goed. Omdat ik heb geprobeerd en die stapjes heb gezet raakte ik eindelijk steeds meer ontspannen en lukte het na veel oefenen wel.. die spanning moest weg en uiteindelijk blijkt dan het plaatje in mijn hoofd wel te kloppen. Alleen wilde ik meteen dat plaatje waardoor ik helemaal niet kon ontspannen. Precies om die reden lukte het dan niet. Ik wilde meteen het grote plaatje..ik kan maar niet accepteren dat leren nu eenmaal stapjes doorlopen is, dat het nooit in één keer goed gaat. Tenminste…op dit punt kan ik dat blijkbaar niet. Ik ben veel te verkrampt en daarom duurt het zo lang…. veel langer dan wanneer ik me ontspan.

Leren is altijd met stapjes, het gaat nooit zomaar. Soms gaat het gewoon op een natuurlijke manier, zonder dat ik het in de gaten heb. Ik zie dan pas achteraf dat ik iets geleerd heb. Sommige dingen wil ik gewoon te graag leren en te graag goed doen… dan ga ik bewust door dat hele proces en kost dat veel meer energie.

Door gewoon rustig af te wachten en erop te vertrouwen dat het goed komt raakt de spanning weg en gaat het leer proces veel sneller.

Dat is precies waar ik last van heb, ik kan niet ontspannen. Ik kan niet accepteren dat sommige dingen gewoon tijd nodig hebben. Gek dat ik dat bij het ene ding wel prima kan en bij het andere niet. Ben er nog niet achter hoe dat komt, maar ik vertrouw erop dat dat kwartje ook nog wel valt.

Ik heb me nu voorgenomen om mezelf pas achteraf te evalueren als ik met de hond in situaties kom. Niet al vooraf te bedenken hoe ik een situatie aan wil pakken, maar achteraf ga kijken wat er wel en niet goed ging. Dat wat ik voor een groot deel eigenlijk al doe maar nu zie ik het pas. Ik wil me vooral niet steeds van tevoren zorgen maken maar pas als de situatie zich zelf aandient kijken wat ik ga doen. Erop vertrouwen dat ik op dat moment vast wel een heleboel dingen goed doe want ik heb al heel veel kennis ondertussen en de rest ga ik achteraf wel bekijken. Dat wat ik op het werk altijd prima kan… dat moet me thuis ook lukken!

Toch is het goed geweest dat dit is gebeurd en ik hier doorheen ben gegaan, nu heb ik er heel veel van kunnen leren over mezelf. Dingen die ik anders misschien ook wel had geleerd, maar niet zo bewust. Nu heb ik heel bewust mee gekregen hoe ik zelf in elkaar zit en waar dingen “mis” gaan. Dit had ik blijkbaar nodig om verder te komen met mezelf. Om te voelen hoe processen gaan. Uit een boekje kun je zulke dingen nooit zo goed leren dan in het echte leven. Leren is zien en voelen. Dan pas blijft het echt goed hangen.

Ik ben gewoon blij hoe alles gegaan is, hoe ik heb mogen ontdekken hoe ik functioneer. Juist hierdoor ben ik nog trotser op mezelf en ben ik vele malen sterker geworden. Moeilijke dingen zijn er niet om mij te pesten maar om mij iets te leren. Gelukkig stond ik altijd al positief in het leven en kon ik achteraf altijd wel goed op dingen terug kijken. Nu ben ik alleen nog veel trotser omdat ik zie hoe moeilijk dingen soms kunnen zijn en wat het met me doet. Hoe de dingen werken in mij, ik begrijp mezelf nu vele malen beter. Ik doe het niet alleen maar meer op gevoel maar begrijp het mezelf nu ook meer en daardoor geniet ik veel meer van mijn successen dan voorheen. Het is net zoiets als keihard werken om een mooie tv te kunnen kopen in plaats van hem gewoon te krijgen. Die tv is vele malen meer waard als ik hard ervoor heb gewerkt.. het voelt anders. Dus alles is gewoon gegaan gegaan zoals het zou moeten gaan.. ik had niks beter of slechter kunnen doen. Dit moest ik blijkbaar gewoon leren…Ik zeg, daar proosten we op!