Geloof

Mijn ex riep vaak dat hij nu eenmaal was zoals ie was en daar kon hij niks aan veranderen. Hij verdoofde zijn gevoelens liever, want verder was er toch niks te doen aan dat drukke hoofd van hem. Mij irriteerde dat ongelooflijk want ik geloof daar gewoon niet in.

Ook werd zijn gedrag vaak geschoven op; ik heb ADHD en ADD en daarom ben ik zo. Punt. Doe het er maar mee. Ook daar kon ik niks mee, lekker makkelijk om alles daarop te schuiven. Dus als ik één been heb kan ik nooit meer vooruit komen. Dan moet ik altijd hier blijven liggen en kan ik verder niks. Dat is eigenlijk wat hij zei.

Op mijn werk probeerde ik ook altijd bij de kinderen het beste naar boven te halen bij ze. Altijd uitdagen om meer te doen en elk stapje vieren. Nu zijn kinderen al zo geweldig dat ze vaak al veel meer doen uit zichzelf en geen grenzen zien. Meestal waren het de ouders die dachten dat het was zoals het was en waren ze verbijsterd als bleek dat hun kind veel meer kon dan zij dachten. Wij geloofden namelijk wel in de kinderen en zagen geen onmogelijkheden maar mogelijkheden. De ouders overtuigen was nog het moeilijkst. Al deze kinderen waren chronisch ziek en hadden allemaal een beperking op een bepaald gebied. Alleen lieten zij zich door deze beperking echt niet uit het veld staan. De ouders hadden er veel meer last van dan zijzelf.

Dat maakte dat ik thuis gefrustreerd raakte van het feit dat hij altijd zo makkelijk alles de schuld gaf van zijn gedrag behalve zichzelf. Maar meer nog.. raakte ik gefrustreerd omdat het mij niet lukte hem te laten inzien dat hij wel meer uit zichzelf kon halen… dat hij wel dingen kon bereiken. Ik hielp hem een andere richting op qua werk en moedigde hem altijd aan om door te gaan, de mogelijkheden te zien. Ergens ben ik vast gelopen en gaf ik het op. Meer dan dit kon ik blijkbaar niet geven en dat frustreerde mij enorm. Ik zat aan mijn grens van mijn kunnen blijkbaar. Ik kon niet meer want mijn verwachtingen waren veel te hoog. Ik wilde veel meer dan erin zat en nam geen genoegen met zijn grens. Ik was bekaf van tegen die grens aanlopen. Ik was opgebrand. Tegen drugs kon ik niet op boksen.

Met de hond heb ik het gevoel dat ik weer een nieuwe kans heb gekregen lijkt het. Ook al vind ik het nog zo moeilijk soms, ik geef niet op. Omdat ik zie dat er steeds verbetering is. Ik zie de kleine stappen en wil ze nu ook zien. Beter nog, mijn verwachtingen zijn veel minder hoog. Eerder had ik hier allemaal geen idee van. Dacht ik hier helemaal niet over na, deed ik het op gevoel maar nu ik terug kijk op het geheel snap ik wel wat er gebeurde. Ik WIL het nu zien, dat is het verschil. Ik kijk nu terug over mijn schouder naar wat ik heb bereikt en heb ervan geleerd waardoor ik nu weer stapjes verder kan zetten. Perfect zal het nooit worden, ook met de hond niet. Zij zal misschien altijd een beetje bang blijven voor mannen, maar het hoogst haalbare eruit halen dat is mijn doel. Ik verwacht van haar niet dat ze mannen geweldig gaat vinden maar dat ze in ieder geval niet meer uitvalt. Dat is al voldoende. Ik zie dat het mogelijk is want met mijn vriend lukt het ook.

Ik heb niet gefaald in mijn huwelijk, een ander had het waarschijnlijk allang opgegeven. Ik hield het 16 jaar vol maar had te hoge verwachtingen gesteld waardoor het niet haalbaar meer was voor hem en dus ook niet voor mij. Ook bij mezelf merk ik dat ik soms nog steeds hoge verwachtingen stel en die dan echt moet bijstellen. Ik loop dan tegen mijn beperkingen in mezelf op wat mij frustreert. Ik wil teveel, zal echt dit moeten bijstellen iedere keer. Perfect wordt het nooit, goed is ook goed genoeg.

Het beste willen halen uit iemand is heel goed, het beste uit mezelf halen is ook goed. Alleen kan ik er geen been aan lijmen als ik geen been heb. Ook ik heb een limiet aan wat ik kan, daar zal ik me tevreden mee moeten stellen. Net als ieder ander een limiet heeft, dat is nu eenmaal zo. Ik zie nu in dat mijn partner niet perfect hoeft te zijn want de dingen die hij niet wil of kan die kan ik ook met andere mensen doen. Ik hoef niet alles alleen maar uit mijn partner te halen. Ik kan alleen dingen doen of met vriendinnen. Kan ik met hem niet uren borrelen en kletsen? Dan doe ik dat met een vriendin. Kan ik met hem niet lekker naar het strand omdat hij er gewoonweg niet van houd? Dan ga ik lekker alleen met de hond. Dit is voor iedereen veel relaxter en nu heb ik er ook veel meer vrede mee. Hij hoeft niet alles te doen zoals ik het wil en wat ik wil.

Zo te zien heb ik al een hoop geleerd.. jammer dat ik het niet eerder in zag.. goed dat ik het überhaupt inzie.. het is maar net hoe je het wilt zien…