Falen

Moet ik mezelf altijd maar willen verbeteren? Is dat nou echt nodig? Nou sowieso is niks een moeten. Plassen en poepen moeten we. Eten en drinken ook, maar verder.. nee ik moet niks. Ik wil het alleen graag. Waarom? Omdat ik al heel lang een beetje hetzelfde ben. Ik vind dat ik echt niet alles uit mezelf haal. En nee, dat hoeft echt niet nee. Maar net als in een baan is het wel leuk om eens een wat grotere uitdaging aan te gaan. Natuurlijk heb ik heus best veel al geleerd in de afgelopen jaren, alleen niet zo bewust. Ik vind het leuk om ermee bezig te zijn, ik vind het interessant. Ik merk dat het overal invloed op heeft, op alles in mijn leven. Juist dat vind ik leuk om te zien. Moeilijk soms ook ja, zeker wel. Het is soms echt wel een uitdaging maar oh wat voelt het fijn als het dan gelukt is.

Het is een soort berg beklimmen eigenlijk. De één doet dat graag en de ander fitnesst en zoekt daar uitdaging in, weer een ander doet het op zijn werk. Ik merk dat ik psychologie een uitdaging vind. Dat ik dat ontzettend interssant vind en dat ik er steeds meer en meer over wil weten. Het triggert me en daagt me uit, daar hou ik van.

Ja soms is het vermoeiend ja, dat klopt wel. Maar ja, een berg beklimmen is ook vermoeiend. Ik ben alleen niet zo erg sportief, ik train mijn hersenen liever. Ieder zijn ding toch?

Ik heb eindelijk iets gevonden wat mij lekker bezig houdt, waar ik uitdaging in vind. Werken vind ik leuk, maar ik zoek daar geen grote uitdagingen. Kinderen hebben vind ik leuk, maar op zich gaat me dat ook best goed af, met hier en daar wel wat bij te schaven. Echt grote uitdagingen heb ik daar niet moet ik zeggen. Op dit moment ben ik met deze uitdaging erg tevreden. Het brengt me veel wat ik overal bij kan gebruiken, wat wil een mens nog meer…

Door er een keer de focus op te leggen en er echt mee bezig te zijn leer ik veel over mezelf. Aan het begin van mijn burn out had ik het idee dat ik in alles faalde, dat ik niks goed deed. Dat ik nergens iets van snapte en ik alles gewoon niet kon. Een heel naar en angstig gevoel, waarvan ik best wel wist dat het niet klopte maar toch voelde het zo. Hoe naar is het als je het gevoel hebt dat er helemaal niks klopt aan je? Heel verdrietig vooral en eenzaam. Juist dat heeft het me getriggert om er iets mee te doen, om meer zelfvertrouwen te kweken. Iets wat ik echt al heb opgebouwd de afgelopen jaren maar nog een beetje meer kan nooit kwaad.

Vroeger was ik een heel bedeesd meisje die vreemde mensen maar eng vond. Ik was echt een moederskindje en ik durfde zelf niet zoveel. Als puber werd dat wel beter en in de loop der jaren heb ik echt al veel zelfvertrouwen opgebouwd. Anderen zullen echt zeggen dat het onzin is dat ik me onzeker voelde en dat zij het nooit hebben gemerkt. Die durfden niet even een studie in Duitsland te gaan doen of vakantie werk op een eiland in hun eentje op hun vijftiende. Ik deed dat wel allemaal en toch voelde ik me altijd wel een beetje onzeker. Hoe dat komt? Omdat er altijd mensen zijn met meer zelfvertrouwen waar ik me aan heb gemeten. Tenminste waarvan lijkt dat ze meer zelfvertrouwen hebben. Iedereen heeft namelijk op bepaalde vlakken onzekerheden.

Ik vond het altijd moeilijk als mensen een grote mond hadden, aan die mensen ging ik mij meten… dan dacht ik, zie je wel ik ben onzeker. Ja in vergelijking met hun wel ja.. maar in vergelijking met de meeste mensen heb ik best veel zelfvertrouwen. Ik vergelijk mezelf gewoon altijd met de mensen die het beter doen. Wat daar dan het goede aan is, is dat ik me altijd wil verbeteren. Op zich niks verkeerds mee natuurlijk, alleen kan het ook veel onzekerheid mee brengen.

Ik zie het nu ook weer met de hond. Het voelde voor mij direct weer als falen toen het niet allemaal meteen goed ging. Als degen die hem verkocht heeft dan ook nog zeggen; nee hoor niemand heeft problemen met een oudere buitenlandse hond, ook niet als het de eerste is, dan voelt dat natuurlijk helemaal als falen. Ik ging harder en harder mijn best doen maar juist dat werkte averechts, ik was mezelf niet meer en dat voelde zij. Ondertussen weet ik wel beter, veel mensen kampen met opvoedproblemen met hun hond. Buitenlands of niet… Ik ben de mensen om mij heen gaan observeren en bijna elke honden eigenaar heeft wel ergens een probleem mee, groot of klein. Na een tijdje ben ik eens naar mezelf gaan kijken en ja ik heb inderdaad sommige dingen verkeerd ingeschat en daardoor zijn ze verergerd, maar verder heb ik heel veel dingen ook goed gedaan en doen we het super goed samen. Ik ben erg trots als ik haar buiten zie lopen en zie hoe sociaal ze is en hoe goed ze het doet. Nee niet alles hoor, echt niet, maar er moet altijd wel iets zijn om aan te werken toch? Over het algemeen ben ik erg tevreden.

Zo heb ik weer geleerd dat er altijd mensen zijn die meer kunnen, meer weten , meer hebben. Aan de andere kant zijn er ook altijd mensen die minder kunnen, minder weten en minder hebben. Het is goed om mezelf uit te dagen dingen te verbeteren, altijd stapjes vooruit te zetten, maar dan wel in het redelijke. Ja een hondeneigenaar die is opgegroeid met honden die weet meer ja, dat klopt. Die had die “fout” misschien nooit gemaakt. Alleen dat is appels met peren vergelijken en dat maakt onzeker. Dat heeft totaal geen zin. Dat is ook vaak met leerlingen op mijn werk, die kijken dan naar mij en zeggen, ik zou willen dat ik dat ook allemaal kon wat jij kunt. Ja dat snap ik maar ik heb al 25 jaar ervaring. Dat is niet realistisch dat jij dat nu allemaal al zou kunnen en weten.

Door mezelf elke keer weer in de realiteit te trekken word die onzekerheid minder. Toch heeft die onzekerheid me ook heel veel gebracht want daardoor was ik altijd gemotiveerd om aan dingen te werken. Het is dus niet alleen maar negatief. Zo heeft alles altijd wel een positieve en negatieve kant.

Een burn out is niet leuk, is pijnlijk en rot, maar het brengt ook veel zelfkennis mee wat op de lange termijn ontzettend waardevol is. Ik had het niet willen missen in ieder geval.