Haalbare doelen

Ik ga wandelen met een vriendin die ik al een tijdje niet heb gezien. Ik ken haar al heel wat jaren en soms zien we elkaar lange tijd niet maar het is altijd goed. We pakken zo de draad weer op.

Ook zij heeft al heel wat voor haar kiezen gekregen en ze is erg onzeker geworden. We kletsen en kletsen en ze gooit alles eruit. Ik luister en kaats dingen terug naar haar. Ze vindt het fijn en heeft het nodig, ze is erg onzeker. Op dit moment zie ik bijna niemand zegt ze, niemand kan het aan om met mij om te gaan. Ik ben te heftig vinden ze. Ik begrijp wel wat ze bedoelen maar ik vind het juist leuk dat ze zo is.

Ik merk dat ik al veel geleerd heb, dat ik al veel stappen heb gezet en ook dat ik nog vaak in mijn eigen valkuilen trap. Ik hoor haar onrealistisch haalbare doelen stellen. Ik wil mijn huis tip top in orde hebben anders heb ik geen rust zegt ze.. maar t geeft je stress dus.. nee ik heb pas rust als het netjes is. Dus geeft het stress zeg ik weer. Ze is in de war. Nee want als het vies is heb ik stress. Ja voor de korte termijn geeft het dus rust als het netjes is, maar op de lange termijn? Is het realistisch om naast een gezin met drie kinderen, alleenstaande moeder met een baan voor vier dagen en een opleiding ook nog een heel net huis te hebben? Uhm, Naja niet echt nee. Dus een iets minder net huis zou ook minder stress bezorgen? Uhm ja.. eindelijk valt het kwartje.

Zo ook met gewicht, als doel heeft ze om 10 kilo af te vallen. Ja maar als ik stress heb dan lukt afvallen gewoon niet. Oké.. is 10 kilo dan niet een beetje onrealistisch vraag ik? Uhm ja… zou 1 kilo om te beginnen misschien iets motiverender zijn? En meer vertrouwen geven als het wel lukt?

Haar doelen zijn onhaalbaar en totaal niet realistisch. Ook zij wil alles perfect.. alleen dat is niet realistisch. Zet eens een stapje terug en observeer een probleem eerst eens. Kijk en luister eerst eens naar jezelf zonder in oplossingen te denken. Pff hoor mij nou denk ik, ik ben een meester in onhaalbare doelen stellen. Veel heb ik al los gelaten, maar ik moet mezelf er ook elke keer weer van bewust maken dat mijn doelen te hoog liggen. Ook ik wil alles meteen oplossen. Ook ik wil alles vaak meteen goed doen. Bij een ander iets observeren is altijd makkelijker dan jezelf observeren. Maar juist dat observeren zorgt voor rust en brengt de spanning omlaag waardoor de dingen zich vaak vanzelf oplossen. Juist dat maar perse willen oplossen brengt spanning mee en brengt juist precies dat wat niet volledig werkt.

Ineens bedenk ik dat dat precies ook gebeurd met de hond, de spanning loopt bij mij veel te hoog op als ik weet dat de jongens door de kamer gaan lopen. Juist dan voel ik stress. Ik vroeg me steeds maar af wat ik dan moest doen als de jongens door de kamer willen lopen, wat nu eenmaal onvermijdelijk is…elke keer probeerde ik weer wat anders en het gaf allemaal geen rust. Wat als ik nou gewoon Coosje op de gang zet of buiten als ze begint te blaffen en gewoon eerst zelf rustiger ga worden. Ik kan namelijk de onzekerheid niet bij mezelf wegnemen, maar ik kan wel even de tijd nemen om rustig te worden. Als zij even buiten staat heb ik die tijd…

Ik ga voorlopig even geen oplossingen bedenken maar alleen maar observeren en rust zoeken voor mezelf. Zo, heb ik ook weer wat geleerd van dit gesprek. Heel veel heb ik geleerd trouwens. Juist door haar te helpen heb ik mezelf ook weer verder geholpen. Daar waar zij vindt dat ze anderen tot last is, helpt ze mij juist. Ik zie nu hoeveel ik geleerd heb waardoor ik weer wat minder onzeker ben. Zo komen we samen verder… hoe mooi is dat…