Rust

Dat hoofd dat ratelt en ratelt maar door. Ik word er doodmoe van. Het liefst zou ik de hele dag maar gaan slapen. Het is rot weer dus lange wandelingen zitten er niet echt in. Het binnen zitten doet me geen goed. Ik doe wel dingen maar die ontspannen me gewoon niet. Ik wil te graag dat mijn hoofd rustig word maar juist dan lukt het niet. Misschien moet ik het maar gewoon laten ratelen en er oppervlakkig naar luisteren. Niet teveel aandacht aan geven, ik blijf het lastig vinden. Op mijn werk ben ik daar juist heel goed in. Ik hoor wel dingen om me heen, problemen in de organisatie of onder collega’s of wat dan ook, maar ik laat het langs me heen glijden. Ik doe er verder niks mee, hoor het aan en klaar.

Thuis vind ik dat veel moeilijker. Ik vind het nog steeds bijzonder dat een mens op verschillende plekken zo anders kan zijn. Ik zie het terug bij de hond, op de ene plek kan ze iets prima en op de andere helemaal niet. Buiten is ze vol zelfvertrouwen en loopt ze op iedereen af en geeft honden dat wat ze nodig hebben. Ze gaat overal vol zelfvertrouwen op af. Buiten, daar waar ik me ook lekker relaxed voel heb ik haar dus dat kunnen geven wat zij nodig had.. binnen niet helemaal en daar is ze echt een andere hond. Veel stiller, meer op zichzelf en veel sneller angstig.

Precies daar ligt ook het probleem. Buiten had zij een leraar die haar kon helpen, die vol zelfvertrouwen zat en op gevoel de boel handelde met haar en haar dingen leerde. Binnen moest ze het eigenlijk zelf maar een beetje uitzoeken want haar baas is daar zelf onzeker.

Vroeger was er veel meer sociale controle, men hielp elkaar met opvoeden van de kinderen en dergelijke. Je stond er niet alleen voor, maar deed het samen met de andere vrouwen uit de buurt en of met familie. Tegenwoordig werkt iedereen en heeft weinig tijd, als er dan ook nog eens een partner is die zelf weinig zelfvertrouwen heeft of er weinig is, dan wordt het wel extra moeilijk.

Ik stond er best wel alleen voor. Ik was vierentwintig toen de eerste kwam en ik had niet zoveel vriendinnen omdat ik jaren in Duitsland had gewoond. Ik kon dus maar weinig mensen om raad vragen en stond er voornamelijk alleen voor. Zo lang het makkelijk is en er niet veel moeilijke dingen op mijn pad kwamen, redde ik het prima en lukte het opvoeden aardig. Ik werkte met kinderen dus helemaal blanco was ik niet. Toch werd ik onzeker toen de kinderen groter werden. Banger om het fout te doen, niet weten of ik het wel goed deed. Ik had de rust niet meer die ik eerst wel altijd had en ik had ook nog eens niet echt niemand thuis die me kon helpen. Ik stond er dus best wel alleen voor. Ik liet de angst groeien en werd steeds onzekerder, wat de kinderen aanvoelden. Ik wist niet dat ik zelf naar de rust kon terug keren om van daaruit weer de goede weg te vinden.

Eigenlijk doe ik het nu weer over, maar dan met de kennis die ik de afgelopen maanden heb opgedaan. Met Coosje en haar buien binnen weet ik soms gewoon niet om te gaan. Door alles ben ik nog onzekerder geraakt wat nu weer langzaam afneemt. Alleen dat stukje binnen gaat nog niet goed. Ik begreep gewoon niet hoe ik het op moest lossen… tot nu…. ineens weet ik wat ik moet doen en dat komt door de afgelopen dagen…

Ineens besef ik dat ik de afgelopen dagen de onrust weer meer heb toegelaten en ik minder de rust heb opgezocht voor mijn hoofd. Hierdoor was ik eigenlijk continue in een meer onrustige staat en schoot ik veel sneller door en voelde ik me continue moe en niet lekker. Normaal zoek ik de kalmte buiten op en kan daardoor meer hebben.. nu ik meer binnen zit kom ik niet genoeg in de ontspanning. Ik weet nog steeds niet goed hoe ik me binnen kan ontspannen. Ik heb wel geleerd hoe ik me buitenshuis kan ontspannen en dat helpt wel iets, maar binnenshuis nog steeds niet genoeg. Het heeft ook tijd nodig om die stress steeds meer te laten zakken. Dat is niet zomaar even opgelost.

Ineens kan ik nu weer de link leggen naar Coosje. Zij ziet of hoort die jongens aankomen en schiet dan al helemaal in de stress, ze vindt mannen gewoon best eng. Dan lopen ze ook nog door het huis en is de stress helemaal hoog meteen. Het gaat gewoon te snel, het is teveel in één keer. Ze is onzeker en heeft meer rust momenten nodig. Net als ik thuis. Ik heb thuis ook gewoon meer rust momenten nodig omdat ik moeilijk in die ontspanning kan komen. Rust voor mijn hoofd. Ik weet alleen nog niet hoe, maar dat komt vanzelf. Schrijven helpt al een deel..

Mijn zoon komt aan en ik wil het meteen uitproberen. Ik laat hem even wachten bij de deur totdat Coosje weer wat rustiger is. Dan gaan we een eindje weg zitten en komt mijn zoon rustig binnen en gaat op een stoel zitten dicht bij de deur. Coosje is van slag maar kalmeert al snel. Ze is wel alert maar wordt steeds rustiger. Een paar keer loop ik met haar langs hem richting de keuken zodat ze even haar spanning eruit kan laten. Hij gooit snoepjes en ze ontspant steeds meer. Als we weer zitten staat hij Langzaam op, gooit wat snoepjes en Coosje zoekt ze, waardoor hij rustig verder kan lopen en wacht daarna weer even. Dit herhalen we en het gaat goed. Ze briest even een paar keer de spanning eruit maar meer niet.

Ik heb dit al eerder gedaan met mijn andere zoon, maar alleen vanuit de keuken. Niet vanuit de tuin. Ik was echt wel op de goede weg maar nog net de fijne kneepjes niet helemaal. Ik begrijp nu dat de ene of de andere plek echt verschil kan maken. Dat iets wat op de ene plek goed gaat, op de andere plek minder goed kan gaan. Daar is het belangrijk om rustig te oefenen, weer bij de basis te beginnen, niet te grote stappen maken en steeds weer de rust te vinden.

Iets wat ik op mijn werk heel normaal vind om iemand iets op deze manier te leren, had ik voor mezelf niet bedacht. Ik had namelijk niemand naast me thuis die me dit soort dingen leerde. Als onzekerheid dan de overhand neemt, lukt het nog maar half allemaal. Mijn vriend heeft me al met veel dingen geholpen en me veel meer zelfvertrouwen op laten bouwen met veel dingen. Alleen met de hond weet hij zich geen raad, dus daar moet ik echt zelf mee aan de slag.

Op elke plek zal ik dus even de rust moeten pakken ,even pas op de plaats moeten nemen elke keer weer. Op de ene plek vaker dan op de andere. Vanuit die rust kan ik dan verder vertrouwen opbouwen zodat ze minder onzeker wordt. Als zij rustiger is, zullen de jongens haar ook minder eng vinden en zal hun angst gaan zakken. Van daaruit kunnen ze dan een band opbouwen met haar…

Oké, dus die stomme dagen hebben me weer een hoop verder gebracht, die snap ik nu. Ik heb ze gewoon nodig om te leren.. even die pas op de plaats, de rust vinden en van daaruit verder leren.. weer een kwartje gevallen..