Zijn

Een tijdje geleden won ik via internet een paarden retraite. Een hele dag tussen de paarden mediteren en hun mijn spiegel laten zijn. Dat was het idee achter de dag. Je komen veel van leren over jezelf en het gebruiken om even stil te staan bij jezelf.

Precies met dit gevoel ging ik er naartoe. Ik wilde meer leren over mezelf en pijnlijke dingen naar voren brengen en doorleven. Precies dat gebeurde er ook bij mij, terwijl de rest om me heen maar zat te kakelen en niet echt de tijd namen om echt stil te staan bij zichzelf, deed ik dat wel. Met als gevolg dat ik een paar keer moest huilen. Niks mis mee zou je zo denken. Dat was het ook niet, maar toch vonden ze mij zielig. Ik voelde aan alles dat ze mij zielig vonden. Ze keken naar me, kwamen naar me toe om me te troosten en zeiden bemoedigende woorden. Mij boeide het verder niet en ik ging gewoon door met de dag. Ik liet echt mezelf zien zoals ik op dat moment was en schaamde me nergens voor. Nog steeds niet trouwens.

Wel heeft het me aan het denken gezet. Vooral omdat er dus blijkbaar helemaal niet zo geaccepteerd is om je gevoelens echt te laten zien. Heel snel vinden mensen je zielig, terwijl je dat helemaal niet bent. Ik wilde toen alleen gewoon dingen in mezelf opruimen en het doorleven. Kijken waar het vast zat. Ik denk dat ik die dag het meest geleerd heb over mezelf dan al die anderen want de rest kakelde maar door en er kwam eigenlijk niks echt naar boven.

Nu ik erop terug kijk ben ik nog steeds blij hoe ik die dag ben in gegaan, dat ik me niet heb laten tegenhouden door de anderen. Dat ik niet mee heb gedaan met de rest maar echt mezelf heb gegeven. Dan vonden ze me maar zielig, jammer dan. Ik ben allesbehalve zielig. Toch vond ik het soms best lastig en zou ik willen dat ik erover had gepraat met de mensen. Dat is wat ik ervan geleerd heb dat ik dat ook zou kunnen uitten. Kunnen vragen waarom ze me zielig vinden. Verder ben ik nog steeds heel tevreden dat ik mezelf wel heb kunnen geven. Daar is ook een hoop moed voor nodig al zeg ik t zelf. Op dat moment vond ik het heel normaal maar nu ik erop terug kijk vind ik het eigenlijk best stoer van mezelf…