Verwarring

Mijn zoon gaat naar bed, ik vraag hem hoe laat hij moet beginnen de volgende dag. Geen antwoord. Prima, dan niet. Zijn probleem. Ik kijk in de ochtend op zijn magister en zie dat hij gewoon het eerste uur op school moet zijn. Hij is al te laat. Ik loop naar boven en hij wordt net wakker. Hup naar school jij zeg ik, is al de tweede keer deze week dat je je moet melden!

Had je me dan niet eerder wakker kunnen maken? Nee dat kan ik niet nee, je kunt het toch allemaal zo goed zelf? Doe het dan ook. Je wil zelf niks zeggen dus dan doe ik ook niks. School belt, de school die altijd roept dat kinderen hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen, dat wij als ouders geen broodjes moeten smeren en ze uit bed moet halen. Totdat ze ook echt te laat zijn, dan word ik er als ouder op aangesproken. Uw kind is te laat, waarom is ze er niet? Dan ineens is het toch mijn schuld blijkbaar. Er wordt het ene gezegd en het andere bedoeld.

Net als wat ik had bij die paarden, er wordt gezegd een dag helemaal voor jezelf om jezelf te leren kennen bla bla bla, maar vervolgens ben je jezelf is het weer zielig. Alleen maar omdat ik me wat terug trok van de rest.

Ook roept iedereen, je moet je gevoelens laten zien, ze niet verbergen, maar als ik dan aangeef dat ik me gewoon niet zo lekker voel en even geen zin heb in mensen om me heen, gewoon omdat ik dat even nodig heb, dan vinden mensen dat ook weer raar. Ik hoor dat van veel mensen terug. Dat vrienden en familie het maar moeilijk vinden als ze zich een tijdje terug trekken. Als ze even wat minder behoefte hebben aan afspreken en als ze wel afspreken dat ze soms gewoon hun verhaal willen doen maar dat dat mensen afschrikt, dat ze alleen maar komen met oplossingen. Die oplossingen zijn helemaal niet nodig, gewoon even het eruit gooien is al genoeg.

Ik herken het helemaal. Ik ben niet zielig, echt niet. Ik ben ook niet depressief. Ik heb alleen dingen voor mezelf uit te zoeken en wil gewoon de tijd daarvoor nemen. Ik heb even geen behoefte om met andere mensen steeds af te spreken en om steeds dingen te doen gewoon omdat ik dan niet kan zijn hoe ik me voel. Want als ik dan wat minder leuk doe, word ik gelijk zielig gevonden. Ik ben niet zielig, ik ben alleen met mezelf bezig. Dat kost tijd en energie. Ik kan me even niet anders voor doen dan hoe ik me voel. Aangezien dat niet zo geaccepteerd word, ben ik dan maar liever alleen. Ik vind het heerlijk alleen. Lekker op pad net mijn hondje, die gewoon nooit iets vraagt maar precies dat geeft wat ik nodig heb. Die het oké vind als ik huil of lach of wat dan ook. Die het niet oké vind als ik me anders voordoe dan ik me voel. Die dat toch meteen doorziet.

Precies dat heb ik ook met mensen, ik doorzie ze en vind het niet fijn als ze zich anders voordoen. Ik kan daar heel slecht tegen en dus gooi ik het open. Ik trap er niet in als ze zich anders voordoen.

Ik besef ineens dat ik dat van een ander niet accepteer, maar zelf lange tijd wel heb gedaan. Mijn ex kon daar ook niet mee omgaan, dat ik me anders voordeed dan ik me voelde. Dat frustreerde hem enorm en daar werd hij boos van. Ik begrijp het nu, ik heb precies hetzelfde bij andere mensen en toch deed ik het zelf dus ook…

Afgelopen week had ik vrij, ik voelde me niet lekker en vond dat vervelend. Waarom zei mijn vriend. Je hebt toch vakantie? Dan mag je doen wat je wilt. Ja maar ik heb vakantie dus wil ik me leuk voelen zeg ik. Ik wil leuke dingen doen. Ja maar als je je gewoon even niet zo leuk voelt, geef je daar dan gewoon eens aan over in plaats van te vechten ertegen. Als je moe bent dan slaap, al is het 3 keer per dag. Nou en?! Als het zo voelt dan voelt het zo. Je vecht teveel ertegen.

Het kwartje valt, ook ik vind dus dat vakantie vooral leuk moet zijn, ook al voel ik me niet zo op dat moment. Het mag er dus gewoon niet zijn. Ik ben gewoon geen haar beter dan de rest. Ook al zeg ik het één ik voel het ander. Het klopt niet, stemt niet overeen. Precies daarom blijft het maar hangen. Altijd maar dat vechten tegen dingen. Wat verwarrend toch allemaal. Wanneer ga ik gewoon eens dat doen wat mijn lichaam me zegt??! Mijn hond snapt het tenminste… nu ik nog.