Burn out

Ik ben goed in het zorgen voor een ander, daar voel ik me heerlijk bij. Zo lang ik maar kan zorgen gaat alles prima. Ik ruik het als iemand hulp nodig heeft en ik sta altijd meteen klaar voor ze. Vandaar ook mijn zorgende beroep, daar voel ik me goed bij. Ik voel me van binnen meteen heel anders als ik iets voor een ander kan doen. Dan ben ik vol zelfvertrouwen en voel ik me super.

Dat is dan ook wat ik jaren heb gedaan, zorgen voor anderen. Op mijn werk voor de kinderen en hun ouders. Zorgen voor collega’s en voor de nieuwe mensen die werden aangenomen. Thuis zorgen voor mijn kinderen en voor mijn man. Lange tijd was dat super en voelde ik me er gewoon goed bij. Alleen is het tevens ook mijn valkuil geworden. Ik zorgde zo graag voor anderen maar vergat voor mezelf te zorgen. Best lang lukte me het om dat vol te houden want zelf heb ik niet zoveel nodig. Ik voelde me er goed bij en nam geen tijd om voor mezelf te zorgen, het was niet echt nodig.

Maar ja… uiteindelijk stapelen de dingen zich toch op en begint het emmertje toch vol te lopen. Iedereen heeft namelijk wel eens dingetjes en wil ook wel eens verzorgt worden. Steeds meer begon dat ergens te knagen en het emmertje begon over te lopen.

Juist nu hebben veel minder mensen mij nodig en komt er steeds meer naar boven wat er allemaal in dat emmertje zit. Al die opgespaarde dingetjes die de aandacht willen die het heeft verdient. Ik heb geen man die veel nodig heeft, hooguit kleine dingetjes maar verder redt hij zich prima, hij zorgt ook erg graag voor een ander maar wel met zichzelf op de eerste plek. Mijn kinderen worden groter en hebben me ook minder nodig. Ik woon verder van mijn vriendinnen af waardoor ik ze wat minder zie dus ook daar bemoeide ik me minder mee en ik kwam natuurlijk ook nog eens thuis te zitten. Tja dan ineens kon ik niet meer voor een ander zorgen en moest ik dus wel voor mezelf gaan zorgen. Voor ik thuis kwam te zitten voelde ik me al minder happy. Ik was steeds minder “nodig” en werd meer met mezelf geconfronteerd. Tja, dan helemaal thuis komen te zitten en niet meer kunnen zorgen deed me natuurlijk de das om. Ik snap m wel nu.

Nu heb ik meer balans, ik mag elke week een paar dagen zorgen op het werk maar verder moet ik vooral voor mezelf zorgen. Ik zie af en toe wel vriendinnen maar heb nog steeds veel tijd voor mezelf. Ik heb aardig de juiste balans te pakken denk ik wat dat betreft. Alleen is het gewoon nog steeds moeilijk om voor mezelf te zorgen blijkbaar. Ik weet niet zo goed nog hoe dat moet en hoe ik met mezelf om moet gaan als ik niet lekker in Mn vel zit. Ik ben een beetje angstig nog steeds als ik even iets voel en me minder goed voel en daardoor krijg ik stress. Als een ander niet lekker zit weet ik prima wat te doen, maar mezelf helpen is een stuk moeilijker.

Precies dat is wat er nu gebeurd nu ik vrij ben. Dan is het gewoon oefenen om hiermee om te gaan. Hoe kan ik mezelf ontspannen als ik me even minder goed voel? Ik ben gewoon angstig van binnen voel ik. Onzeker omdat ik niet weet hoe ik ermee om moet gaan. Door die onzekerheid voel ik niet precies wat ik nodig heb en duurt het even voordat het minder wordt. Nu was ik ook nog op een andere plek wat ook weer even stress mee brengt. Één nachtje is dan ook net te kort om te wennen. Thuis weet ik ondertussen wel hoe ik kan ontspannen, ik ga dan wandelen met de hond en luister naar muziek maar in een andere omgeving is dat weer even anders. Omdat ik nog niet genoeg zelfvertrouwen heb opgebouwd dat ik precies weet wat te doen, is het voor mij nog moeilijk om weg te gaan naar een andere plek. Toch zal ik dat ook moeten oefenen, dus vermijden ga ik het zeker niet.

Het klinkt echt heel gek misschien voor een ander, maar dit is wel wat het is. Bij een ander voel ik vaak feilloos aan wat te doen omdat ik daar ervaring in heb opgebouwd. Alleen bij mezelf ben ik onzeker en voel ik het niet goed aan daardoor. Gewoon omdat ik het niet geleerd heb omdat ik altijd te druk was met anderen. Als ik me dus wat minder goed voel even, komt er nog meer stress omhoog omdat ik gewoon niet weet wat te doen. Dat ben ik nu in dit hele proces aan het leren. Zorgen voor mezelf, mezelf aanvoelen, weten wat ik kan doen als ik me minder goed voel en niet in de stress schieten.

Dit hele proces is precies wat het is. Het is gewoon mezelf leren kennen en gaan leren wat ik nodig heb en wat ik kan doen als ik me minder goed voel. Ben al echt ver hierin gekomen maar toch zie ik dat af en toe even niet omdat de angst dan weer even wint en ik weer in de stress schiet. Ach dit zijn gewoon weer van die leer dagen die me verder brengen. Ik maak het dan ook veel erger dan het is, want de buitenwereld krijg hier helemaal niet zoveel van mee. Dit is wat er van binnen gebeurd. Ach ben al zoveel verder dan begin van het jaar. Het komt wel goed allemaal…