Dochter

Ik moet ineens denken aan mijn dochter toen ze klein was en in groep drie zat, na een verhaal van mijn vriendin over haar zoon. Haar zoon luistert niet in de klas en nu moet er allemaal hulp komen van buitenaf en moet haar zoon misschien naar speciaal onderwijs, tenminste dat is haar angst.

Ditzelfde heb ik met mijn dochter gehad. Ze had twee jaar lang een juf die niet echt was. Ze zei andere dingen dan dat ze voelde. Laat mijn dochter nou erg gevoelig zijn en dit direct oppikken. Zij raakte hiervan in de war en werd er onzeker van. Lijkt mij heel logisch, nu ik erop terug kijk. Toen hadden we dat alleen niet door, pas later voel het kwartje. Er moest hulp komen en onze dochter moest maar naar een psycholoog. Er was iets niet goed met haar en zo kon het niet langer. Gelukkig had ze ook nog een andere juf op andere dagen waarbij het wel wat beter ging. Deze juf zag minder problemen, zij voelde haar veel beter aan en gaf haar wel wat ze nodig had.

Wel is duidelijk geworden dat ze door de onzekerheid bij de ene juf, bij de ander ook voorzichtiger was. Ze was niet ineens een heel ander kind. Heel logisch natuurlijk, het werkt wel door op alles.

Uiteindelijk kwam ze bij een meester die haar wel begreep en haar wel aanvoelde en heel langzaam ging het steeds beter. Ja ze is nog steeds wel een onzeker meisje, maar al vele malen beter dan jaren geleden. Ze heeft zoveel geleerd en juist door de vervelende ervaringen die ze heeft gehad met scheiding en dergelijke is ze veel sterker nu al dan ik toen was op mijn twaalfde. Zeker ook nu mijn vriend hier woont en haar goed grenzen geeft en mij hierbij ook helpt, gaat het met haar ook steeds beter.

Dat was te zien op vakantie, waar ze in het Engels met de obers zat te kletsen. Een aantal jaar geleden durfde ze nog amper dankjewel te zeggen tegen een vreemde.

Ze zoekt haar grenzen op hier thuis en krijgt tegengas, wat haar erg goed doet. Daar staat tegenover dat ze ook echt aandacht krijgt op de momenten dat het goed gaat. Voor iedereen komt er steeds meer rust. Zij raakt langzaam aan meer in balans en krijgt daarvoor de aandacht die ze verdient. Nee perfect gaat het niet, maar dat hoeft ook niet, anders blijft er niks voor haar meer over om aan te werken.. zou toch ook maar saai zijn.