Leren

Heerlijk weer een dagje werken. De afgelopen dagen vond ik nou niet zo geweldig dus ben blij dat ik even lekker een dagje kan werken. Als ik werk ben ik echt meer mezelf, daar voel ik me veel meer relaxed.

Het is niet druk op de afdeling dus besluit ik met een leerling mee te lopen. Het grappig is dat ze me nu al hebben gevraagd om werk begeleider te worden. Iets wat ik helemaal nog niet verwacht had en eigenlijk ook niet de intentie had om dat te gaan doen. Toch moet het zo zijn denk ik, want op mijn oude werk hadden ze me ook ervoor gevraagd en nu weer.. blijkbaar straal ik iets uit dat ze aanvoelen dat dit iets voor me is.

We werken samen op en hebben een leuk gesprek. Ik geef bij haar aan dat ik dit nodig heb om haar beter te leren kennen zodat ik haar beter kan aanvoelen en daardoor beter kan geven wat ze nodig heeft. We moeten een kind opnemen en ik blijf erbij zodat ik haar daarna misschien nog wat tips kan geven. Eerst zat ze al te zoeken op internet wat voor operatie het nou precies zou worden maar echt duidelijk werd het niet. Ongeveer wisten we wat er ging gebeuren, voor ons als verpleegkundige genoeg. We zijn geen dokters.

Tijdens het gesprek hebben ouders veel vragen en zijn ze erg angstig voor wat er komen gaat. Ze stelt ze goed gerust over de dingen waar ze iets mee kan, maar op het moment dat ouders iets over de operatie vragen waar ze niet genoeg over weet zie ik de stress opvlammen. Ze maakt een opmerking over pijn en de jongen en de ouders worden nog banger. Het kwam er ongelukkig uit bij haar en nu moet ze het weer recht breien.

Na afloop praten we erover, ze reflecteert op zichzelf en komt met dit stukje. Snap je wat er gebeurde? Nee niet echt geeft ze aan, maar ik voelde wel dat het niet ging. Wat er gebeurde, je maakte het te groot. Van tevoren wilde je al teveel weten en toen je niet duidelijk had wat er nou precies ging gebeuren maakte dit stukje je al onzeker. Toen ouders er ook nog over begonnen laaide de stress op en raakte je ze kwijt qua gevoel en maakte je net de opmerkingen die ze er niet bij konden hebben. Je wilt teveel, maakt het te groot. Iedereen heeft ergens een grens en je kunt beter eerlijk zijn en aangeven dat je het niet weet, maar dat we bijvoorbeeld wel de vragen op kunnen schrijven voor de dokter. Dan hadden ouders meer vertrouwen in je gehad en waren ze niet zo in de stress geraakt. Er valt een kwartje bij haar en dat wat eerst zo eenvoudig leek werd nu een prachtig leermoment. Daar waar ze eerder niet zo goed begreep waarom ze een stap terug moest zetten nu ze in opleiding zit, begreep ze nu door het te voelen wat we willen bereiken. Namelijk dat het fundament verstevigt. Dat ze door deze ervaringen en feedback zichzelf steeds meer kan verbeteren. Kleine stapjes leiden tot grote stappen.

Voorheen deed ik dit wel op gevoel allemaal, maar kon ik niet goed uitleggen waarom het zo was. Nu zie ik het gebeuren en kan ik er woorden aangeven. Dat voelt zo goed! Ik word er helemaal blij van. Door alles wat ik thuis leer ben ik veel beter in staat om iets waar ik al best goed in was, mijn werk, nog beter te doen. Nog meer te begrijpen hoe deze processen gaan. Juist in een ziekenhuis is er veel angst en onzekerheid bij ouders. Nu ik dat meer echt begrijp en niet meer alleen op gevoel doe, kan ik ze nog veel beter helpen. Daar waar ik eerst voor mijn gevoel tegen grenzen aan liep want ik wist alles wel, gaan er nu weer deuren open.

Ik heb zoveel geleerd over dit soort dingen door het gewoon te ervaren en er doorheen te gaan. Door te zoeken naar antwoorden en uit te proberen. Had iemand me de hele tijd gecoacht was ik sneller weer overeind geweest met dingen, alleen had ik er veel minder van geleerd. En juist dat brengt me nu in mijn werk veel verder. Ik krijg er nog meer plezier in omdat ik zie dat het me verder brengt. Ik een nog betere kinderverpleegkundige wordt. Dat ik misschien minder geïnteresseerd ben in grote medisch zaken en me daarin verdiep, heb ik me in andere zaken verdiept die me hier in een gewoon ziekenhuis veel verder helpen. Ik hoef niet in een academie te werken omdat ik die medische kant minder interessant vindt om helemaal te onderzoeken. Juist hier kan ik de andere kant super goed gebruiken. Ik voel dat ik nu ook op mijn werk verder kan komen en niet meer stagneer.

Ook met de hond was een trainer misschien handiger geweest, alleen had ik dan zoveel minder over mezelf geleerd. Het is een lange weg, maar ik begrijp steeds meer en meer. Stapje voor stapje kwam ik steeds meer in de goede richting en nu is me weer iets duidelijker geworden. Ik ga er dit weekend meteen mee aan de slag om te kijken of dit de oplossing is. Ik weet eigenlijk zeker dat het zo is, maar eerst zien dan geloven. Vertrouwen opbouwen en langzaam verder komen. Zien dat een stukje van het ene werkt en de andere stukjes steeds perfectioneren. Oké dit gaat goed, maar dat nog niet, hoe kan ik dat net even anders doen.. en zo zet ik continue kleine stapjes die ergens heen leiden.

Doordat ik het zelf doorleef leer ik er vele malen meer van. Juist van een leer proces leer ik veel. Ik zie hoe dingen langzaam stapje voor stapje steeds beter worden. Ik zie ook wat elke stap doet en waar het mis gaat. Vooral continue de rust weer zoeken is zo belangrijk. Elke keer weer even terug naar start. Elke keer weer even een stapje terug zetten, rustig worden en weer rustig verder wandelen. Elke keer weer pas op de plaats maken en vanuit rust werken. Soms lijkt het eeuwen te duren maar elke keer verstevig ik de basis, bij haar en bij mij. Niets is voor niets, elk stap en elke misstap leidt ergens toe. Ik moet niet doorschieten in de paniek op level 10 maar steeds weer pas op de plaats maken zodra ik maar iets van onrust voel. Even wachten tot het weg ebt en dan van daaruit weer stapjes zetten.

Ik heb zoveel geleerd en leer nog elke dag zoveel. Hoe gaaf om daar zo bewust van te zijn.. hiermee help ik niet alleen mezelf maar in de toekomst ook vele andere mensen. Ik groei weer op alle vlakken en dat is zo gaaf!

Terwijl ik dit nog een keer doorlees besef ik ineens wat er is gebeurd. Daar waar ik altijd bang was om te leren, omdat ik dacht dat ik het toch niet kan, begrijp ik nu ineens hoe leuk het kan zijn om te leren. Hoe leuk het is om dat wat ik op gevoel doe nu ook onder woorden te kunnen brengen doordat ik de achtergrond meer begrijp. Daar waar ik elke keer uitviel als het moeilijker werd en daardoor maar liever bij de makkelijke dingen bleef, want dat was veiliger, begrijp ik nu veel meer hoe een leer proces in elkaar zit. Dat het gaat met vallen en opstaan en ik niet meteen alles hoef te weten. Dat als ik rustig blijf ik langzaam wel gewoon kan leren. Jeetje die komt even binnen… de angst is weg en ik voel dat ik weer durf. Dat ik niet af hoef te haken want dat het normaal is hoe dit proces gaat.. dat angst er gewoon bij hoort…benieuwd waar dit besef mij nog heen gaat brengen.