Burn out waarom 2

Zoals altijd gaat het nog een stapje verder. Toen ik het vorige opschreef en publiceerde kwam er nog meer. Ik had nog steeds niet helemaal het antwoord op het waarom. Alleen maar dat ik het nodig had blijkbaar maar hoe kwam ik dan in een burn out? Hoezo werd ik zo warrig en steeds drukker in mijn hoofd? Waarom werd ik steeds angstiger en raakte ik meer in paniek? Waarom zat ik continue alleen maar in mijn hoofd en voelde ik me rot??

Omdat ik niet groeide.. er zit veel meer in mij maar de basis was er niet. Ik nam gewoon voor lief hoe ik was en werkte er verder niet aan. Ik daagde mezelf niet uit terwijl er veel meer in mij zit. Ik zag niet wat ik allemaal voor talenten had en bleef stil staan. Stilstand betekent langzaam sterven , even heel cru gezegd. Langzaam sterven net als een plant die geen voeding krijgt. Die verslapt en sterft langzaam weg. Natuurlijk hielden dingen mij overeind. Één kant groeide wel, maar ik stond scheef omdat de andere niet groeide. En omdat ik scheef groeide kon ik niet verder de licht in. Kreeg ik niet zulke mooie bloemen als wanneer ik recht zou groeien. Het klopte gewoon niet, dus bleef ik met alles maar een beetje hangen en voelde ik me niet zo happy. Dat werd erger toen ik alleen maar thuis zat en de andere kant ook niet meer gestimuleerd werd. Daar kon ik me eerst nog wel aan ophangen maar dat lukte nu ook niet meer omdat ik alleen maar thuis zat met die hersenschudding.

Alleen kon ik pas groeien als het fundament verstevigt had.. als ik had geleerd om in te zien welke kwaliteiten ik in me heb. Daarom liep die relatie ook mis, wat ik al zei. Hij lijkt teveel op mij en ik zag in hem wat hij zelf niet ziet en wat ik dus bij mezelf ook niet echt zag. Niet echt zag als iets groots. Ook hij is een enorme doorzetter en altijd positief. Ook hij helpt mensen graag en staat altijd voor anderen klaar, mens en dier. Hij brengt met zijn muziek vrolijkheid in mensen naar boven en zijn uitstraling maken dat mensen zich snel op hun gemak voelen. Alleen hij ziet het zelf niet genoeg. Hij heeft al die leer momenten in zijn leven nodig net als ik om dat echt te gaan voelen en te waarderen aan hem zelf. Dat kan alleen door ervaringen op te doen. Ik kan het hem een miljoen keer zeggen maar hij moet het zelf voelen, net als ik. Daarom werd het steeds niks tussen ons, omdat wij elkaar niet dat stuk konden leren wat nodig is om zelf te kunnen groeien als mens.

Er is bij mij aangebeld heel hard en ik heb geluisterd. Ik wil groeien en ben niet meer bang. Ik kan ook het bellen negeren en wachten tot het over gaat. Ik kan daarna gewoon weer verder gaan met het leven wat ik leidde en niks veranderen. Dat zal geen slecht leven zijn, ik zal tevreden zijn , maar dat wil ik niet. Ik wil groeien als mens omdat ik weet dat ik veel meer kan betekenen voor anderen als ik nog meer in mezelf geloof. En dat maakt mij een nog gelukkiger mens.

Ik heb het bellen gehoord en ik geef er gehoor aan. Ik wil groeien en vertrouw erop dat de dingen vanzelf op mijn pad komen. Ik ga me niet meer laten leiden door angst en de dingen voorbij laten gaan die me aangereikt worden, alleen maar omdat ik bang of onzeker ben. Ik weet dat het stapje voor stapje zal gaan en de dingen vanzelf komen.. ik maak die keuze omdat ik weet dat ik het nu aan kan. Niets moet, alles mag.. soms het gewoon even niet kunnen is ook prima. Dan komt er echt wel weer een volgende kans… net zolang tot het wel lukt. Maar nu kies ik ervoor om ernaar te luisteren… na alle keren dat ik dat niet heb gedaan…beter laat dan nooit toch?!