Oeps

Ohhhhh en wat doe ik nu zelf???? Ik heb het amper opgeschreven, sta te strijken en ineens denk ik… oeps. Precies dat doe ik dus ook.. iets anders de schuld geven. Precies dat wat me bij hem dus zo irriteerde. Ik geef de drugs de schuld.. maar wat maakte nou echt dat het niet liep? Mijn emoties! Ik trok het me veel te veel aan als ik ergens wat van zei en hij weer eens chagrijnig reageerde.. precies om die reden lukte het dus niet. Ik voelde me dan zo rot dat ik weer minder grenzen ging stellen om maar te zorgen dat hij weer vrolijker werd. Precies dat wat ik ook vaak bij mijn kinderen doe. Oei. Dit komt binnen dus. Precies om deze reden schrijf ik dus en ga ik niet naar een therapeut. Kan natuurlijk ook een optie zijn, maar dingen komen bij mij naar boven en ik schrijf ze meteen op. Als ik eerst drie dagen moet wachten voor ik een afspraak heb bij een psycholoog die mij dan kan vertellen wat ik nu dus net geleerd heb. Ik kan het zelf ook prima, zo blijkt maar weer.

Ik was aan het strijken en bedacht me toen dat ik echt een hekel heb aan het huishouden. Dat dat gewoon niet in mij zit. Toen dacht ik, hé daar heb ik net iets over geschreven. Ik kan altijd proberen het beste uit mezelf te halen, toch? Toen bedacht ik me dat mijn vriend mij vaak op dingen wijst in huis. Doppen die niet goed op de flessen zitten gedraaid.. boodschappen die ik zo even in de kast heb gegooid… zonder te kijken of er nog dingen zijn die over datum zijn. Ik erger me daar groen en geel aan en ben dan vaak niet de vrolijkste als hij me daarop wijst. Waarom niet? Omdat het mezelf ook irriteert dat ik de moeite niet neem. Ik vind het zelf ook vervelend dat ik dat niet doe, maar niet vervelend genoeg blijkbaar om er iets aan te doen. Mijn vriend interesseert het niks als ik dan zo reageer. Het raakt hem niet en hij blijft het gewoon zeggen met als gevolg dat ik steeds vaker dingen wel doe..

ik betrek de dingen veel te veel op mezelf.. zie het als een aanval op mij. Maar dat is gewoon onzin. Ik val mijn vriend ook niet aan, maar ben dan boos op mezelf omdat het mij niet lukt het iets beter te doen. Terwijl ik weet dat ik het best wel kan. Ik reageer het op hem af terwijl het gewoon mijn eigen frustratie is..

Ook met de kinderen gebeurd dit vaak en zij weten mij altijd te bespelen op mijn gevoel. Hier heb ik ook al veel geleerd van mijn vriend en kan ik steeds vaker grenzen blijven aangeven zonder ze zielig te vinden. Ook al gaan ze tekeer, ik negeer het gewoon en uiteindelijk leren ze hier veel meer van omdat ze het zelf op moet lossen. Elke ervaring die ik daarmee doe geeft mij weer wat meer zelfvertrouwen en daardoor lukt het steeds beter. Zo ook met de hond, alhoewel ik daar nog wel echt zoekende ben. Ook daar kom ik steeds weer bij mijn eigen frustraties terecht en dat brengt mij steeds weer verder om naar de goede weg te zoeken.

Oké misschien is dit wel echt een omslachtige manier en denken anderen, wat die je moeiljjk. Ga gewoon naar een therapeut of zoek een trainer en doe niet zo moeilijk. Zou zeker kunnen ja… absoluut en toch doe ik het niet. Gewoon omdat ik lekker eigenwijs ben.. als kind zei ik het al; ik wil het zelluf doen… waarschijnlijk omdat ik wist dat ik zelf het beste zou weten wat goed voor me is..